donderdag 21 september 2017

KOERDISTAN ONAFHANKELIJK?

Ondanks veel druk en de nodige spanningen lijkt het er toch op dat de regering van Zuid Koerdistan door gaat met het houden van een onafhankelijkheidsreferendum op 25 september. Zuid Koerdistan is een autonoom gebied, dat nog steeds onderdeel is van Irak. Er wordt al jaren over onafhankelijkheid gesproken, maar tot nu toe zijn de Koerden in het zuidelijk deel steeds deel blijven uitmaken van de Iraakse natie. Dit vooral onder druk van de Iraakse regering in Bagdad, de Amerikanen en Turkije. Het lijkt er op dat daar nu een einde aan gaat komen. Maar, zoals alle dingen in de regio, is er nog niets zeker.

Het referendum is uitgeroepen door de KDP, de partij van Barzani, die in Zuid Koerdistan de dienst uit maakt. Op zich is het niet verwonderlijk dat men nu over gaat tot een stemming, omdat de Koerden in het zuiden niets te verwachten hebben van de Iraakse staat. Zeker zijn over de jaren concessies gedaan om de Koerden bij Irak te houden, en sinds het ontstaan van het autonome gebied is de onderdrukking door de Arabieren weggevallen. Maar deze onderdrukking is zeker niet vergeten. Nu het er op lijkt dat de Koerden het referendum werkelijk gaan doorzetten, komen er weer dreigende tonen uit Bagdad. De Iraakse Arabieren hebben de Koerden nooit als gelijken geaccepteerd, en hebben het autonome gebied alleen maar getolereerd om te voorkomen dat Irak uit elkaar zou vallen.

Bagdad is echter niet de enige partij in het conflict die zich tegen het referendum verzet. Ook de Amerikanen, die nog steeds grote invloed hebben in zowel Irak als Zuid Koerdistan, willen niet dat het referendum gehouden zal worden. Zij geven als reden dat een stem voor Koerdische onafhankelijkheid de strijd tegen de IS zal belemmeren. Dit is een onzinargument, want uiteindelijk zijn het vooral de Amerikanen zelf die de strijd tegen de IS en andere islamitische extremisten vertragen en belemmeren. De ware grond voor de Amerikaanse druk is dat men bang is dat een versplintering van Irak de Amerikaanse invloed in de regio zal verminderen. Zoals de zaken nu staan kan men de boel controleren. Maar als Zuid Koerdistan officieel onafhankelijk wordt zal dit veel moeilijker gaan. Washington is bang dat er nieuwe bondgenootschappen zullen ontstaan, die door de Amerikanen maar moeilijk af te remmen zullen zijn. Dit is een nieuw bewijs dat het Washington altijd alleen maar om de eigen belangen gaat, zonder ook maar een seconde rekening te houden met de belangen van de mensen in de betrokken gebieden zelf.

Zoals te verwachten valt komen er ook dreigende woorden uit Turkije. De Turken zijn doodsbang dat een onafhankelijk Zuid Koerdistan de strijd van de Koerden in Turkije zelf een nieuwe sterke impuls zal geven. Er zijn immers al autonome Koerdische gebieden in Syrië, die door de Koerden zelf zijn vrijgevochten, en als hier nog een onafhankelijk Zuid Koerdistan bijkomt, beginnen zich echte fundamenten voor het ontstaan van een grote Koerdische natie af te tekenen. Dat is de ergste nachtmerrie die Ankara zich maar kan voorstellen. Er zijn dan ook al dreigingen geweest om militair in te grijpen als de onafhankelijkheid een feit wordt. Jarenlang heeft Barzani de contacten met Turkije goed gehouden. In dit proces heeft hij de Koerdische zaak meer dan eens verkocht en verraden. Dat hij nu toch lijkt door te zetten is een koude douche voor de Turken, die merken dat ze blijkbaar minder invloed over de KDP hebben dan eerder het geval was.

Alleen Israel heeft zich tot nu toe uitgesproken als voorstander van het referendum en de Koerdische onafhankelijkheid. Als de stemming doorgaat zal Israel ook meteen de nieuwe Koerdische staat erkennen. De reden voor de steun is niet moeilijk te vinden. Israel staat tegenover een grote overmacht van Arabische landen, en is dus een natuurlijke bondgenoot van de Koerden. Een groot onafhankelijk Koerdistan zou voor Israel gunstig zijn, omdat dan de kaarten in het Midden Oosten opnieuw geschud zullen worden. Dit soort nieuwe bondgenootschappen zouden een frisse wind betekenen, en mogelijk minder invloed van buiten af.

Toch is het referendum onder de Koerden zelf ook niet onomstreden. Veel Koerdische groepen en partijen kijken met zorg naar de ontwikkelingen of zijn gewoon tegen de stemming. Hiervoor bestaan een aantal redenen. Ten eerste is er bij veel Koerden grote wantrouwen tegenover Barzani en de KDP. Te vaak heeft Barzani in het verleden deals gesloten met de bezetters van Koerdistan en de imperialisten. Dat zijn veel mensen niet vergeten. Daar komt nog bij dat men bang is dat onafhankelijkheid van alleen Zuid Koerdistan, de onafhankelijkheid van heel Koerdistan in de weg zal staan. Nu al is het zo dat er grote verschillen zijn tussen de Koerden in de verschillende bezette delen, en dat proces zou nog kunnen toenemen als alleen Zuid Koerdistan onafhankelijk wordt. Vooral als deze onafhankelijkheid volledig in handen van Barzani ligt zijn er grote gevaren, wordt door tegenstanders gezegd.

CONCLUSIE

Voor de Koerden moet het niet uitmaken wat Irak, Amerika of Turkije willen. Al deze krachten hebben zich in het verleden en ook het heden schuldig gemaakt aan het onderdrukken of gebruiken van de Koerden. Het aantal slachtoffers dat dit aan Koerdische kant heeft gekost loopt in de miljoenen. Waarom zouden hun argumenten dus moeten meewegen? Dat Israel een onafhankelijk Koerdistan steunt is leuk en meegenomen, maar ook dat mag geen invloed hebben op de beslissing. Het gaat er nu om wat de Koerden zelf willen. In ieder geval een deel van het Koerdische volk kan zich daar nu over uitspreken, tenminste als Barzani toch weer niet omvalt en de stemming uitstelt. De Amerikanen hebben een aanbod gedaan om dit voor elkaar te krijgen, maar zowel Barzani als het Zuid Koerdische parlement hebben het aanbod afgewezen. Of dit hun laatste woord is zullen we in de komende dagen zien.


We moeten er eerlijk over zijn, de omstandigheden die het referendum omringen zijn niet perfect. Er is te veel KDP invloed, en de Koerden die niets zien in deze stemming hebben sterke argumenten. Maar als Zuid Koerdistan voor onafhankelijkheid stemt worden er feiten geschapen waar niemand meer omheen kan. Dat zou een belangrijk stap zijn richting een volledig onafhankelijk Koerdistan. De Koerden hebben nu een kans die waarschijnlijk nooit meer terugkomt, als er geen gebruik van wordt gemaakt. Het wordt tijd dat er aan alle onofficiële constructies een einde komt en dat de naam Koerdistan duidelijk op de wereldkaart kan worden bijgeschreven. Dat is het belang van het referendum. Een groter belang kan er eigenlijk niet zijn. Na de stemming kunnen de Koerden dan beginnen met een beslissingsproces over hoe het nieuwe Koerdistan er uit moet komen te zien. Dat zal nog een lang weg zijn, maar wel een positieve weg. Mocht alles op het laatste moment toch niet door gaan, zullen de Koerden en ook de rest van de wereld zien wie de boel heeft verraden. Ook dat zal dan een feit zijn. Het meest positieve van dit alles is dat de Koerden hun lot nu in eigen handen nemen. Na lange jaren van onderdrukking en vernedering. Uiteindelijk telt alleen de eigen kracht. Andere dingen hebben geen waarde. 

donderdag 14 september 2017

HET KABINET DAT NIEMAND WIL

Ze praten er nu al een half jaar over. De verkiezingen zijn een lang vervlogen herinnering, maar een kabinet zit er nog steeds niet. Ze zeggen dat het zo lang duurt omdat het moeilijk is om er met 4 partijen uit te komen. Alle deelnemers hebben eigen hobby’s en hun eigen speeltjes. Het zou dus kunnen dat het excuus dat we steeds horen klopt. Maar is dat wel zo? Zal er echt veel veranderen als Rutte III eindelijk op de regeringsbanken zit? Als we naar de normale gang van zaken kijken moet je eigenlijk concluderen dat ieder kabinet niet veel meer doet dan kriebelen in de marges. Zal dat met dit kabinet anders zijn?

Als dat er inderdaad van komt kunnen we een wereldwonder toevoegen. Maar die kans is heel erg klein. Want laten we eerlijk zijn, wat kunnen verwachten van VVD, D’66, CDA en de Christen Unie? Eigenlijk gewoon weer het VVD beleid dat we ook in de vorige Rutte kabinetten zagen domineren. Er zal wel een stukje moralisme aan worden toegevoegd, afkomstig uit de duistere kelders van het CDA en de Christen Unie, maar uiteindelijk gaat het bij Rutte altijd om de harde centen. Dat zal ook nu niet anders zijn, want Rutte is de modelwoordvoerder van het kapitalisme. Er komt gewoon een nieuwe ploeg zakkenrollers en dieven om ons te bestelen en te bedriegen. Ze zullen alleen iets schijnheiliger zijn.

De eerste tekenen zijn er immers al. Ondanks de strikte geheimhouding, die steeds om de formatie heeft heen gehangen, is nu al duidelijk dat de zorgpremies en het eigen risico weer omhoog zullen gaan. Dat betekend in feite weer een extra belasting op de gezondheid. Veel mensen zullen verder in de schuld komen, en het aantal mensen dat geen zorg zoekt zal nog toenemen. Op termijn zal dat alleen maar voor grotere problemen zorgen. Zitten de 4 partners in de misdaad daarmee? Helemaal niet, en waarom zouden ze ook? Als de bevriende zorgverzekeraars maar fors blijven verdienen is er voor Rutte en Co geen vuiltje aan de lucht. We zeiden het boven al; het gaat alleen om de harde centen.

En dan zijn er nog de leraren en hun salarisproblemen. Rutte II is hier in de laatste weken nog bijna over gevallen, omdat de PvdA meer geld voor de leraren eiste. Er kwam uiteindelijk een overeenkomst wat meer geld voor de leerkrachten zou moeten opleveren. Maar het is een overeenkomst die gebaseerd is op vertrouwen. Er zijn dus geen harde afspraken gemaakt. De PvdA vertrouwt de VVD en de rest, hopende dat het wel goed zal komen. Hoe naïef kun je zijn? Hebben de sociaal democraten dan niets geleerd van de afstraffing die ze van de kiezers hebben gekregen? Blijkbaar niet. Iedereen weet intussen, op de PvdA na, dat als je de hand van Rutte schudt je je vingers wel tien keer moet natellen. De kans dat er een aantal ontbreken is immers levensgroot. Maar Asscher vertrouwt Rutte, en hij vertrouwt Buma, Pechtold en de minkukels van de Christen Unie. Je vraagt je echt af of deze man wel in het hier en nu leeft. Als Rutte III eenmaal aantreedt komt er weer een tegenvaller tevoorschijn en hebben de leraren het nakijken. Asscher ook, maar wie interesseert dat?

Zo stevenen we af op weer 4 jaar ellende. Misschien dat het feit dat de gesprekken tussen de zogenaamde sociale partners in een mislukking zijn geëindigd nog wat vuur in het geheel kan brengen. Maar ook die kans is niet groot. Met vakbonden die eigenlijk die naam niet mogen hebben, zullen we ook daar wel weer botvangen. Veel hoop op verbetering is er dus niet. Maar, zullen sommige zeggen, de economie doet het toch steeds beter. Er komt meer geld binnen, dus daar moet toch iets te halen zijn. Dat is ook zeker het geval, maar ten eerste is het nog maar de vraag of deze verbetering zich doorzet. Er hoeft ergens op de wereld maar een probleem te ontstaan met een paar banken, zoals in 2008, en het hele kaartenhuis komt weer met een klap naar beneden. Wie dan de rekening gepresenteerd krijgt is niet moeilijk te raden. Ten tweede kun je alleen maar van de winsten mee profiteren als je bereid bent om daar voor te vechten.

En precies daar zit het probleem. De Nederlandse arbeidersklasse is afgeleerd hoe je voor jezelf opkomt. Na jaren van polderen en compromissen sluiten is de reflex om terug te vechten praktisch verdwenen. En zelfs als je zou willen, waar zijn de strijdorganisaties die het verzet moeten organiseren? Stuk voor stuk zijn ze opgedoekt of ingepakt. Het is dus niet alleen zo dat de arbeiders geen stem hebben in het parlement, er zijn ook nog nauwelijks echte wapens om de strijd buiten het parlement mee te voeren.

Als afgelopen dus? Nee, natuurlijk niet. Alles wat is afgebroken kan ook weer worden opgebouwd. Maar dan moeten we wel de illusie loslaten dat er alleen met praten iets te halen valt. Om nog enigszins normaal te kunnen leven zal een keiharde strijd tegen het zootje in Den Haag en tegen het kapitaal gevoerd moeten worden. Een strijd die zal gaan om iedere meter en iedere cent. En we zullen moeten afrekenen met de verraders in de eigen rijen. Al die carrièrefiguren die over onze ruggen groot worden.


Zowel nationaal als internationaal komen er harde tijden aan, waarin alleen strijd en onze eigen kracht de uitkomst kunnen brengen. Daar zullen nog veel mensen aan moeten wennen. De tijd van praten, stemmen en compromissen sluiten is voorbij. Dat weten onze vijanden en tegenstanders al heel lang. Nu zullen ook de arbeiders deze realiteit onder ogen moeten zien. Dat kan beter nu meteen gebeuren, omdat het straks waarschijnlijk te laat is. Het ligt in onze eigen hand. Laten we vooral dat niet vergeten.

donderdag 7 september 2017

ERDOGAN’S MOORDBRIGADES IN EUROPA

Steeds vaker horen we over de lange arm van de Turkse dictator Erdogan. Intussen is meer en meer duidelijk geworden dat die lange arm niet alleen invloed en intimidatie betekend, maar ook geweld en zelfs moord. Er bestaat geen twijfel meer over, Erdogan’s moordbrigades zijn actief in Europa. Tijd dus om deze zaak eens wat beter te gaan bekijken.

Turkse inlichtingen en politiediensten zijn al jaren actief in Europa, ondermeer ook in Nederland. Jaren geleden al waren Turkse agenten betrokken bij moordaanslagen op Armeense activisten, die de Turkse volkerenmoord op het Armeense volk op de agenda probeerden te zetten. De activiteiten van de Turkse agenten werden door de Europese staten meestal genegeerd of gewoon doodgezwegen. Turkije was en is immers een NAVO partner, en gelijktijdig een belangrijke bondgenoot, eerst tegen de Sovjet Unie, en later tegen “vijanden” van het westen in het Midden Oosten en elders. Zo konden de moordenaars rustig hun gang gaan, en terug reizen naar Turkije als de klus was geklaard.

Later werden het vooral de Koerdische verenigingen en activisten die doelwit waren van de Turkse geheime dienst MIT, en andere agenten die op orders van Ankara werkten. In Nederland zijn dit soort aanvallen een aantal keren voorgekomen, ondermeer in Den Haag en Arnhem, waarbij er altijd een duidelijke samenwerking is tussen de MIT, de Turkse maffia en de extreem rechtse Grijze Wolven. Deze groepen lopen in elkaar over en overlappen elkaar. Daarnaast moeten we vermelden dat ook de Europese veiligheidsdiensten nauw samenwerkten met de MIT. Soms was deze band nauwer, dan weer wat losser, wat afhing van de actuele relatie met Turkije. Duitsland heeft altijd uitgeblonken als het gaat om samenwerking met Turkije. Informatie over Koerdische activisten werd met de Turken gedeeld, en mensen werden ook uitgeleverd. Duitsland was ook een van de eerste landen die een verbod uitsprak op de PKK.

De tijden zijn echter veranderd, en intussen is Duitsland er achter gekomen dat er zoveel Turkse agenten in Duitsland actief zijn, dat het een bedreiging is geworden voor de Duitse staat zelf. Intussen zitten zeker 20 Turken vast in Duitsland, die er van worden verdacht informatie naar Turkije te hebben gesluisd, of gewelddaden op Duitse bodem hebben begaan. Ook in deze gevallen zijn de doelen meestal Koerden of Koerdische instellingen. Maar sinds enkele jaren zijn daar ook leden van de Gulen beweging bijgekomen. De meeste agenten die worden opgepakt zwijgen als het graf. Maar er zijn uitzonderingen.

In december vorig jaar werd een Turkse man gearresteerd, die intussen heeft bekend dat hij opdracht kreeg van twee MIT agenten om Koerdische politici in Duitsland te vermoorden. Ze wilden ook dat hij twee Koerdische jongeren zou aanwerven om de Turkse leider van de Duitse Grunen partij aan te vallen in een bijeenkomst. In totaal kreeg de man 30.000 Euro als betaling vanuit Ankara voor de diensten die hij uitvoerden. Hij probeerde ook zijn vriendin tot Turkse agent te maken, maar zijn weigerde. De man moet op 7 september voorkomen, en kan 5 jaar gevangenis krijgen omdat hij voor een buitenlandse mogendheid spioneerde op Duitse bodem.

Dat de moorddreiging niet denkbeeldig is bewees de moord op 3 vrouwelijke Koerdische activisten, waaronder ook Sakine Cansiz, een van de medeoprichters van de PKK, in Parijs in januari 2013. De vrouwen werden in het kantoor van het Koerdistan Informatie Centrum doodgeschoten door een man die in de beweging was geïnfiltreerd. Uit onderzoek is gebleken dat hij in opdracht van de MIT werkte. De man is intussen in de gevangenis overleden zonder dat de achtergronden van de moordpartij op de juiste wijze konden worden uitgezocht. De Franse autoriteiten hebben het onderzoek steeds vertraagd, omdat men niet publiekelijk wilde toegeven dat de Turkse staat moorden op Frans grond gebied had gepleegd. Ze vonden het dan ook prima dat de dader in de gevangenis stierf nog voordat het tot een echte rechtszaak kon komen.

Intussen werd op deze wijze wel een signaal aan Turkije gegeven dat de activiteiten van de MIT niet zouden worden tegengewerkt, zolang de reputatie van Frankrijk niet te veel in het gedrang komt. Eerdere Turkse regeringen gingen hiermee akkoord, maar intussen heeft de bloedsultan Erdogan de volledige macht, en hij trekt zich niets aan van Europese gevoeligheden. Er waren al langer geruchten dat hij steeds meer agenten inzet om jacht te maken op zijn vijanden. Dat kunnen Koerden, Armenen of linkse Turken zijn, maar ook aanhangers van de Gulen beweging. Eigenlijk is iedereen die Erdogan en zijn AKP fascisten bekritiseerd tot doelwit verklaard.

Europa reageert nog steeds heel laks op dit alles. De relatie met Turkije is verslechterd, maar de inlichtingenuitwisselingen gaan nog steeds door. Toch neemt de bezorgdheid wel wat toe. In Duitsland is een hoge politiefunctionaris uit haar ambt gezet omdat ze voor Ankara werkte. Er komen ook steeds meer klachten vanuit de verschillende Turkse gemeenschappen dat Turkse agenten, aangestuurd door de ambassades en consulaten, mensen bedreigen en intimideren. Hierbij wordt geweld niet geschuwd. Deze praktijken komen maar zelden aan het licht omdat de slachtoffers bang zijn voor nog meer ellende, of zich zorgen maken over de veiligheid van familie in Turkije.

Het moet duidelijk zijn dat de moordbrigades van Erdogan op grote schaal actief zijn in Europa, en dat de Europese regeringen hier veel te weinig tegen ondernemen. Het gaat om de gebruikelijke Europese lafheid als men moet reageren op dreigementen en beïnvloeding van buiten. Het maakt dan niet uit of die beïnvloeding uit Washington of Ankara komt. De tijd is nu echter gekomen om schoon schip te maken. Turkse consulaten of ambassades die zich op dit gebied schuldig maken, en dat doen ze praktisch allemaal, moeten gesloten worden. Ook is het tijd om de AKP organisaties in Europa, die op directe orders van Erdogan werken, te verbieden.


Erdogan en zijn moslimextremisten gaan over lijken, en trekken zich niets aan van regels of wetten. Het aantal Europese Turken dat intussen in Turkse gevangenissen zit bewijst dat. De tijd in nu gekomen om met gelijke munt terug te betalen. Of moeten we wachten tot er nog meer doden vallen?

donderdag 31 augustus 2017

DE CENSUUR SLAAT TOE – DUITSE LINKSE SITE VERBODEN

Na de hevige rellen rond de G20 in Hamburg was de kans op wraak door de heersende klasse groot. Het heeft even geduurd, maar nu is men toch in actie gekomen. Het Duitse internet platform Linksunten.Indymedia werd op vrijdag 25 augustus door de Duitse regering verboden. Volgens Merkel en Co zou het platform tot geweld oproepen, en ruimte bieden aan activisten die zich met gewelddaden bezig houden. Bewijzen waren er niet, maar daar hebben de verantwoordelijke ministers ook helemaal niet naar gezocht. Een beschuldiging is in het huidige klimaat meer dan voldoende. Kortom; de censuur is terug van nooit weggeweest.

Het was meteen al duidelijk na de G20 opstand dat de heersende klasse heftig was geschrokken van de woede van de activisten, en de bereidheid om terug te vechten, tegen de grootste politieopkomst ooit gezien in Duitsland. Toen de gevechten voorbij waren begonnen er allerlei onderzoeken die de verantwoordelijke autoriteiten vrij moesten pleiten, en voorbereidingen in gang zetten voor wraak tegen de linkse activistenscene. Er waren meteen al oproepen om het actiecentrum Rote Flora te sluiten. Toen dat op verzet stootte ging men een andere weg. Het internetplatform Linksunten. Indymedia, dat al ongeveer 9 jaar actief is, werd met onmiddellijke ingang verboden verklaard. Alle pogingen om de site in de lucht te houden kunnen bestraft worden.

Bij het verbod alleen bleef het niet. In verschillende plaatsen werden invallen gedaan, waarbij computers en andere zaken in beslag werden genomen. Niemand werd gearresteerd, wat aangeeft dat de autoriteiten totaal geen bewijzen hebben, en nu bezig zijn om via de invallen bewijzen te fabriceren. Intussen zijn er protesten geweest tegen de sluiting van het platform, van linkse partijen en journalistenorganisaties, omdat het verbod een aanval is op de vrijheid van meningsuiting. De Linksunten site heeft in een verklaring laten weten dat men het er niet bij laat zitten en snel weer in de lucht zal zijn. Dat zal zeker gebeuren, want met wat kunst en vliegwerk is het niet moeilijk om een verbod zo als dit de voet dwars te zetten. De activisten achter de site zeggen dat de elite niet de eigenaar is van cyberspace, en dus niets te zeggen heeft over wie er wel of niet op het net actief kan zijn.

Op zich is dit alles geen verrassing. We zien de laatste tijd steeds dat de elite meer macht naar zich toetrekt, en ook geen oppositie duld. De schroef van de repressie wordt op allerlei terreinen steeds verder aangedraaid, en daar komen natuurlijk protesten tegen. De heersers willen die protesten zo snel mogelijk de kop indrukken, en iedereen intimideren die het niet eens is met het huidige beleid. Dat gebeurt niet alleen in Duitsland, maar in heel Europa. Een jaar geleden werd ook een van de sites van Het Rode Vaandel door Facebook van het net gehaald. Er werd geen reden opgegeven, maar het gebeurde wel in een periode dat de site steeds meer aanhang kreeg. Intussen heeft deze pagina een andere naam, maar de boodschap is hetzelfde gebleven.

Het valt te verwachten dat er in de nabije toekomst nog meer censuur zal ontstaan, en daar kan iedereen door getroffen worden die zich tegen de heersende elite keert. We moeten er toch altijd rekening mee houden dat het internet en alles wat er mee te maken heeft in handen is van de Amerikaanse elite. Zo lang het gaat moeten we er gebruik van maken, maar er wel steeds van uit gaan dat het morgen afgelopen kan zijn. Dus is het zaak om altijd alternatieven achter de hand te hebben. Vergeet niet dat er ook politieke strijd werd gevoerd voor dat het internet ontstond. De stencil en schrijfmachines staan nog steeds klaar. De stem van de opstand zal altijd een weg vinden. De elite kan dingen moeilijker maken, maar nooit helemaal voorkomen. Er zijn altijd gaatjes, en precies die gaatjes moeten we nu al opzoeken en klaar zijn voor wat komen kan.

Het staat ook vast dat de actie in Duitsland tegen Linksunten te maken heeft met de verkiezingen van volgende maand. Merkel wil weer gekozen worden, en is nog steeds woedend dat haar G20 feestje in Hamburg zo ruw is verstoord. Niet dat ze veel tegenstand te verwachten heeft. De tamme sociaal democraten van de SPD inspireren helemaal niemand, en De Linke zal niet voldoende steun krijgen om Merkel echt te bedreigen. Merkel heeft dus eigenlijk niets te vrezen, zou je zeggen. Op parlementair gebied klopt dat. Maar er zijn hele andere krachten in de maatschappij die Merkel wel degelijk bedreigen. Nu nog loopt die oppositie vanuit het volk vooral via populistische partijen als de AfD. Maar steeds meer mensen zien dat ook dat het antwoord niet is. Een protestbeweging zoals we die in Hamburg zagen, is een veel grotere bedreiging voor de elite. Als de steun voor dit soort protesten toeneemt, als de linkse groepen en organisaties weer dichter bij het volk komen te staan, en als men eindelijk van het idee afstapt dat er geen alternatief is voor het huidige misdadige beleid, ontstaat er een hele nieuwe situatie. Een situatie waarin plotseling alles mogelijk is. Voor dat moment heeft Merkel, en haar soort in andere landen, panische angst.

De elite weet dat ze op drijfzand staan. Dat ze alleen nog hun macht kunnen uitoefenen omdat wij dat toestaan. Maar dat zal niet altijd zo blijven. Al jaren is er een proces aan de gang van het verlies van vertrouwen in de politiek en de huidige elite. Niemand gelooft meer de leugenaars en oplichters in pakken en stropdassen, die alleen staan voor de belangen van de banken en het kapitaal in het algemeen. De zakkenvullers worden door miljoenen met verachting bekeken. De voedingsbodem voor een breuk met het huidige systeem neemt steeds verder toe. Dat zien wij, en dat zien zij ook. Vandaar dus de repressie en de verbodsbepalingen van nu en in de toekomst.


Maar het zal niet helpen. Hun wetten zijn niet onze wetten. Hun parlement is niet ons parlement. Hun systeem is niet het onze. Wij zijn niet gebonden aan dit soort zaken, die alleen dienen om het kapitalisme te beschermen. Wij willen juist alles doen om dit systeem, en alles wat er bij hoort, te vernietigen en weg te vagen. Het moment voor de grote afrekening is nog niet gekomen. Maar die dag komt steeds dichterbij. Later we zorgen dat we er klaar voor zijn als het signaal voor de opstand wordt gegeven. Dan kan niets ons meer stoppen. We zeiden het eerder; de klok tikt. 

donderdag 24 augustus 2017

MISDADIGERS VOOR EN ACHTER DE SCHERMEN

Het was even rustig geweest in Europa in de laatste maanden. Niemand die er van uit ging dat de jihadisten het hadden opgegeven, maar de adempauze was toch duidelijk merkbaar. Tot eind vorige week, toen een cel van moslimextremisten toeslag in Barcelona en een andere stad in Spanje. Het beeld was hetzelfde; een bus die op mensen in reed, en vervolgens 15 slachtoffers die gewoon weer op de verkeerde plaats op het verkeerde ogenblijk waren. Weer 15 onschuldige levens op het altaar van de politieke islam. Het kan iedereen overkomen, dat was opnieuw de boodschap.

Deze keer ging het verhaal dat het om een paar losgeslagen individuen zou gaan, of een zogenaamde ‘lone wolf’ niet op. De terroristencel was bezig met het voorbereiden van een grote bomaanslag, maar een jihadist verbond blijkbaar twee verkeerde draadjes aan elkaar, want een deel van de bom ging al in de schuilplaats de lucht in. Dus maar weer teruggegrepen op de eerder gebruikte methode en een paar bussen gehuurd. Het resultaat hebben we allemaal kunnen zien. Het schijnt dat er zelfs een imam in het complot zat. Geen losgeslagen figuren dus maar een goed georganiseerde tak van de politieke islam. Kort daarna waren er steekpartijen in Finland en Rusland, waarbij de met een mes bewapende Marokkaan in Finland, het vooral op vrouwen voorzien had. Twee vrouwen stierven op straat. Zelfs in Rotterdam rommelt het, en werd een popconcert afgezegd.

Opnieuw komt de vraag; hoeveel meer van dit soort figuren hier eigenlijk rondlopen? Waar worden nog meer aanslagen voorbereid of messen geslepen? Van de autoriteiten wordt niemand wijzer. Men blijft beweren dat de boel in de gaten wordt gehouden, en dat we vooral gewoon door moeten gaan met onze levens. Makkelijk om dit soort dingen te zeggen als je als regeringsleider achter dikke muren schuil gaat en in gepantserde auto’s kunt rijden. Dit soort uitspraken kun je doen als je niet zelf je boodschappen doet, op een terras gaat zitten of gewoon aan het wandelen bent door een stadsgebied. Buiten de realiteit om is het makkelijk advies geven. Want laten we eerlijk zijn; de kans dat Rutte, Merkel of Macron oog in oog komen te staan met een messentrekker is bijzonder klein. Daar zorgen de legers van beveiligers wel voor.

Een andere vraag die we toch steeds weer moeten stellen is waarom de jihadisten altijd de gewone mensen als doelwit kiezen? Sommige zeggen dat ze dit doen omdat het makkelijk te raken doelen zijn, en dat het in de ogen van de jihadisten toch om allemaal ongelovigen gaat. Dat kan echter maar een deel van de verklaring zijn. Immers een regeringsleider, een generaal of een topsmeris zouden toch meer gewicht in de schaal moeten leggen. Zij nemen immers de beslissingen waar de jihadisten tegen beweren te protesteren. Zij zijn verantwoordelijk voor de interventies en de bombardementen in het Midden Oosten en elders. Waarom dan toch steeds de gewone mensen, wij allemaal, als doel kiezen?

Voor het antwoord moeten we richting Syrië gaan. Het Syrisch leger heeft in de laatste maanden, met steun van Rusland, grote delen van het land heroverd op de IS en Al Nusra. Uit een aantal steden is de IS in paniek weggevlucht met achterlating van veel interessante zaken. De Syrische soldaten vinden aan de lopende band Amerikaanse en andere westerse wapens in de opslagplaatsen en stellingen van de IS. Koerdische eenheden hebben Turkse wapens en voorraden gevonden in de voormalige schuilplaatsen van Al Nusra. Dat zijn op zich al bewijzen genoeg. Maar vorige week vonden Syrische soldaten in de voorraden van de IS chemische wapens die afkomstig zijn uit Amerika en Groot Brittannië. Precies deze twee landen zijn het langste bezig geweest om wapens en andere materialen te leveren aan de tegenstanders van de Syrische regering. Ze beweerden altijd dat deze voorraden naar zogenaamde “gematigde” rebellen gingen. Nu is duidelijke dat er direct aan de IS is geleverd.

Dat vermoeden bestond al veel langer, maar nu zijn voor het eerst de bewijzen voor handen. Niet dat de westerse media daar melding van maken. Er komt ook geen urgent VN onderzoek. Beiden instellingen zijn immers in handen van de schuldigen, dus wordt het weer allemaal lekker doodgezwegen of als zwarte propaganda afgedaan. Toch verklaard deze vondst gelijktijdig waarom de IS altijd de gewone mensen aanvalt en niet de elite. De westerse wereldelite is zelf de grootste steunpilaar en toeleveraar van de islamitische terroristen. De IS leiders gaan niet zagen aan de boomtak waar ze op zitten. Ze vermoorden liever gewone mensen die op geen enkele wijze verantwoordelijk zijn voor wat er in het Midden Oosten gebeurd.

Laten we dat vooral in gedachten houden als er na een aanslag weer een regeringsleider met krokodillentranen op TV verschijnt. Hij of zij is indirect zelf verantwoordelijk voor de bloedbaden van de IS. Dat geldt voor verschillende Amerikaanse presidenten, zoals Bush, Obama en ook Trump. Dat geldt ook voor de Britse leiders; Blair, Cameron, en nu May. Allemaal hebben ze het bloed aan hun handen van de daden die zijn veroorzaakt door aan de ene kant de zogenaamde “coalitie’ en aan de andere kant de islamterroristen. Maar het blijft niet bij deze figuren. Ook de mindere goden, zoals Merkel en Rutte, dragen net zo veel schuld. Door hun daden zijn ze tot verraders van hun eigen volkeren geworden. Daar komt nog bij dat het deze zelfde figuren zijn geweest die de grenzen wijd open hebben gezet, en de terroristen vrije doorgang verlenen zonder echt te controleren.


We hebben dus te maken met misdadigers voor en achter de schermen, die allemaal even dodelijk zijn. Dat zal niet veranderen tot de volkeren deze verraders, die zich voor regeringsleiders uitgeven, opruimen en het heft zelf in handen nemen. Het zijn immers onze levens die iedere dag op het spel staan. Tot dat moment aanbreekt kunnen we alleen maar waakzaam en alert zijn. Niemand weet immers waar het volgende mes, de volgende bom, of het volgende busje vandaan komt. We weten echter wel dat er achter de daders, nog andere daders schuil gaan. Ook tegen die daders, die vanaf de achterbank sturen, moeten we ons wapenen. Het is letterlijk een zaak van leven of dood.

donderdag 17 augustus 2017

OP HET RANDJE

De spanning in de wereld neemt toe, roepen de media in koor. De ene dreiging volgt de andere, en heel voorzichtig wordt er wat over een Derde Wereld Oorlog gespeculeerd. Heel voorzichtig, want de tere zieltjes in het westen mogen natuurlijk niet in paniek raken. Men is het niet gewend dat er over dit soort dreigingen wordt gesproken. Dus moet het allemaal met behoedzaamheid onder de aandacht worden gebracht. Gelijktijdig laten commentatoren steeds opnieuw doorschermen dat het eigenlijk allemaal ver weg is, en best nog eens mee zou kunnen vallen.

De hoofdzaak van het probleem ligt waar het al sinds 1945 heeft gelegen, in de agressie van Amerika. Natuurlijk geeft de media aan dat het allemaal de schuld is van Noord Korea, dat Amerika en de hele wereld bedreigt. Net als het eerder de schuld was van Irak, en nog steeds de schuld is van Iran. Amerika en de hele wereld worden overigens ook altijd door elkaar gehaald. Amerika is niet de hele wereld, en daar mogen we erg blij om zijn. Toch zijn alle pijlen gericht op Noord Korea, dat een bedreiging zou vormen voor de wereldvrede. En gelijktijdig indirect op China, omdat Peking niet genoeg afstand neemt van Noord Korea. Wat men daarbij verzwijgt is dat Amerika al jaren bezig is, vooral via Zuid Korea, om de regering in het noorden omver te werpen. Gewoon weer “regime change” dus, het Amerikaanse recept voor alle kwalen. Dat Noord Korea zich daar tegen weert is logisch. Dat men daarvoor wapens moet testen is ook logisch. Maar dat maakt het land nog niet tot een bedreiging voor de wereldvrede. Eigenlijk doet Noord Korea nu precies wat de Amerikanen al jaren doen.

Een volgend punt is of dit alles wel echt dreigen is. Echt dreigen kun je alleen als je je tegenstander kunt vernietigen. Daar is Noord Korea echt niet toe in staat, en de Amerikanen hebben zo’n enorm atoomarsenaal dat de paar raketten van de Noord Koreanen erbij in het niets verzinken. Er is dus in feite helemaal geen sprake van bedreigen, het gaat alleen om waarschuwen, en daar heeft Noord Korea het volste recht toe. Het is een onafhankelijk land dat zich tegen de Amerikaanse agressie moet beschermen. Intussen dreigen ook de Amerikanen steeds bruter. Volgens Trump zal er volle vuurkracht worden gebruikt. Tenminste; dan weer wel en dan weer niet, afhankelijk van wat hij zo juist heeft gegeten, of hij over de kat is gestruikeld of slecht heeft geslapen. Deze laatste zaken zijn dus dingen waar de wereldvrede vanaf lijkt te hangen. Nu weten we natuurlijk dat de grootste hobby van de Amerikanen is om te zoeken naar vijanden. Zijn die er niet, dan maakt men er gewoon een paar. Kijk maar naar de IS of de andere moslim extremisten, die de hoofdaanleiding vormen voor de zogenaamde oorlog tegen het terrorisme. Als Amerikanen een steen zien, zullen ze er zeker een vijand onder vinden.

Blijkbaar is Noord Korea als vijand nog niet genoeg. Trump dreigt nu ook militair geweld tegen Venezuela te gebruiken. De CIA is al jaren bezig om daar de linkse regering weg te krijgen. Dat is steeds niet gelukt, hoewel men er wel in slaagt om met rechts geweld het land te destabiliseren. Dit gaat Trump echter niet snel genoeg. Hij wil niet wachten op een Chili scenario zoals in de jaren 70 van de vorige eeuw. De beuk moet er nu in, dus dreigt hij rustig verder. Zoals een Yank woordvoerder zei: “We kunnen niet tolereren dat er op ons eigen continent een dictatuur ontstaat. Het continent verdiend beter.” Zouden er nog mensen zijn die in dit soort onzin trappen? Vast wel. Wat men natuurlijk verzwijgt is dat de Amerikanen jarenlang rechtse dictaturen op hun “eigen” continent aan de macht hebben geholpen, en ze vervolgens ook in het zadel hebben gehouden. De vele slachtoffers van deze dictaturen spreken op dit gebied boekdelen.

Het is allemaal weer het oude liedje; Amerika dicteert en de rest heeft te volgen. Het gewone recept van figuren als Soros en andere leden van de oorloglobby. Als er dus over dictaturen wordt gesproken zijn het juist de Yanken die wat uit te leggen hebben. Trump kwam aan de macht door te zeggen dat hij zich vooral met Amerika wilde bemoeien. Intussen zit hij tot zijn nek toe in de interventies en de oorlogstaal. Hij is een volwaardig lid van de oorlogslobby geworden. De neo-cons hebben hem volledig overgenomen, en dat zat er altijd in. Het enige voordeel is dat hij Amerika verdeeld en in chaos stort. Dat kan de schade in de rest van de wereld nog een beetje beperken.

Europa ziet niets in de dreigementen over en weer en zou het liefst hebben dat de hele zaak vandaag nog zou verdwijnen. Maar echt tegenspreken doet men ook niet. Zo als altijd is men bang voor de lange arm van Washington. Men jammert wat over de noodzaak van diplomatie, maar men zal zich zeker niet tegen de Amerikanen keren als het echt uit de hand loopt. Daarvoor is men te slaafs en de gemakzuchtig.

De vraag is dus; zitten we op het randje van een grote oorlog met miljoenen slachtoffers? Het antwoord is Ja, maar dat heeft niet te maken met Noord Korea of Venezuela. Dat zijn niets meer dan nevenzaken die worden aangegrepen om weer een flink met de sabel te zwaaien. De echte dreiging zit hem in de pogingen van de Amerikanen om te komen tot een grote oorlog tegen Rusland. Men heeft het al op verschillende manieren geprobeerd, ondermeer via de Oekraïne en Syrië. In beiden gevallen is het nog niet gelukt. Maar het heeft al wel de nodige levens gekost. Washington zoekt steeds nieuwe routes en blijft het proberen. Men is nu weer van plan om meer wapens naar de fascisten in de Oekraïne te sturen. Scandinavië wordt gek gemaakt met beweringen van onzichtbare oorlogsdreigingen, en Polen wordt als handige pion gebruikt wanneer het uitkomt. Als het maar tegen Rusland gaat, is de slagzin.


Het is maar goed dat de Russische leiding zich bezonnen opstelt en zich niet laat provoceren. Maar het geduld is natuurlijk een keer op. Dan zullen we zien wat echte dreigementen zijn. Laten we hopen dat het allemaal niet zo ver zal komen. En laten we ook hopen dat Europa zijn wezelhouding zal afwerpen en zich van de Amerikaanse agressie zal distantiëren. Daarvoor hebben we wel een “regime change” in Europa nodig. Anders zullen de donkere wolken alleen maar verder toenemen. 

donderdag 10 augustus 2017

EEN HALF EI IS BETER DAN EEN LEGE DOP – OF TOCH NIET?

Er gaat bijna geen jaar voorbij of er ontstaat een schandaal over de veiligheid van ons voedsel. Of het nu gaat om paardenvlees, gevaarlijk komkommers of nu weer de eieren, steeds opnieuw blijkt dat er veel meer aan schort dan dat er aan deugd. De term “smakelijk eten” kunnen we eigenlijk net zo goed afschaffen. Ook een andere slogan “weet wat je eet”, heeft eigenlijk geen waarde meer. Het schandaal rond de eieren bewijst opnieuw dat we er totaal geen weet van hebben wat we eten, en wat de gevolgen zijn van de zaken die we via ons eten binnen krijgen. Als we gezond willen eten zal het roer om moeten. En niet zo’n beetje ook.

Een ander punt dat door de eierencrisis opnieuw wordt bevestigd is dat er van echte onafhankelijke controles op de veiligheid van het voedsel geen sprake is. De zogenaamde waakhonden zitten zo dicht op de industrie dat ze praktisch alles laten door gaan, en alleen alarm slaan als het helemaal niet anders meer kan. Een bewijs hiervoor is dat er vorig jaar waarschijnlijk ook gif in de eieren heeft gezeten, maar toen is er niets aan gedaan omdat de veiligheidsniveaus anders lagen. Als of dat voor de gezondheid iets uitmaakt. Gig is gif en daar valt niet aan te tornen, wat een stel gewetenloze ambtenaren ook zegt. Ook het feit dat dit soort zaken altijd heel klein begint, en dan plotseling tot ontploffing komt, geeft aan dat van de controles eigenlijk helemaal niets deugd. We worden voorgelogen en bedrogen waar we zelf bijstaan.

Het kan zelfs nog gekker. Het bedrijf uit Barneveld dat het gif in de kippenstallen heeft gebruikt heeft geen registratie en ook het personeel is niet gediplomeerd. Niemand die daar ooit achter heeft gekeken. Waar zijn dan de waakhonden en de controle-instanties? Als verzachtende omstandigheid zou je nog kunnen denken dat ze allemaal hebben zitten slapen. Maar dat is niet het geval. Ze zien wel degelijk wat er gebeurd, maar laten het gaan omdat het slecht is voor de bedrijven, voor de export en uiteindelijk de winsten. Want dat is altijd het sluitstuk en de hoofdzaak, het feit dat er winst gemaakt moet worden. Als de veiligheid van het voedsel dan in de weg staat wordt er snel weggekeken. Immers wij kunnen toch niet checken wat er achter de schermen allemaal wordt afgeknoeid. Wij mogen betalen en het verontreinigde voedsel eten tot de dood er op volgt. Zo ernstig is het namelijk.

Als een minkukel als Van Vollenhoven al gaat zeggen dat hij geen vertrouwen meer heeft in de veiligheid van het voedsel, moet het er wel heel slecht voorstaan. Hij is immers onderdeel van het systeem en dus de heersende klasse. Dit soort figuren trekt niet zo snel aan de bel, omdat het hun vriendjes in de buidel treft. Doen ze wel de mond open, kunnen we er gerust vanuit gaan dat het goed mis is. Dat geldt overigens niet alleen voor wat er in het voedsel zit, maar ook hoe het wordt geproduceerd. Is er nog iemand die gelooft in labels als: scharreleieren, vrij uitloopeieren, of de mooiste van allemaal, blije kip eieren? Voor vlees geldt hetzelfde. Een label is snel geprint en een stempel is snel gezet. Maar wie controleert of dit allemaal wel klopt? En wie gaat na of biologisch wel echt biologisch is? Precies, dezelfde figuren die wegkijken als er weer eens iets in het voedsel zit wat er niet thuishoort. Verder bewijsvoering is eigenlijk niet nodig. In België gaat men nog verder, daar is het schandaal de hele zomer verzwegen. Zogenaamd in het belang van het onderzoek.

Er is niets in de westerse wereld waar zo veel oplichterij aan te pas komt als aan de productie van voedsel. Maar moeten we daar verwondert over zijn? Nee, natuurlijk niet. Zo lang ons voedsel in handen is van het kapitalisme en het alleen maar gaat over winst en niet over de mensen, zal de situatie alleen maar erger worden. Dan zullen het aantal enge en vreemde ziektes blijven toenemen, immers de stille getuigen van deze knoeierij bevolken de begraafplaatsen en kunnen weinig bewijs meer leveren. En, het volgende schandaal loert al weer om de hoek. Dan zien we weer hysterisch gekrijs in de media en gejammer over de miljoenenschades voor de producenten en supermarkten. Als dan de wind weer is gaan liggen, gaat alles weer gewoon door als voorheen. Het winstmotief blijft, dus waarom zou er ook iets veranderen. Intussen mogen wij ons platgezegd blijven dood vreten.

Een groot deel van de verantwoordelijkheid voor dit alles ligt bij de Europese Unie. Het beleid van deze misdadigers werkt de boven beschreven toestanden in de hand. Er moet steeds meer en sneller geproduceerd worden, en dan is er nog het idiote gesleep met voedsel van het ene land naar het andere land. De gevaren komen dus van alle kanten. Om toch nog aan hun winsten te komen zullen de producenten alles doen om de kosten zo laag mogelijk te houden. Dat de post veiligheid dan als eerste geschrapt word staat zonder meer vast. Als er dan ook nog niemand werkelijk controleert maakt de gelegenheid de dief.


Zolang het kapitalisme hier de dienst uitmaakt zullen dit soort schandalen zich blijven herhalen. We zeiden het al; het gaat allemaal om de winst. Daar zijn zowel wij als de dieren het slachtoffer van. Nu zullen er stemmen opgaan die zeggen dat we dan allemaal maar vegetariër moeten worden of zelfs veganist. Dat kan natuurlijk, maar het zal weinig verschil maken. Ook de producten die je dan eet worden voor de winst geproduceerd, dus kan ook in die sector geknoei en oplichterij niet worden uitgesloten. Ons eigen voedsel allemaal zelf produceren zal moeilijk gaan. Er zit dus maar een ding op; het kapitalisme afschaffen en de productie zelf controleren. Niet af en toe, of met een steekproef, maar overal en altijd. Tot dat moment is aangebroken, kunnen we alleen maar zeggen; smakelijk eten!

woensdag 2 augustus 2017

VAKANTIE

We zitten weer midden in de vakantieperiode. Normaal gesproken is dat de tijd om wat gas terug te nemen, even een andere omgeving opzoeken, en eindelijk wat relaxen. Dat zijn de zaken die we in verband brengen met deze tijd van het jaar. Ooit was het ook zo dat de wereld een beetje leek stil te staan, in deze maanden. Maar die tijd is al heel lang voorbij. Als er nog zoiets bestaat als vakantiegevoel is er maar weinig van te merken. Ook de uitdrukking komkommertijd mag eigenlijk al lang naar het archief. Want als we om ons heen kijken, zien we dat de problemen en de vreemde ontwikkelingen echt niet stil staan. Sterker nog, ze lijken alleen maar toe te nemen.

Van vakantiestemming onder de supermachten is al helemaal niets te bespeuren. De Amerikanen zijn tot de onzalige conclusie gekomen dat het nodig is om nog meer sancties tegen Rusland in te voeren. Niet dat daar een reden voor is, maar de anti-Rusland stemming in Washington heeft ondertussen zulke groteske vormen aangenomen dat er ook geen reden meer nodig is. De oorlogslobby draait immers op volle toeren, en dan zijn sancties altijd een handige brandstof om de hetze gaande te houden, zolang men de tanks nog niet naar voren kan sturen. Voor Rusland zijn de sancties geen probleem, en een antwoord is niet uitgebleven. Ongeveer 755 Amerikaanse diplomaten en spionnen worden Rusland uitgezet en mogen terug naar de VS. Of ze dat als vakantie zien valt te betwijfelen. Maar het geeft wel weer aan dat alle plannen om de relatie tussen Rusland en Amerika te verbeteren niet alleen in de ijskast zijn gezet, maar dat er nu een ware vrieskast aan te pas is gekomen. Weer een stapje verder in de koude oorlog anno 2017.

Ook op andere tonelen is er geen sprake van vakantiegevoel. Noord Korea heeft weer een raket afgeschoten, wat weer tot veel gemor en gevloek in Washington heeft geleid. Men is zogenaamd enorm bang dat zo’n raket ooit de VS zal treffen. Onzin allemaal, de Amerikanen hebben zelf al duizenden raketten afgevuurd en getest. En, wat we nooit moeten vergeten, Amerika is het enige land ter wereld dat atoombommen op een ander land heeft gegooid. Dus waar komt dan het grootste gevaar vandaan? Stel dat een raket inderdaad Amerika zou treffen, dan mag Washington nog niet klagen als we zien hoeveel vernietiging ze zelf over de hele wereld hebben aangericht. Op een zekere dag komt boontje natuurlijk toch om zijn loontje.

Trump is intussen druk doende om Noord Korea en China te bedreigen. Hij vindt dat China niet genoeg doet om Noord Korea onder de duim te houden. Zijn bedreigingen komen meestal via Twitter, en we hebben uit goed geïnformeerde bron vernomen, dat alle vakanties bij Twitter zijn afgezegd omdat men anders de vele tweets van Trump niet meer kan verwerken. Eerdere Amerikaanse presidenten stuurde hordes diplomaten en ander omkruid de wereld rond om de Amerikaanse dreigementen uit te leggen. Trump heeft deze figuren niet nodig. Waarom ontelbare salarissen uitbetalen als Twitter altijd binnen handbereik is?

Ook Merkel kan maar moeilijk in vakantiestemming komen. Ten eerste staan in september de verkiezingen voor de deur. Ze lijkt niet echt veel concurrentie te hebben, maar je weet het maar nooit. Dat geldt des te meer als er steeds vaker wild geworden islamisten opduiken, die zonder pardon op onschuldige mensen insteken of inrijden. Zoals bijvoorbeeld de Palestijn die in een Hamburgse supermarkt met een mes de klanten te lijf ging. Door dat voorbijgangers de rollen omdraaiden werd hij uiteindelijk opgepakt. Maar daarmee kwamen ook weer een aantal feiten aan het licht die voor Merkel dodelijk kunnen zijn. De Palestijn was een afgewezen asielzoeker, die op vrije voeten was omdat hij geen papieren had. Men dacht dat er geen dreiging van hem uitging, hoewel bekend was dat hij radicaliseerde. Een vrouw die het drama overleefde vatte het in een zin samen; “U wordt bedankt Mevr. Merkel”. Er zijn nu veel vragen waarop heel Duitsland antwoord wil. Maar die vragen zal Merkel in haar vakantieverblijf zeker proberen te ontduiken.

In Nederland sleept de formatie zich nog steeds voort. De  onderhandelaars zijn nu 3 weken op vakantie. Deels omdat ze beweerden het nodig te hebben, en gelijktijdig omdat ze elkaar spuugzat waren. Geen wonder, de meeste kiezers zijn het stelletje zakkenvullers dat zich regeerders noemt al jaren zat. Als Rutte en zijn 3 mede bandieten terug zijn kunnen ze weer verder met hun plannen om ons te beroven en te bedriegen. Het zou dus beter zijn als ze op vakantie bleven. Het liefst voor de eeuwigheid. Niet dat het roven en bedriegen nu stil staat. Ook demissionaire rovers weten de weg naar onze zakken blindelings te vinden. En daarvoor worden ze door ons ook nog een keer betaald. Je kunt het eigenlijk niet gekker bedenken.

Om dit soort gedachten geen kans te geven, zitten we weer in een zomer vol met sport. Wielrennen, Vierdaagse, tennis en vrouwenvoetbal, alles is welkom om de ware problemen uit het nieuws te houden. Je zou dat valse vakantiegevoelens kunnen noemen. Oh ja, en dan zijn er ook nog mensen die naar Turkije op vakantie gaan. Dat kan echter alleen als je voor je vertrek je mond dichtnaait, of een gelofte van stilte aflegt. Immers een verkeerd woord over de bloedsultan Erdogan en je zit in de bak. Dat is niet overdreven, want een Amsterdammer zit op dit moment om precies deze reden in een Turkse gevangenis. Als je dus je zuurverdiende vakantiedagen niet in een stinkhol wil doorbrengen dat als Turkse gevangenis door het leven gaat, blijf je daar zo ver mogelijk uit de buurt. Het zal niet lang meer duren voordat er borden aan de Turkse grenzen staan met de tekst: “Betreden alleen op eigen risico”.


Als er iemand na dit alles toch nog op vakantie wil gaan, dan veel plezier en een fijne tijd gewenst. Maar houd de ogen wijd open, want zo lang het kapitalisme leeft zijn de rovers en bedriegers niet ver weg. Dat geldt trouwens ook bij thuiskomst.       

donderdag 27 juli 2017

WAT DENKT RUSLAND?

Als we de westerse media volgen, wordt al snel duidelijk dat Rusland het land is dat de meeste kritiek krijgt. Of het nu gaat om mensenrechten, de oorlog in de Oekraïne of Syrië, of de relatie tussen oost en west, je zult maar zelden een positief bericht aantreffen. Zelfs de meer serieuze media, zo ver je daar nog van kan spreken, doen hier aan mee. Van nuances is meestal heel weinig te bespeuren, en het is ook niet ongewoon meer om Rusland in de pers als vijand te bestempelen. Dat gaat dan vaak wel in de gedaante van President Vladimir Poetin, maar het is duidelijk zichtbaar dat men met de vele aanvallen het hele land bedoeld, niet alleen de leiding.

We kunnen dus gerust vaststellen dat we in het westen een eenzijdig beeld voorgeschoteld krijgen. In verschillende landen wordt daar nog een schepje boven op gedaan. In Scandinavië, de Baltische republieken en Polen zijn er complete haatcampagnes gaande, waarbij Rusland wordt neergezet als een potentiële aanvaller die ieder moment de tanks de grens over kan sturen. In de Baltische republieken en de Oekraïne gaat men zelfs zover dat men nazileiders en naziorganisaties, uit de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw, als helden omarmd omdat ze ooit tegen de Sovjet Unie waren. Dat men daarbij bloedige moordenaars op een voetstuk plaatst, schijnt niet uit te maken. Alles wat de haat tegen Rusland kan aanwakkeren is welkom en wordt aangegrepen.

Je moet je dan afvragen waar die haat en het wantrouwen vandaan komt. Op zich is het iets wat al heel lang aan de gang is. Het westen vertrouwde Rusland al nooit. Dat was voor de Sovjet Unie, tijdens de Sovjet Unie en nu nog steeds. Het land is natuurlijk groot en onoverzichtelijk door de vele variaties, en wordt daarom ook niet begrepen. Gebrek aan begrip leidt al snel tot angst en wantrouwen en vervolgens haat. Daar komt nog bij dat Rusland op het gebied van grondstoffen rijk is en dus ook maar moeilijk gechanteerd kan worden. Dat betekent weer jaloezie en meer haat omdat het bemoeizuchtige westen, en dan spreken we vooral over de VS en de EU, er maar niet in slaagt grip op Rusland te krijgen.

Na de val van de Sovjet Unie, aan het begin van de jaren 90, dacht men de klus te hebben geklaard. De nieuwe Russische leiding boog voor het westen en de westerse kapitalisten konden rustig plunderen en stelen, zoals ze dat eerder ook al in de DDR hadden gedaan. De dagen van een onafhankelijk Rusland met een stevige plaats in de wereldgemeenschap leken voor goed voorbij. Deze teruggang stopte pas toen “Verenigd Rusland” van Vladimir Poetin aan de macht kwam. Hij en zijn partij hebben van Rusland weer een land gemaakt waar rekening mee gehouden moet worden. De tijden van manipulaties en onbeperkt stelen en plunderen zijn voorbij. Ook de Russische strijdkrachten zijn weer op volle sterkte, dus kunnen we gerust zeggen dat het westen weer terug is bij af. Het resultaat zien we iedere dag; de haat en het wantrouwen worden steeds verder opgedreven, en ook van oorlogstaal is men niet vies.

Steeds vaker oefent de NAVO vlak bij de Russische grenzen en ook de Amerikaanse basisuitbreidingen nemen toen. Is dat een bedreiging voor Rusland? Aan de ene kant wel, omdat het natuurlijk altijd een probleem is als troepen, die je niet welgezind zijn, vlak voor je voordeur heen en weer marcheren. Als Rusland dat bij Amerika zou doen gingen in Washington zonder meer de sirenes af. Aan de andere kant moeten we vaststellen dat al die NAVO troepen eigenlijk nauwelijks een echte bedreiging voor Rusland vormen. Het zou de Russische strijdkrachten weinig moeite kosten om al deze zogenaamde vooruitgeschoven posten binnen een heel korte tijd te vernietigen. Dat weet Rusland en dat weten de Amerikanen ook. Toch blijft het een probleem, omdat het altijd de start van iets anders en onverwachts kan zijn, en het ook niet normaal is dat een moordenaarsorganisatie als de NAVO ongestoord een land kan bedreigen waarmee men niet in oorlog is. Dat is gewoon provoceren, niet meer en niet minder.

Maar hoe kijken de gewone Russen nu eigenlijk naar dit alles? Voelen ze de dreiging in het gewone leven, en hoe kijken ze aan tegen de constante kritiek uit het westen? Ten eerste moeten we vaststellen dat de meeste Russen de ontwikkelingen op de voet volgen. Ze zijn vaak veel beter op de hoogte dan de bevolking in het westen. Dit heeft met verschillende dingen te maken. De dreiging van het westen, inclusief oorlog, wordt veel meer openlijk besproken dan hier het geval is. Ook is het zo dat de meeste Russen de lessen uit de Tweede Wereld Oorlog goed hebben geleerd. Men gaat er van uit dat het westen niet te vertrouwen is en dus in de gaten gehouden moet worden. De bevolking heeft veel vertrouwen in de Russische strijdkrachten, en is gelijktijdig ook overtuigd van het eigen kunnen. “Wat onze grootouders konden, kunnen wij ook,” is een vaak gehoorde uitspraak. Als het om de verdediging van Rusland gaat is men bereid. Niet met agressiviteit zoals we dat vaak bij de Amerikanen zien, maar wel met vastberadenheid.

Daar komt nog bij dat een enorme meerderheid van de bevolking achter Poetin staat. Ze weten dat hij het land weer heeft opgebouwd en dat hij geen onbezonnen dingen doet. Daar komt nog bij dat hij ook doet wat hij zegt en beloofd, en precies dat is een bijzonderheid als het om politici gaat. De meeste mensen zijn blij dat de Krim zich weer bij Rusland heeft aangesloten, en er is veel steun voor de vrije republieken in de Donbass. Wat altijd weer opvalt, is dat eigenlijk niemand op wereldheerschappij zit te wachten. Dat is een hemelsbreed verschil met hoe er in het westen wordt gedacht. Vooral Amerika duldt niemand naast zich. Maar in Rusland is men daar niet mee bezig. Als de Russische grenzen maar veilig zijn, en er steun kan worden gegeven aan oude bondgenoten als die er om vragen, vinden de meeste mensen het meer dan voldoende.

Ook kijkt men steeds weer met verwondering en afwijzing naar het constante consumeren in het westen. Het wordt gezien als pure verspilling, iets wat niet past bij de Russische mentaliteit. Dingen in ere houden en gebruik maken van je hebt, wordt als veel belangrijker gezien. Natuurlijk zijn er ook problemen, zoals het gebrek aan betaalbare woningen, en de steeds noodzakelijke strijd tegen corruptie. Maar het feit dat de zogenaamde liberale oppositie geen poot aan de grond krijgt en het vooral bij provoceren moet laten, geeft aan hoeveel vertrouwen de bevolking heeft in de huidige leiding. Dat is geen propaganda, maar werkelijkheid. Geen enkele propagandamachine zou een dergelijke eenheid tot stand kunnen brengen.

Veel mensen voelen dus de dreiging die uit gaat van het westen, en dan vooral de NAVO, wel. Ze hebben de vernietiging gezien die het westen heeft aangericht in de Oekraïne en eerder in het voormalig Joegoslavië. Ze zijn de NAVO bombardementen op Servië, een Russische bondgenoot, niet vergeten, en weten dat deze oorlogsmachine tegen iedereen kan worden ingezet. Daarom ook is er geen discussie over het bekostigen van een sterke defensie. Maar niemand wil, dat het overdreven wordt. Oplossingen worden vooral gezocht in betere techniek, niet in overdreven aantallen.

Een ieder die Rusland en de Russen goed leert kennen zal zien dat er niets is om bang voor te zijn. De meeste mensen willen een simpel leven zonder onvervulbare ambities. Daarbij wordt ook de menselijkheid niet vergeten. Veel van deze zaken zijn nog erfenissen uit de Sovjet Unie. Deze erfenissen zijn natuurlijk na al die jaren wel aangepast en vernieuwd, maar ze blijven wel de basis vormen van het Russische leven. Daarbij hoort natuurlijk ook liefde voor het land en zijn mensen. Kijk dus in het vervolg eens door de westerse angstpropaganda heen, en zie Rusland voor wat het werkelijk is. Een onverwachte verrassing is gegarandeerd. 

donderdag 20 juli 2017

KLASSENSTRIJD IN ENGELAND WEER HOOG OP DE AGENDA

Terwijl men in de meeste landen nog maar zelden over de klassenstrijd spreekt, is het begrip in Engeland altijd actueel gebleven. De laatste tijd is te merken dat het belang van de klassenstrijd in de Engelse maatschappij steeds meer toeneemt. Dat heeft deels te maken met de steeds radicalere opstelling van de Conservatieven, of beter gezegd, de Tories. Maar gelijktijdig ook met het feit dat de arbeidersklasse zich weer meer begint te roeren en te organiseren. Dat is geen nieuwe modetrend, maar pure noodzaak om te kunnen overleven. Na jaren van bezuinigingen door Tory regeringen is het leven van de mensen in de arbeiderswijken er steeds moeilijker op geworden. Of het nu gaat om woningen, onderwijs of gezondheidszorg, overal is op bezuinigd. Daar komt nog bij dat zowel de lonen als de uitkeringen steeds verder achter op zijn geraakt. Dit terwijl het aantal miljonairs onder de Tories sterk is gestegen. Voor de vriendjes weet men altijd wel een extraatje te vinden, terwijl de meerderheid het gedwongen mag betalen.

Een goed voorbeeld van hoe levensbedreigend deze situatie kan zijn, is de brand vorige maand in de Grenfell Tower woontoren in Londen. De flat werd vooral bewoond door mensen die het niet breed hebben, en die er voor de Tories niet toe doen. Bij een renovatie werden gevelplaten gebruikt die uiterst brandbaar zijn, en in feite niet toegestaan. Maar ze zijn goedkoop en dat vonden de Tories in de districtsraad, die over de wijk gaat, een prima oplossing. Tot in een van de flats brand uitbrak. Binnen enkele minuten stond het gebouw van meer dan 20 verdiepingen volledig in brand en konden een aantal bewoners niet tijdig naar buiten komen. Volgens de brandweer vielen er 80 doden en konden meer dan 200 mensen worden gered.

Maar dat laatste is de officiële versie, die door de nabestaanden van de doden, en de overlevenden sterk in twijfel wordt getrokken. Zij hebben na de ramp de chaos gezien in de wijk. Mensen die dagenlang buiten moesten slapen omdat ze niet werden opgevangen. Informatievoorziening die totaal niet van de grond kwam, en een arrogante districtsraad die nauwelijks interesse had. Pas dagen na de ramp kwam de hulp op gang en het hoofd van de raad moest zijn ontslag nemen. Het is dus geen wonder dat de bewoners de cijfers van de autoriteiten niet geloven. Zij zijn te vaak belogen, vooral ook omdat ze in een arbeidersbuurt wonen, die onderdeel is van een veel rijker district, dat al jaren door de Tories wordt bestuurd. Het contrast tussen rijk en arm is nergens duidelijker te zien dan in dit deel van Londen. Daar komt nog bij dat de ramp onderzocht gaat worden door een gepensioneerde rechter, die ook niet vertrouwd wordt omdat hij onderdeel is van de elite. Hij zal zijn vrienden in hoge posities zeker niet aanvallen, zo denken de meeste mensen in de buurt, en dus zal er ook geen gerechtigheid komen.

De bevolking wil echter niet alleen maar afwachten of protesteren, men heeft het initiatief genomen om zelf een onderzoek in te stellen naar hoeveel slachtoffers er zijn, en wie nog wordt vermist. Dat is de juiste manier van handelen. De heersende klasse zal ons nooit de waarheid vertellen tot dat we ze het pistool op de borst zetten, letterlijk en figuurlijk. Dat zagen we eerder bij Hillsborough en andere rampen waar de autoriteiten direct of indirect voor verantwoordelijk waren. Intussen komt er nog meer druk op de heersers omdat de vakbond van brandweerlieden heeft gezegd dat de brandbestrijding op dit moment een postcodeloterij is geworden. Als je in een rijke buurt woont maak je meer kans om te overleven, omdat de plaatselijke brandweer voldoende materiaal heeft en snel ter plaatsen kan zijn. Woon je in een armere buurt zijn die faciliteiten er veel minder of helemaal niet en loop je de kans jammerlijk in de vlammen om te komen. Dat is de erfenis van jaren van bezuinigen door de Tories. Alleen de levens van de rijken tellen, de rest kan naar de hel lopen.

Het zijn juist deze punten die er voor zorgen dat de populariteit van Labour leider Jeremy Corbyn nog steeds toeneemt. Daar is sinds de algemene verkiezingen alleen maar meer steun bijgekomen. Vorige week sprak hij op het Durham Mijnwerkers Gala en hij zette de Tory regering van May opnieuw neer als een club van rijke struikelende nietsnutten, die fout op fout stapelen, en het land alleen maar een dienst kunnen bewijzen door ontslag te nemen, en nieuwe verkiezingen uit te roepen. Hij gaf hierbij aan dat Labour klaar staat om het over te nemen en een land te bouwen waar er gerechtigheid en kansen voor de velen zullen zijn, niet voor een kleine elite. Hij zei verder dat hij niet in een land wil leven waar sommige obsceen rijk worden, terwijl de rest van de bevolking het moet doen met huizen die bouwvallen zijn, en een schaarse maaltijd van de voedselbank. “Een crisis kun je alleen de baas worden als je investeert in mensen, niet door constant te bezuinigen,” zei hij.

Jeremy Corbyn sprak ook over de creativiteit en de strijdlust van de arbeidersklasse. Hij noemde het Gala een voorbeeld van arbeiderscultuur. Ook Nederland kende ooit een bloeiende arbeiderscultuur tot het werd geofferd op het altaar van de individualisering en andere hobby’s van de heersende klasse. De Labour leider zei dat we nooit de mensen moeten vergeten die ons zijn voorgegaan, en hoe ze hebben geleden om voor ons een betere wereld te creëren. Hij maakte duidelijk dat wij niet kunnen tolereren dat al die verworvenheden, die uit de strijd zijn gegroeid, nu worden omgezet in achteruitgang en verlies. Er bestaat geen twijfel meer aan dat Jeremy Corbyn de klassenstrijd weer boven aan de politieke agenda heeft geplaatst. Daar kan links in veel landen een voorbeeld aan nemen.

Er wordt in Engeland voortdurend over gediscussieerd waarom Jeremy Corbyn zo populair is, en nog steeds meer steun verwerft. Eigenlijk is het antwoord niet moeilijk te vinden. Hij zegt wat hij denkt en doet dat op een eerlijke en overtuigende manier. Precies dat willen veel mensen horen. Ze zijn zat van de leugenaars en de compromismakers die al jaren de linkse partijen vullen. Ze zijn zat van de carrièrebouwers die naar boven proberen te komen over de ruggen van de gewone mensen. Ze zijn zat van het kruipen voor de elite en de misdadigers waaruit deze elite bestaat. Ze hebben genoeg van oorlog en interventies, en de bloedbaden die hiermee worden aangericht. En bovenal zijn ze zat van soft linkse leiders die rechts aan de macht helpen of in hun macht bevestigen.


Voor Jeremy Corbyn komen de gewone mensen eerst, en dat zegt hij niet alleen, hij meent het ook. Het is juist die eerlijkheid die hem zijn aanhang bezorgd. Natuurlijk is Labour geen partij van de revolutie, maar onder Corbyn’s leiding hebben ze het establishment wel de stuipen op het lijf gejaagd. Het oude gezegde van vroeger geldt nog steeds; als de elite je aanvalt en op je vernietiging uit is, doe je je werk goed. Als ze je met rust laten ben je op de verkeerde weg. De klassenstrijd is natuurlijk nooit weggeweest, maar de tijd is nu gekomen om deze strijd, net als in Engeland, weer boven aan de agenda te plaatsen. Het is de enige realistische weg naar een andere wereld. 

donderdag 13 juli 2017

DE G20 OPSTAND IN HAMBURG

Vorige week al geschreven we dat het waanzin was om een onnodige, maar gelijktijdig ook ingrijpende, bijeenkomst als de G20 in het centrum van een grote stad te houden. In dit geval Hamburg. Als iemand daar nu nog aan twijfelt zijn er voldoende beelden te vinden die laten zien dat deze waanzin niet voor herhaling vatbaar is. Sterker nog; de tijd is gekomen om de hele G20, en alle gelijksoortig clubs, met onmiddellijke ingang op te heffen en af te schaffen. Maar de beelden uit Hamburg laten ook nog wat anders zien. De protestbeweging leeft en is groter dan de autoriteiten ooit voor mogelijk hadden gehouden. Politieprovocaties werden met gelijke munt terugbetaald, en dat was ook het enige mogelijke antwoord.

Hamburg zal de G20 niet snel vergeten, de stad heeft immers 3 dagen op zijn kop gestaan. Over de G20 top zelf hoeven we al helemaal niet te praten. Daar is uitgekomen wat we al dachten: namelijk helemaal niets. Dat is maar beter ook, want alles wat de kapitalisten besluiten kan alleen maar slecht voor ons zijn. Intussen kijkt toch al iedereen door de schaamtebedekkende compromissen heen, die nergens toe doen. De echte G20 vond plaats op de straten van Hamburg. Daar regeerde de opstand, en precies daar willen we naar kijken.

In de weken die aan de top vooraf gingen werd door het gemeentebestuur en andere autoriteiten steeds herhaald dat tijdens de bijeenkomst het recht op demonstratie en andere rechten niet zouden worden ingeperkt. Dat dit alleen maar propaganda was bewezen de constante pogingen van het stadsbestuur en de politie, om de protestkampen onmogelijk te maken. Uiteindelijke wonnen de activisten voor de rechtbank, maar de autoriteiten hadden een bepaalde toon gezet, en die bleef van kracht, ook toen de top van start ging. Achteraf is duidelijk te zien hoe vooral de politie heeft geprobeerd om de protestbeweging te intimideren en te verjagen.

Dat werd vooral zichtbaar op de donderdagavond toen er ongeveer 15.000 mensen samenkwamen voor de autonomendemonstratie “Welcome to Hell”. Het opstellen was vrij vreedzame verlopen, maar toen de demonstratie maar een paar meter had afgelegd, werd de weg geblokkeerd door de politie. Ze beweerden dat ze dit deden omdat een aantal demonstranten vermomd was. Een onzinnige reden omdat tegenwoordig de gemiddelde smeris zo is vermomd dat je nauwelijks kunt zien of het een man of vrouw is. Toen de vermommingen weer opgeborgen waren, was dit niet voldoende omdat een aantal mensen zonnebrillen droegen. Dit alles gaf zo veel vertraging dat er wat vuurwerk begon te vliegen. Precies daar had de politie op gewacht en de demonstratie werd massaal aangevallen. Dit leverde een enorme verspreiding van activisten op, en bepaalde van af dat moment het beeld van de komende dagen. Van de demonstatie kwam niets meer, maar grote en kleine groepen betogers verspreiden zich door de stad en vielen overal de politie aan. Het was meteen duidelijk dat de rekening van de politie niet was opgegaan.

De straatgevechten gingen door tot diep in de nacht en ook de volgende morgen. Auto’s stonden in brand en overal waren brandende barricaden. Natuurlijk was het voor de betogers niet mogelijk om de top zelf te blokkeren. Maar de onrust op straat had wel effect. De Duitse minister van financiën had een aantal afspraken in de stad, maar moest alles afzeggen omdat zijn veiligheid niet gegarandeerd kon worden. Het programma voor de partners van de G20 deelnemers viel in het water omdat er niet voldoende politie was om hen heen en weer te brengen van de hotels naar de evenementen. De vrouw van Trump kon zelfs de hele vrijdag haar hotel niet verlaten. Ook begon een klassiek concert voor de G20 gasten veel later dan gepland, en veel zitplaatsen bleven leeg. Allemaal omdat het oproer in de straten regeerde. Eerder op vrijdag moest de politie toegeven dat het de controle had verloren. Er werden in grote haast smerissen uit heel Duitsland, en zelfs Oostenrijk, naar Hamburg gehaald om te proberen de boel weer in handen te krijgen.

Dat mislukte opnieuw en in de nacht van vrijdag op zaterdag was het Schanzenviertel een no-go gebied voor de politie. Iedere poging om naar voren te komen werd afgeslagen met stenen, flessen en zwaar vuurwerk. Weer branden de barricaden, en grote zaken werden geplunderd, net als bankgebouwen. De taferelen kwamen over als beelden uit een burgeroorlog. Pas tegen het einde van de nacht werd het rustiger, hoewel er ook op zaterdag, vooral in de avond nog schermutselingen waren. De schade zal in elk geval in de miljoenen lopen.

Vanuit de hele stad kwam er kritiek op de SPD burgemeester Olaf Scholz, die de G20 naar Hamburg had gehaald. Hij had van te voren gezegd dat het allemaal goed zou aflopen, en had zelfs een veiligheidsgarantie gegeven. Aan die woorden wordt hij nu steeds herinnerd. Zij coalitiepartner Die Grunen namen op vrijdag afstand van de G20, en gaven toe dat het een fout was geweest om het kapitalistencircus naar de stad te halen. De fractie van Die Grunen weigerde dan ook om naar het klassiek concert te gaan. Op zich weer de gebruikelijke opstelling van deze club, eerst steun geven en dat dan weer intrekken als het mis gaat.

Natuurlijk werd er ook zonder geweld gedemonstreerd en waren er vele ludieke acties. Honderdduizenden mensen namen deel aan de vele demonstraties, die ook over heel verschillende onderwerpen gingen. Maar de boodschap was duidelijk: van St Pauli tot het Schanzenviertel, van Altona tot Eimsbuttel, niemand in Hamburg wilde de G20 in de stad. Al voor de top was 74% van de bevolking tegen, en dat cijfer zal in de laatste dagen sterk gestegen zijn. De politieke aardbeving die dit teweeg heeft gebracht zal zeker nog enige tijd doordenderen. Zoals een commentator zei: “Scholz mag blij zijn dat de verkiezingen voor burgemeester pas in 2020 zijn. Als er nu gestemd zou worden had hij geen enkele kans meer”. Sommige SPD leiders proberen de aandacht van de nederlaag van Scholz af te wenden, door op te roepen om ramptoerisme tijdens rellen strafbaar te maken. Niemand trapt daar echter in. De druk is intussen zo groot op zowel Scholz als Merkel dat beiden al op zaterdag moesten beloven dat er geld beschikbaar zou komen voor mensen die schade hadden ondervonden tijdens de rellen. Of ze hun beloften ook nakomen is zoals altijd de vraag. We weten dat dit soort figuren geen schaamte kent. Zelfs nu nog houdt Scholz vol dat het juist was om de G20 in Hamburg te houden. De straat heeft echter anders beslist.

Zoals gebruikelijk heeft dit alles weer de discussie op gang gebracht over het gebruik van geweld tijdens politieke acties. Natuurlijk zijn brandende auto’s en geplunderde winkels geen prettig gezicht. Maar laten we iets duidelijk stellen; als je protesteert tegen zaken als de G20, of liever gezegd het hele kapitalisme, waar de G20 een uithangbord van is, sta je tegen over een enorme overmacht. De politie, de veiligheidsdiensten en uiteindelijke het leger zullen alles doen om het systeem te beschermen. Dan kom je er niet met alleen vreedzame demonstraties, die snel weer vergeten zijn. De eerste gewelddadigheden gingen ook deze keer weer van de politie uit. Je moet dus op een zeker moment terugslaan, als je het uiteindelijke doel wilt bereiken.

De protestbeweging is een samenspel van de vreedzame demonstranten en clubs als het “Zwarte Blok”, de autonome beweging, die een hardere aanpak heeft. Beiden spelen een rol in het zo kostbaar maken van deze kapitalistenfeesten, dat het uiteindelijke niet meer mogelijk is om ze in bewoonde gebieden te laten door gaan. De kapitalisten zullen zich moeten afzonderen en isoleren, en dat is de eerste stap richting afschaffing van de G20, G8 enzovoort. Het eerste succes op dit gebied is al binnen, want een Duitse minister heeft gezegd dat een dergelijke top nooit meer in een grote Duitse stad zal plaatsvinden. We kunnen er gerust van uit gaan, dat de bewoners van geen enkele stad de G20 nog binnen hun poorten willen zien. Dat is een tussendoel, dat nu is bereikt.

Laten we tot slot niet vergeten dat politiek, geweld en macht een drie-eenheid vormen. De kapitalisten weten dit al heel lang, en maken er gebruik van om hun systeem te beschermen. Gelukkig zien ook steeds meer mensen in de protestbeweging in, dat diezelfde drie-eenheid nodig is om het systeem ten val te brengen. In dit proces kunnen de kapitalisten alleen maar verliezen, en zal de overwinning uiteindelijk voor ons zijn. 

donderdag 6 juli 2017

IN HAMBURG LUIDEN DE STORMKLOKKEN

Hamburg, de tweede stad van Duitsland is in de hoogste staat van paraatheid. De burgers houden de adem in, en de spanning is te snijden. Wat zou daar aan de hand zijn? Is er weer een terroristische aanslag in voorbereiding? Staat de stad een natuurramp te wachten? Of verwacht men een invasie van buitenaardse wezens? Bij navraag blijkt dat het om niets van dit alles gaat. De stad Hamburg is in rep en roer omdat de G20 daar deze week weer een van de beruchte tops houdt. De gebruikelijke PR onzin die de wereld het idee moet geven dat er nog een soort eenheid onder wereldleiders is, terwijl de meeste elkaar nog niet met een kromme stuiver zouden vertrouwen.

De hele G20 is een onzinnig project dat als showcase van het kapitalisme was gedacht, maar intussen is ontaard in een slangenkuil. Overbodig, maar wel gevaarlijk. Dat merken de burgers van Hamburg intussen al weken. De zogenaamde top wordt namelijk midden in de stad georganiseerd, wat er toe heeft geleid dat een groot deel van Hamburg tot gevarenzone is verklaard. Bewoners moeten zich legitimeren om naar hun eigen huis te mogen, het openbaar vervoer ligt voor grote delen stil, zaken worden gesloten en kinderen kunnen niet naar school. Je vraagt je af welke waanzinnige zoiets kan bedenken.

Dat antwoord is snel gevonden; zijn naam is Olaf Scholz, de SPD burgmeester van Hamburg. Hij heeft Merkel praktisch gesmeekt om de top te mogen organiseren, nadat de bewoners eerder een streep hadden gehaald door een ander prestige project, het organiseren van de Olympische Spelen in de stad. Wat hij zijn eigen burgers daar mee heeft aangedaan kan hem niets schelen. Scholz is weer zo’n typische sociaal democraat, die zijn eigen belangen voor dat van alle anderen stelt. Hij hoopt namelijk ooit door de SPD als kandidaat naar voren geschoven te worden om kanselier te worden. Scholz had die ambitie dit jaar al, maar de partij zette Schultz voor zijn neus die zijn EU post in Brussel zat was, en nu de SPD zal leiden tegen Merkel in de komende verkiezingen. Scholz moet dus nog even wachten, en werkt aan zijn carrière door de G20 naar Hamburg te halen. Zo val je immers op. De prijs betalen natuurlijk de bewoners.

Tijdens de top zullen meer dan 20.000 agenten en veiligheidsfunctionarissen in Hamburg in actie komen, en de voorbereidingen lopen al weken. Het is immers bekend dat dit soort kapitalistenfuiven ook heftige protesten aantrekken. Hamburg verwacht duizenden tegenbetogers, en de kranten staan al weken vol over het mogelijke geweld. Tegenstanders van de G20 worden deels afgeschilderd als wilde hordes die maar al te bereid zijn om geweld te gebruiken. Dat het initiatief op dit gebied eerder van de politie zal komen bewijzen de vele waarschuwingen, dat er keihard zal worden opgetreden tegen ordeverstoringen. Een aantal tegenstanders trekt zich hier niets van aan, en de protesten beginnen al op hoogtoeren te draaien.

Er zijn al verschillende demonstraties geweest en vorige week pleegde linkse groepen aanslagen op apparatuur van de spoorwegen. Dagenlang was de treinenloop in heel Duitsland verstoord. Ook zijn er al verschillende politievoertuigen in vlammen op gegaan. Vooral de anarchistische groepen willen met dit soort acties duidelijk maken dat de G20 geen plaats heeft in Hamburg, en dat men de onnodige top beter kan afzeggen. Maar er zijn ook andere protesten gaande. Zo wordt er al wekenlang een juridische strijd gevoerd over de vraag of er een protestkamp in Hamburg mag worden ingericht tijdens de G20. De actievoerders wilde dit kamp in het Stadspark opbouwen. De gemeente was echter tegen omdat dit in de veiligheidszone ligt. Verschillende rechtszaken volgden en de uitkomst is dat er geen kamp in het Stadspark mag, maar wel op een andere plek in de stad. Dat gaat nu gebeuren, en is een overwinning voor de actievoerders, omdat zowel de politie als de gemeente voor een totaal verbod heeft gestreden. Al snel werd er op sommige plaatsen overgestapt op zogenaamde “wilde’ kampeeracties, omdat er in het geplande kamp niet geslapen mag worden. Daarbij zijn de eerste gevechten al geweest.

Intussen nemen veel Hamburgers de wijk en gaan een paar dagen de stad uit. Naar de zogenaamde wereldleiders zijn ze niet benieuwd, en van het mogelijke geweld moeten ze niets hebben. Het is immers nu aan iedereen duidelijk hoe diep de G20 top in het leven van de stad ingrijpt. Veel wegen zullen worden afgesloten. Er komt een oorlogsschip in de Elbe te liggen en het verkeer zal praktisch stil  liggen omdat de zogenaamde “gasten” constant in gewapende konvooien door de stad moeten worden vervoerd.

Dan zijn er nog andere problemen die de zaak niet makkelijker maken. Veel zogenaamde “leiders” brengen hun eigen beveiligers mee, veel al gewapend. Vooral de bandieten die de Turkse leider Erdogan bewaken zijn extreem gewelddadig. Dit heeft er toe geleid dat Duitsland hen niet binnen zal laten. Men is bang voor provocaties en mogelijke schietpartijen. Erdogan wilde ook nog ergens in Duitsland een propagandabijeenkomst houden. Maar die is verboden door de Duitse regering. Dan zijn er nog de kamelen die de delegatie uit Saudie Arabie wil meebrengen, en de onberekenbaarheid van de Amerikaanse president Trump. Al deze zaken zijn goed voor een kleine week chaos.

Velen zullen zich afvragen wat het nut is van dit soort geldverslindende bijeenkomsten, die op een steeds meer gewelddadige reactie kunnen rekenen. Het antwoord is dat er geen enkele nut is. Dit soort fuiven levert nooit iets op, en maakt de problemen in de wereld alleen maar erger en moeilijker op te lossen. Twee dagen lang wordt er gegeten, gedronken, foto’s gemaakt en feest gevierd op onze kosten. De zogenaamde eenheid binnen de G20 bestaat alleen maar op papier. Achter de schermen vecht men elkaar de tent uit. Het is dan ook geen wonder dat een Hamburger op  de radio opmerkte dat wat hem betreft het “zootje op een onbewoond eiland mag vergaderen. Of liever nog op de bodem van de oceaan.”

Hoe groot de protesten en demonstraties gaan worden moeten we nog afwachten. Er is al een speciaal cellenblok ingericht met bijbehorende bewakers, officieren van justitie en andere nietsnutten. De politie schijnt er zelfs rekening mee te houden dat er doden kunnen vallen. De WAANZIN van de G20; een ander woord is er niet voor te vinden. Wij sturen een ROOD FRONT groet aan alle onze Hamburgse kameraden, en hopen dat de rode vlag van de opstand in de komende dagen over de hele stad zal wapperen. Dat is het enige antwoord op de G20 kapitalisten.   


Dan nog even dit; het lievelingsdeurmatje van Merkel, Rutte, mag ook naar Hamburg komen. Niet dat hij wat kan of mag bijdragen, maar hij kan de sfeer opsnuiven en natuurlijk zich te goed doen aan het rijkelijk voor handen zijnde eten en drinken. Een beloning voor bewezen diensten, zullen we maar denken.

donderdag 29 juni 2017

HET MOERAS DAT EENS DE OEKRAINE WAS

Dat een land op een bepaald moment in verval kan raken is bekend. Toch is het altijd weer bijzonder om te zien hoe een redelijk functioneerde gemeenschap in een paar jaar tijd slachtoffer van niets ontziende verpaupering kan worden. Zo’n land is de Oekraïne. Nog steeds in handen van de fascisten die daar zijn neergezet door de Amerikanen en de EU leiders. In 3 jaar tijd is men van een beetje welvaart naar de bedelstaf gegaan. Terwijl de fascisten oorlog voeren tegen de Donbass heeft de bevolking te maken met armoede en honger. Alleen de gemaakte schulden en wat men van de eigen bevolking heeft kunnen roven houdt het land nog enigszins boven water. Maar hoe lang nog? De tekenen staan op storm.

Aan alle kanten is het verzet tegen de junta in Kiev nu te zien. Er zijn pogingen aan de gang om Poroschenko, de president/alcoholist, via een parlementaire procedure af te zetten. Dat zal een moeilijke weg zijn, maar het is wel een teken aan de wand. Niet dat de junta van dit soort problemen leert, in tegendeel. Er is nu weer een plan om de pensioenen in de Oekraïne helemaal af te schaffen. De redenering is dat de mensen die werken dan meer zullen verdienen, en zelf voor hun ouders kunnen zorgen. Kortom; een teruggang naar het armenbestuur. Het is maar een van de vele voorbeelden hoe de bevolking van het land wordt uitgezogen door de elite, die alleen met steun van de VS en de EU kan regeren. Poroschenko zelf heeft al meer verdiend aan de corruptie dan hij ooit binnen haalde via zijn chocoladefabrieken. Hij hoeft dus voorlopig nog niet bang te zijn dat zijn drankvoorraad op raakt.

Voor de gewone mensen ligt dat heel anders. Dat was goed zichtbaar toen de EU recent een vorm van visa vrij reizen toe liet. Meteen werden de grensovergangen naar Polen bestormd, omdat men er van overtuigd is dat er in de EU meer te halen is dan in eigen land. De beelden van de grensbestorming werden natuurlijk niet in de westerse media getoond. De oplichters in Brussel weten maar al te goed dat de volkeren van de Europese landen niet zitten te wachten op wanhopige Oekraïners, na de grote instroom van vele varianten van vluchtelingen in de laatste paar jaar. De zaak wordt dus stil gehouden, waarbij de EU hoopt dat de instroom uiteindelijk mee valt.

De mensen die naar West Europa trekken zijn overigens niet de enige in de Oekraïne die zich uit de voeten maken. In het Oosten is nog steeds de oorlog in de Donbass gaande, en steeds meer Oekraïense militairen die aan het front zitten nemen de benen. Ze willen niet langer op de steden schieten en zijn het ook zat dat Kiev ze laat verhongeren. De voorraden die het front bereiken zijn door de corruptie meestal al behoorlijk geplunderd. Het voedsel dat overblijft, is vaak oud of bedorven. Geen wonder dus dat veel soldaten hun post verlaten en verdwijnen. Ze worden dan wel als deserteurs aangemerkt, maar dat kan niemand iets schelen in een land dat op instorten staat. De chaos regeert, dus wie gaat er dan nog moeilijk doen. Kiev houdt de cijfers over weglopende militairen streng geheim, maar een klein stroompje is intussen een vloed geworden. In de laatste weken is het meerdere keren gebeurd dat het leger van de vrije republieken stellingen van de Ukrops zo kon overnemen, omdat de soldaten gewoon verdwenen waren.

Ondanks dit alles gaat de oorlog nog wel steeds door en zijn het vooral de fascistische eenheden die op de steden van Donetsk en Lugansk blijven schieten. Hier vallen geregeld slachtoffers bij. In de laatste dagen is er weer een wapenstilstand van kracht geworden, deze keer om de oogst binnen de halen. Maar net als eerdere bestanden werd ook deze overeenkomst van af het begin door Kiev geschonden. Het maakt de mensen in de vrije republieken alleen maar meer vastbesloten om hun gebied te verdedigen en permanent aansluiting te zoeken bij Rusland. Zij weten meer dan wie ook wat het betekend als de EU en de VS zich met een land gaan bemoeien.

Dat zelfde gevoel ontwikkelt zich ook meer in de rest van de Oekraïne. Nog maar 3 jaar geleden geloofde men de leugens dat de straten van West Europa met goud bedekt waren. Dat iedereen in de EU rijk was en dat het dus de moeite waard was om daar aansluiting bij te zoeken. Intussen weten de meesten dat ze aan alle kanten belogen en bedrogen zijn. Ze kennen de sporen die zijn achtergelaten door de dodelijk vingers van Merkel en Obama. De bevolking heeft een hoge prijs betaald voor een nieuwe toekomst die uiteindelijke een complete nachtmerrie bleek. De junta probeert het tij nog te keren door steeds meer hysterische anti-Russische maatregelen in te voeren. Maar ook dat heeft geen effect meer.

Zo stort een groot land in midden Europa langzaam in elkaar. Zelfs het met veel kunst en vliegwerk in elkaar getimmerde Eurovisie Songfestival heeft hier niets aan kunnen veranderen. Sterker nog; de 15 miljoen Euro bankgarantie, die voor het festival was gegeven, werd deze week in beslag genomen, omdat andere schulden niet waren betaald. Het is een van de vele schandalen die zich opstapelen. Hoelang dit alles nog kan duren is de vraag. En deze vraag kan alleen het volk zelf beantwoorden. Hoe lang laten ze zich nog uitzuigen door de eigen elite die als 5de colonne voor het buitenland functioneert? Hoe lang nog accepteert men de criminele bevelen uit Washington, Berlijn en Brussel? Wanneer ziet men eindelijk in dat het land gewoon gebruikt is en wordt als kanonnenvlees? Zo als gezegd, alleen het volk zelf kan deze vragen beantwoorden. Maar dat moet wel snel gebeuren want de ramp is bijna compleet.


Dit is niet alleen een dure les voor de mensen in de Oekraïne, maar voor ons allemaal. Wat er met de Oekraïne is gebeurd kan met ieder land gebeuren. Daar mogen vooral de misleidde figuren wel eens over nadenken die nu hier en daar naar pro-EU demonstraties gaan. We weten wie er achter dit soort manifestaties zit en wat hun motieven zijn. Wie dit niet gelooft, of nog twijfelt, mag in Kiev en andere delen van de Oekraïne gaan kijken. Een prettig gezicht zal het niet zijn. Dat staat vast.