donderdag 19 oktober 2017

IRAK VALT KIRKUK AAN – KOERDISCHE STAD IN HET KRUISVUUR

Na het onafhankelijkheidsreferendum in Zuid Koerdistan is de spanning in het gebied alleen maar toegenomen. Meer dan 90% van de Koerden stemden voor onafhankelijkheid van Irak. Maar Bagdad heeft geen interesse in de mening van de Koerden, en heeft als enig antwoord een serie dreigementen naar voren geschoven. Men wilde de Koerdische autoriteiten dwingen om het referendum en de uitslag nietig te verklaren. Toen de Koerden dit terecht weigerden liet Bagdad haar ware gezicht zien. Het Iraakse leger viel de Koerdische stad Kirkuk aan. Na de IS zijn het nu de Iraakse Arabieren die de Koerden in Kirkuk bedreigen. Een herhaling van de geschiedenis.

De aanval begon in de ochtend van 16 oktober 2017, toen eenheden van het Iraakse leger met tanks en andere zware wapens, samen met een Arabische militie richting Kirkuk optrokken. De guerrilla’s van de PKK in Kirkuk riepen meteen op om de Koerdische stad tegen de Iraakse Arabieren te verdedigen. Samen met gewapende burgers werd een verdedigingslinie opgebouwd en er deden zich schermutselingen voor. Maar de verdedigingslinie werd al snel doorbroken omdat de peshmerga’s van de KDP onmiddellijk de stad verlieten. Hun zware wapens, waaronder artillerie, namen ze mee. Zonder deze wapens was de strijd niet te winnen en de PKK strijders en de burgers trokken terug om een nieuwe linie op te bouwen. Door het verraad van de KDP viel een Koerdische stad opnieuw in handen van bezetters, en opnieuw zijn het de Iraakse Arabieren.

De vrijheid van de burgers van Kirkuk heeft niet lang mogen duren. De stad werd door de Koerden in 2014 bevrijdt van de Iraakse heerschappij, nadat het Iraakse leger op de vlucht was geslagen voor de IS. Nu begint de onderdrukking opnieuw. Een onderdrukking die de Koerdische burgers van de stad maar al te goed kennen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zeker 100.000 mensen de stad verlieten nog voor het Iraakse leger binnentrok. Deze mensen zijn opnieuw vluchteling geworden in eigen land. Opnieuw zijn zij slachtoffer van de machtsspelletjes van de imperialisten. Laten we niet vergeten dat het Iraakse leger bewapend is met Amerikaanse wapens, en het zelfde geldt voor de Arabische militie. Daar komt nog bij dat de bezetters nog niet tevreden zijn want ook Sinjar is aangevallen, en andere Koerdische gebieden worden bedreigd. Alleen de strijders van de PKK zijn bereid de strijd echt aan te gaan. Zij dienen de belangen van het Koerdische volk, in tegenstelling tot de KDP die alleen de belangen dient van Barzani en zijn stinkend rijke familie. Intussen heeft de KDP al rond de 8 Koerdische steden opgegeven, een teleurgestelde bevolking achterlatend. Ook de PUK heeft geen weerstand geboden.

Laten we even bij dit alles stil staan. Kirkuk is een Koerdische stad die weliswaar buiten het autonome gebied ligt, maar een grote Koerdische bevolking heeft. Jarenlang was de stad in handen van de Iraakse Arabieren, en was het leven gekenmerkt door onderdrukking en vernedering. De stad werd bevrijdt door de Koerden zelf, waarbij vooral de eenheden van de PKK een leidende rol speelde. De peshmerga’s van de KDP zijn wel talrijker en beter bewapend, maar het heeft ze altijd ontbroken aan echte vechtlust. Kirkuk was dus eindelijk vrij. Dan komt er een nieuwe aanval, opnieuw vanuit Irak, met medeweten en steun van de Amerikanen. Op dat moment, als de nood dus het hoogst is, weet de KDP niets beters te doen dan hard weg te lopen. Niet uit angst of omdat men dreigt verslagen te worden, maar gewoon op bevel van Barzani. Opnieuw is het Barzani die niet alleen Kirkuk, met zijn rijke olievelden, maar de hele Koerdische zaak heeft verraden.

Zijn vader, Mullah Mustafa, zal zich in zijn graf omdraaien en zou zich schamen voor de acties van zijn zoon. Mullah Mustafa was een conservatieve, maar eerlijke man, die de Koerdische zaak nooit schade heeft toegebracht. Zijn zoon kent alleen zijn eigen belangen, en is jarenlang achter de vijanden van de Koerden aangekropen, of dat nu Turken, Irakezen of Amerikanen zijn. Even leek het dat hij met het doorzetten van het referendum eindelijk het Koerdische belang voor ogen had. Maar opnieuw is dat een rookgordijn gebleken. Opnieuw laat hij zijn eigen volk in de kou staan.

Moeten we hier verbaasd over zijn? Eigenlijk niet. Organisaties als de KDP, en in wat mindere mate de PUK, zijn vooral clanorganisaties die altijd eerst naar de belangen van de clan kijken. Het grotere beeld wordt meestal genegeerd, tenzij het de clans toevallig goed uit komt. Het is een van de tragedies dat dit soort groepen binnen in ieder geval een deel van de Koerden die dienst uitmaakt. Dat ondermijnt de Koerdische zaak en maakt een echte eenheid eigenlijk onmogelijk. Terwijl het juist die eenheid is die nodig is om de Koerdische kwestie voorgoed op te lossen. De Koerden konden een doorslaggevende rol in het Midden Oosten spelen als die eenheid een feit zou zijn. Dit lukt maar niet omdat figuren als Barzani altijd weer een andere agenda hebben. Een agenda waarbij er met steeds wisselde partners wordt samengewerkt. Over het algemeen zijn dit partners die geen enkel oog hebben voor de Koerdische belangen.

In de media is de aanval op Kirkuk wel aan de orde geweest, maar de Iraakse agressie is nergens veroordeeld. De Koerden hebben opnieuw niet de steun gekregen van de rest van de wereld. Ook over dit feit kunnen we niet verbaasd zijn. De wereld heeft nooit oog voor de belangen van de Koerden gehad, ook al gaat het om een volk van 40 miljoen mensen, en misschien zelfs meer. Altijd weer zijn er andere belangen en prioriteiten. Als de Koerden tegen de IS vechten worden ze als helden gezien, maar als de Koerdische gebieden worden aangevallen kijkt de wereld de andere kant op. We schreven het al eerder, en het blijft voorop staan; de Koerden kunnen alleen maar op de eigen kracht vertrouwen. In een koude, kille wereld, waar de handelsbelangen, en zaken als olie, altijd de doorslag geven, heb je als onderdrukt volk niets te verwachten.

Je kunt alleen vechten voor je eigen zaak en alle inmenging van buiten uitsluiten. Die inmenging zal immers toch weer tegen je gebruikt worden. Als je dan ook nog te maken hebt met figuren als Barzani wordt de zaak er niet makkelijker op. Maar als de Koerden echt een vrij en onafhankelijk Koerdistan willen, zullen ze de verraders buiten de deur moeten zetten, en vervolgens de strijd voor vrijheid en recht met alle mogelijke middelen voeren. Gegeven zaken hebben geen waarde omdat ze morgen weer ontnomen kunnen worden. Zelf gewonnen zaken kun je vasthouden en verdedigen, waar nodig met het wapen in de hand. Pas dan zal een echte oplossing mogelijk zijn.


donderdag 12 oktober 2017

HET KAPITALISME VERNIETIGEN – HOE DOE JE DAT?

Als reactie op een recent artikel kwam een discussie op gang over hoe je van het kapitalisme kunt afkomen. Misschien is het daarom wel handig om eens te kijken hoe we het kapitalisme kunnen vernietigen, en op wat voor termijn we dan moeten rekenen. Voor alle duidelijkheid, het is niet mogelijk om een blauwdruk te geven van het einde van het kapitalisme in volledig detail. Daarvoor zijn er te veel onzekerheden. Maar we kunnen wel kijken naar de mogelijkheden, en wat we zelf kunnen doen om het noodzakelijke proces wat te bespoedigen.

Karl Marx heeft wetenschappelijk aangetoond dat het kapitalisme geen eeuwigdurende toestand kan zijn. Eerdere systemen verdwenen omdat ze ingehaald werden door nieuwe ontwikkelingen en mogelijkheden. Hetzelfde zal op termijn met het kapitalisme gebeuren. Volgens de Marxisten zal het socialisme dan de opvolger zijn van het kapitalisme. Je zou dus kunnen zeggen dat we eigenlijk helemaal niets hoeven te doen, en gewoon moeten afwachten tot het kapitalisme zijn einde heeft bereikt, waarna we kunnen beginnen met het opbouwen van een socialistische maatschappij. Maar zo makkelijk ligt het niet. De geschiedenis leert ons dat het vaak behoorlijk lang kan duren voordat een systeem plaats maakt voor zijn opvolger. Als we alleen maar afwachten, en niets doen zal dit proces alleen maar langer duren. We moeten dus altijd zelf ingrijpen, gebruikmakend van de mogelijkheden en de tijdgeest.

Al deze zaken zijn na te lezen in ontelbare Marxistische boeken, en het is dan ook niet de bedoeling om dit alles hier te gaan herhalen. Veel belangrijker is het om te kijken wat de huidige stand van zaken is, hoe en wanneer we daar op moeten inspelen, en hoe een toekomstige maatschappij, zonder het kapitalisme, er in de huidige tijd uit zou kunnen zien. Zoals gezegd, er is geen blauwdruk, maar er zijn wel een aantal aanwijzingen die we kunnen onderzoeken.

Hoe staat het nu met het kapitalisme?

We moeten accepteren dat het kapitalisme enigszins is hersteld van de crisis die in 2008 begon. Jaren ven bezuinigingen en het uitknijpen van de arbeidersklasse wereldwijd hebben dit herstel mogelijk gemaakt. Maar het herstel dat we nu zien, en waar commentatoren uren over kunnen vertellen, staat maar op wankele voeten. Want hoewel het economisch wat beter lijkt te gaan, merken de meeste mensen daar weinig of niets van. De heersende klasse blijft beweren dat dit uiteindelijk wel zal gebeuren, maar de kans is groot dat, mocht dit inderdaad zo zijn, de volgende crisis zich al weer aan zal dienen. En zelfs al gaat het economisch enigszins vooruit, moeten we vaststellen dat het herstel op krediet en leningen is gebaseerd, wat betekend dat de torenhoge schulden wereldwijd de zeepbel weer snel tot uiteenbarsten kunnen brengen.

Maar er is nog iets heel anders aan de gang wat de economische kant meer dan overschaduwd. Zelfs voor een minder bewust persoon is het zichtbaar dat de tegenstellingen binnen het systeem hand over hand toenemen. De verdeeldheid en de basis voor conflicten is sinds de Tweede Wereld Oorlog niet meer zo groot geweest. Vooral de kloof tussen Amerika en Europa wordt steeds meer zichtbaar. Dit komt niet alleen door Trump, want het proces was al eerder in gang gezet. De verkiezing van Trump heeft alleen maar bevestigd wat al eerder duidelijk was; het kapitalisme is in een leiderschapscrisis terecht gekomen. Dat is goed nieuws, want als de volgende financiële crisis zich aandient, zal men veel minder in staat zijn om snel en adequaat te reageren. Hier liggen dus zeker kansen om het hele systeem verder te ondermijnen en het vertrouwen de grond in te boren. Zonder dat vertrouwen is het systeem nergens.

De tegenstellingen nemen dus toe. Binnen de kapitalisten onderling, maar ook tussen de heersende klasse en de arbeiders. Het is nog lang niet zo ver dat hier echte opstanden uit voortkomen, maar de onvrede is overal merkbaar. Het is deze onvrede die leidt tot de verkiezing van populisten in een aantal landen, en tot de roep om onafhankelijkheid van bepaalde regio’s. Deze verschillende bewegingen, die op onvrede en woede zijn gebaseerd, kunnen we beschouwen als een tussenfase. Het kan een voorbode zijn voor veel grotere protestbewegingen en zelfs opstanden. Zoals gezegd is dat nu nog te vroeg, maar het zijn wel signalen die we niet moeten negeren. Over het algemeen kijkt links met wantrouwen naar dit soort zaken, maar dat is een cruciale fout omdat de linkse partijen en organisaties die deze signalen niet serieus nemen of negeren, zich steeds verder verwijderen van de dagelijkse praktijk van de arbeidersklasse. Want laten we er geen doekjes om winden, naast de leiderschapscrisis binnen het kapitalisme, zien we ook een enorme crisis binnen links. Ook die crisis is gevaarlijk omdat het veel mensen kan aanzetten tot nog meer steun voor de populisten, en op termijn zelfs voor fascisten.

Gaat er een dreiging uit van de huidige staat van het kapitalisme?

Daar bestaat geen twijfel aan. Hoe instabieler het kapitalisme wordt, hoe groter ook de dreiging. We spreken dan niet alleen over de steeds toenemende economische uitbuiting. Ook de dreiging van oorlog en zelfs atoomoorlog neemt met de dag toe. Nu zal men dan meteen denken aan de dreigementen over en weer tussen Amerika en Noord Korea. Maar daar blijft het niet bij. Amerika neemt ook een steeds dreigender houding aan richting Iran. Een ander deel van deze materie is dat het kapitalisme steeds meer de neiging heeft om bepaalde atoomwapens ook in handen van terroristen te spelen. Het atoommateriaal dat in de wereld gewoon is “verdwenen” vormt een constant groter wordende bedreiging. Te meer ook omdat dit soort spullen vaak “verdwijnen” richting islamitische terroristen die door het westen keer op keer worden gebruikt tegen zogenaamde vijandelijke regimes. Dit soort groepen kent geen enkel gewetensbezwaar als het gaat om de inzet van deze wapens, en tegen wie is ook niet belangrijk. Hoofdzaak; veel slachtoffers. Als ze genoeg van dit materiaal in handen hebben zullen ze het gebruiken. Verder is er natuurlijk ook nog de Amerikaanse en Europese dreiging richting Rusland en China. De oude uitspraak dat kapitalisme oorlog betekend is nog steeds van kracht. De dreiging op dit gebied neemt met de dag toe, en zeker niet af.

Maar ook onze gezondheid wordt door het kapitalisme bedreigd. Hoe komt het immers dat ziekten zoals kanker, Alzheimer, diabetes en de talloze allergieën steeds vaker voorkomen, zelfs bij mensen die nooit drinken, roken en gezond leven? De antwoorden liggen in ons voedsel en in de verontreinigde lucht. En precies daar is niet aan te ontkomen. We halen immers allemaal adem en wat we daarmee binnen krijgen maakt steeds vaker ziek. Veilig voedsel is al helemaal bijna niet te krijgen, zo als het recente eierschandaal heeft getoond. Het helpt ook niet als je vegetariër wordt of je eigen groenten gaat verbouwen. Ook vegetarisch eten wordt slachtoffer van het winstmotief, en de vervuiling slaat natuurlijk ook toe in je eigen tuin of volkstuin. Jaren geleden zei de Baader-Meinhof groep al: “Mach kaputt was dich kaputt macht”. Hoe waar zijn die woorden intussen gebleken, en het advies staat nog steeds als een huis. Het kapitalisme bedreigt ons leven, iedere dag, ieder uur, iedere minuut.

Hoe kunnen we het kapitalisme vernietigen en de dreiging wegnemen?

De beste manier om van het kapitalisme af te komen, is nog steeds een revolutie. Opstanden en massastakingen kunnen het systeem al snel in het nauw drijven. Helaas moeten we vaststellen dat op dit moment weinig mensen overtuigd genoeg zijn om een revolutie te beginnen. De onvrede is er, maar dat komt niet echt verder. In feite zijn we bezig om weer van de grond af te beginnen. Het kapitalisme mag in een diepe crisis zitten, het systeem weet zich nog steeds te verdedigen en lijkt voor veel mensen onverslaanbaar. Toch nemen de tegenstellingen toe, zoals we al zeiden. Daar komt nog bij dat het systeem steeds kwetsbaarder wordt door het vele gebruik van computers en elektrische systemen en mechanismen. Het digitale tijdperk is ook een kwetsbaar tijdperk, met veel ruimte voor sabotage. Groepen die uit zijn op chaos hebben nu veel meer kansen. Het wapen van de chaos is immers niet te onderschatten. Als er een echte protestbeweging op gang komt zal deze beweging niet alleen op straat actief zijn. Ook de digitale wereld zal als doel gekozen worden. Dat weet de heersende klasse ook, en de beveiliging neemt toe, maar uit zuinigheid worden vele deuren opgelaten, en precies daar zal goed van geprofiteerd kunnen worden.

Er zijn dus mogelijkheden om het kapitalisme op zijn minst te ontregelen en te saboteren. Die mogelijkheden moeten we dan ook zeker niet laten liggen. Maar om het kapitalisme echt te vernietigen zullen veel meer mensen in actie moeten komen. Die fase is nog niet bereikt. Hoe lang het zal duren om een echte mobilisatie van de grond te krijgen is nog niet te zeggen. Maar de mogelijkheden nemen toe, en het kan soms sneller gaan dan we nu denken. We moeten er dus constant klaar voor zijn, op alle terreinen.

Wat kunnen we op dit moment doen?

Tijdens de eerder vermelde discussie zei iemand dat de robotisering het probleem vanzelf zal oplossen. Die robotisering zal zo snel toenemen dat bijna niemand meer hoeft te werken, en dat een basisinkomen in de levensbehoeften zal voorzien. Voor deze theorie is wel wat te zeggen omdat er inderdaad steeds meer werkzaamheden mechanisch worden verricht zonder dat er mensen aan te pas komen. Het is ook opvallend dat er steeds vaker over het basisinkomen wordt gesproken, terwijl dit in het verleden altijd als een utopie en ongewenst van de hand werd gewezen. Nu wordt er serieus over gesproken, en er zijn zelfs experimenten. De heersende klasse ziet natuurlijk ook dat er grote veranderingen op til zijn, en zoekt uitwegen.

Maar dat betekend niet dat er een einde zal komen aan de kapitalistische uitbuiting. Ze zullen altijd een weg vinden om meer winsten uit de arbeidersklasse te persen, hoe groot de technische mogelijkheden ook mogen zijn. De bovengenoemde theorie betekend dus niet dat we achterover kunnen leunen en op beter tijden wachten. Zo lang het kapitalisme bestaat zal er uitbuiting en oorlog zijn. Op wat voor manier dan ook. Vernietiging van dit mensonterende systeem moet dus de prioriteit blijven.

Omdat er op dit moment nog geen draagvlak is voor een echte revolutie, kunnen we alleen maar de daden en misdaden van het systeem steeds weer onder de aandacht brengen. We moeten nooit moe worden van uitleggen hoe gevaarlijk het kapitalisme is, de informatie hiervoor is op grote schaal aanwezig. Ook moeten we er op blijven hameren dat er wel degelijk een alternatief is. Veel mensen zijn klaar voor iets anders, maar weten niet wat ze met dat gevoel aan moeten. Precies daar ligt de vruchtbare grond voor een echte mobilisatie. Als het moment aanbreekt waarop er een grote protestbeweging ontstaat, is het onze taak om onze ideologie en onze theorieën daar in te brengen. Opstand alleen is niet genoeg als de juiste handvaten, op het juiste moment, niet worden geboden.

Het kapitalisme vernietigen is een lange, taaie strijd waarbij nederlagen vaker voorkomen dan overwinningen. Maar het is een strijd die we moeten winnen. Dat is van levensbelang voor ons en voor de komende generaties. De antwoorden zijn er, en het is aan ons revolutionairen, om deze antwoorden steeds naar voren te blijven schuiven. Dan is de overwinning alleen nog maar een kwestie van tijd. 

donderdag 5 oktober 2017

FRANCO LEEFT NOG STEEDS IN SPANJE

We schreven recentelijk al over het onafhankelijkheidsreferendum in Catalonie, en over het feit dat Spanje de stemming had verboden. Precies wat je van “echte democraten” zou verwachten. Ondanks dit verbod besloten de regionale autoriteiten in Catalonie de stemming toch door te zetten. Een moedig besluit dat door de bevolking gedragen werd. Men wilde zich de wet niet laten voorschrijven door Madrid. Franco is immers al jaren dood, en men ging er vanuit dat met de dictator ook zijn fascistische methoden in een koud graf waren verdwenen. Op zondag 1 oktober ging de stemming ondanks alle druk toch van start, en konden we de proef op de som nemen.

In de voorafgaande week had Madrid al een aantal functionarissen in Catalonie laten arresteren, en er waren ook hier en daar invallen geweest. Daar kwam nog bij dat er duizenden Spaanse oproeragenten naar het gebied werden gestuurd, omdat de lokale politie weigerde om de orders van Madrid uit te voeren. De spanning was dus aardig opgevoerd en Spanje bleef hopen dat de stemming zou worden afgezegd. Maar dit bleek een misrekening. Op zondagmorgen gingen de stemlokalen gewoon open. De reactie bleef niet uit.

Madrid liet de stemsoftware onklaar maken, en een website die de stemming moest coördineren werd uit de lucht gehaald. Ook deze maatregelen hielpen echter niet. Er werd gewoon met de hand gestemd op papier, en waar de stembiljetten niet voorhanden waren draaiden de kopieerapparaten. Ook werd er een vervangende website geopend. Kortom; Catalonie liet het referendum niet lamleggen. Madrid speelde toen de laatste troef uit. De oproerpolitie werd er op uit gestuurd om stembureaus te sluiten en stembussen in beslag te nemen. Maar dit pikte de bevolking niet en de politie werd overal tegengewerkt of geblokkeerd. Nu werden de kettinghonden losgelaten. De oproerpolitie viel massaal mensen aan die niets meer wilde doen dan alleen maar hun stem uitbrengen. Er werd geschopt en geslagen, en met rubber kogels geschoten. Bijna 900 onschuldige mensen raakten gewond, sommige zwaar.

Het fascistische optreden van de Spaanse politie ging de hele zondag door en de beelden werden overal ter wereld getoond. Er was maar een conclusie mogelijk; de geest van Franco leeft nog steeds in Madrid. Waar mogelijk sloeg de bevolking terug, en op sommige plaatsen beschermde de brandweer de mensen tegen de politie. De fascisten in Madrid bleven beweren dat het referendum illegaal was en eigenlijk niet had plaatsgevonden. Maar in de avond kwamen de cijfers. Bijna 2.5 miljoen Catalanen hadden wel degelijk hun stem uitgebracht, en 90% had voor onafhankelijkheid gestemd. Dat was het antwoord op het politiegeweld en de fascistische methoden van de regering in Madrid. Als er eerder nog Catalanen waren die aan de noodzaak van het referendum twijfelden, dan had het politiegeweld en de intimidatie al deze twijfels weggevaagd. Catalonie wil Spanje niet meer; nu niet en ook niet in de toekomst.

Het werd uiteindelijk dus een mooie overwinning, niet alleen voor de regionale bestuurders, maar vooral voor het volk. De volgende stap zal een onafhankelijkheidsverklaring zijn. Het schuimbekken in Madrid zal dus nog wel een poosje door gaan. Men heeft de wil van het volk opnieuw onderschat, en zelfs een verlaging tot het gebruik van geweld tegen ongewapende mensen kon hier niets aan veranderen. De scènes die overal in de media verschenen herinnerden aan de rellen in Noord Ierland op het hoogtepunt van de “Troubles”. Het imago van Spanje heeft dus een behoorlijke deuk opgelopen, en ook dat is een overwinning.

Het moet duidelijk zijn dat dit eigenlijk veel verder gaat dan Spanje en Catalonie. Het laat weer eens zien hoe “democratisch’ de westerse regeringen eigenlijk zijn. Als er verkiezingen op het programma staan houden de systeempolitici steevast wanhopige pleidooien om ons naar de stembus te krijgen. Precies dat, naar de stembus gaan, was de wens van de Catalanen, en zij vonden de oproerpolitie tegenover zich. Het is het beste bewijs voor het feit dat de elite alleen maar vasthoudt aan de democratie als het hun uit komt. De democratie is immers de camouflage die ze gebruiken om hun machtswellust en misdaden te verbergen. Ze geven ons de illusie dat we iets te zeggen hebben. Alleen als we daadwerkelijk iets willen zeggen, iets wat hun macht en privileges in gevaar brengt, schakelen ze meteen de democratie uit. Dan verschijnt de politieknuppel, de rubberkogel en uiteindelijk het geweer. Dat is het ware gezicht van de westerse democratie. Het is een schijn vertoning om de elite aan de macht te houden, gesteund en gedragen door de kritiekloze en gelijkgeschakelde media.

Luister maar naar het oorverdovende zwijgen van de systeempolitici over het politiegeweld dat door Madrid is gebruikt. Luister maar naar het zwijgen van de Europese Unie die de zaak afdoet als een Spaanse aangelegenheid. Ze zwijgen allemaal omdat ze weten dat ze morgen in een gelijk geval hetzelfde zouden doen. Ook hier staat de oproeppolitie klaar als we op een dag zelf willen uitmaken hoe we geregeerd willen worden. Het enige te verwaarlozen commentaartje kwam van de rat Koenders, die zei dat hij zich ongemakkelijk voelde bij de beelden uit Catalonie. Maar het politiegeweld veroordelen deed hij natuurlijk niet.

Die veroordeling werd in Catalonie zelf dinsdag wel volmondig uitgesproken. Het hele land ging massaal in staking tegen het politiegeweld. Er waren ook gigantische demonstraties in verschillende steden. Zelfs FC Barcelona steunde het protest. Gelijktijdig werden Spaanse politieagenten, die naar Catalonie zijn gestuurd door Madrid, uit hun hotels gezet. De hoteleigenaren willen geen onderdak geven aan leden van de bezettingsmacht. Dat was ook het thema van de protesten; de bezettingsmacht van de Spaanse oproerpolitie zo snel mogelijk het land uit zetten. De geest is dus voorgoed uit de fles.

De lessen van dit alles zijn duidelijk; de systeemparlementen, of ze nu in Madrid of Den Haag staan, zijn niet onze parlementen. Zij vertegenwoordigen de elite en niet de bevolking. De wetten waar deze parlementen over beslissen zijn dan ook niet onze wetten, en er is geen enkele reden om ze te respecteren. Als de wil van het volk niet gehoord of gezien mag worden, is verzet de enige optie. Dat hebben de mensen in Catalonie goed begrepen. Als de actie eenmaal rolt, en de opstand gestalte krijgt, is de beweging niet te stoppen. Natuurlijk is onafhankelijkheid alleen niet genoeg. Ook het fundamentele probleem, het kapitalisme zelf, moet worden aangepakt. Maar wat er nu in Catalonie gebeurd is weer een stap in de juiste richting. Hopelijk zullen er nog veel van deze stappen volgen. Dan is de overwinning niet ver meer. 

donderdag 28 september 2017

DE STEMMING IS TE SNIJDEN

Terwijl de leiders van Amerika en Noord Korea elkaar voor rotte vis uitmaken, en het conflict steeds meer richting een explosie lijkt te gaan, houden andere landen en volkeren zich bezig met stemmen. Verkiezingen in Duitsland en referendums in Catalonie en Zuid Koerdistan, hebben in de laatste dagen de media bezig gehouden. Twee zaken spelen hierbij een doorslaggevende rol; spanning en onzekerheid. Wacht er een nieuwe morgen, of blijft alles toch maar weer bij het bekende en beruchte oude? Tijd voor een kleine analyse.

De verkiezingen in Duitsland zijn wel zo ongeveer gelopen als was voorspelt. “Mutti” Merkel is weer de grootste, maar ze heeft wel een behoorlijk pak stemmen moeten inleveren. Veel van die stemmen gingen naar de populistische AfD, die voor het eerst in het parlement vertegenwoordigd zal zijn. Beiden ontwikkelingen zijn een niet mis te verstane erfenis van de vluchtelingencrisis. De AfD is meteen derde partij geworden achter de sociaal democratische SPD, die haar grootste nederlaag in de geschiedenis incasseerde. Ook dat is een erfenis, maar dan van 4 jaar aan de rokken van Merkel hangen. De SPD voerde een hopeloze campagne, met een hopeloze kandidaat. De sociaal democraten gaan nu in de oppositie om hun wonden te likken. Dat de AfD het zo goed heeft gedaan is een bittere pil voor de politieke elite. Men raakt er dan ook niet over uitgepraat. Zelfs de kleine winst voor Die Linke, normaal altijd een mikpunt voor de pers en de andere woordvoerders van de heersende klasse, werd maar nauwelijks benoemd.

Het politieke establishment moet er nog aan wennen dat de kiezers niet meer alleen kijken of ze persoonlijk winnen of verliezen op economisch gebied, maar dat men ook nadenkt over de toekomst van het land en de eigen identiteit. Ook in deze verkiezingen is duidelijk geworden dat veel mensen zich zorgen maken over de invloed van de politieke islam en de machthonger van de EU. Er wordt weer gezocht naar een overtuiging die tastbaar is, in tegenstelling tot de loze woorden en beloften van de systeempartijen. Men is de politieke correctheid meer dan zat, en wil niet meer luisteren naar de grijsgedraaide mantra dat er geen alternatief zou zijn. We hebben eerder gezegd dat de populisten de problemen niet gaan oplossen. Maar ze spreken wel de problemen aan waar heel veel mensen mee zitten. Problemen die door de systeempartijen steeds op de achtergrond worden gehouden.

Dit gevoel van onvrede en machteloosheid zal op een zeker moment verder gaan dan alleen een proteststem uitbrengen. Hoe die reactie er uit zal zien, als hij komt, valt nog niet te voorspellen. Op dit gebied zal veel afhangen van veranderingen op links. Grote delen van de bevolking voelen zich genegeerd en niet serieus genomen door links. Als dat niet snel verandert, kunnen er gevaarlijke scenario’s aan de horizon verschijnen. Protest kan zo maar tot overtuiging worden. Dan zijn er geen grenzen meer.

Merkel moet nu proberen om een nieuwe coalitie te vormen. De SPD wil immers niet meer, dus komen de FDP en Die Grunen in beeld. Beiden hebben niet veel echte principes, dus zullen er ook niet veel rode lijnen zijn. Maar men moet natuurlijk wel naar het voorbeeld van de SPD kijken. Merkel een meerderheid geven kan een zelfmoordcommando zijn. Er zal dus nog wel wat denkwerk aan te pas moeten komen.


Een andere plek waar de stemming te snijden is, is in Spanje. De leiders van Catalonie hebben het plan opgevat om op 1 oktober een referendum te houden over afscheiding van Spanje. Democratisch als ze zijn, proberen de heersers in Spanje alles te doen om dit referendum de kop in te drukken. Eerst al werden lokale bestuurders in Catalonie opgepakt en hun gebouwen doorzocht. Nu is de Catalaanse politie onder directe orders van de Spaanse politie geplaatst. Er zijn ook veel Spaanse politieagenten naar Catalonie gestuurd. Dat heeft weer tot een woedende reactie van zowel de Catalaanse politie als ook van de bevolking geleid. Zelfs mensen die eigenlijk niets in het referendum zagen, willen nu de strijd met Spanje aanbinden. Het lijkt er dus op de Spaanse autoriteiten hard bezig zijn om zichzelf in de voet te schieten.

De hele zaak geeft opnieuw aan hoe dun het zogenaamde democratische laagje werkelijk is. Zolang iedereen naar de pijpen van de heersers danst is er geen vuiltje aan de lucht, en hangt men de modeldemocraat uit. Maar als er tegenwind komt is de sleutel naar de dictatuur heel snel gevonden. De hele democratische schijnvertoning is een farce, en het is juist dat Catalonie zich door deze oplichters niet van de wijs laat brengen. Wat het resultaat ook mag zijn, de strijd voor een onafhankelijk Catalonie zal alleen maar sterker uit de bus komen. Dat zal zelfs nog meer het geval zijn als Madrid haar ramkoers voortzet. Catalonie heeft het recht op een eigen toekomst, en dat zal Spanje vroeger of later moeten accepteren.

Ondanks alle druk en dreigementen hebben de kiezers in Zuid Koerdistan massaal voor onafhankelijkheid van Irak gestemd. Met een opkomst van 72% stemde de bevolking met meer dan 90% voor onafhankelijkheid. De Koerdische leiders zijn niet gezwicht voor de snoeiharde kritiek uit vele hoeken, en hebben het referendum doorgezet. Dat was ook de enige juiste beslissing. Maar ook zij krijgen meteen met de zogenaamde “democraten” te maken. Zowel nepdemocraat Erdogan van Turkije, als de kliek die zich de Iraakse regering noemt, dreigen nu met militair ingrijpen. Als dit werkelijk gebeurd, zal het interessant zijn om de verschillende reacties te bekijken. Zouden al die westerse leiders, die steeds roepen dat militair ingrijpen nooit een oplossing kan zijn, een eventuele inval in Zuid Koerdistan veroordelen? Zullen ze met sancties komen tegen de aanvallende landen? Of zullen ze de andere kant op kijken, en de Koerden opnieuw in de steek laten? Dat laatste ligt voor de hand.


We leven in een wereld waarin het kapitalisme de heersende kracht is. Dat heeft met democratie of recht op zelfbeschikking niets te maken. Alleen het uitroeien van het kapitalisme kan de weg vrijmaken voor andere manieren van leven. Daar komen steeds meer mensen achter, hoewel de lessen vaak hard en soms dodelijk zijn. Maar de tegenbewegingen roeren zich, ook al verschillen de onderwerpen, en zijn door de kapitalisten nog nauwelijks in bedwang te houden. Daarom ook is de stemming te snijden in een toenemend aantal delen van de wereld. De tegenstellingen beginnen zichtbaar te worden, en steeds vaker begint het te botsen. Dat is een belangrijke ontwikkeling. Het is zeker nog niet het einde van het kapitalisme, maar het kan wel de aanvang zijn van het begin van het einde. 

donderdag 21 september 2017

KOERDISTAN ONAFHANKELIJK?

Ondanks veel druk en de nodige spanningen lijkt het er toch op dat de regering van Zuid Koerdistan door gaat met het houden van een onafhankelijkheidsreferendum op 25 september. Zuid Koerdistan is een autonoom gebied, dat nog steeds onderdeel is van Irak. Er wordt al jaren over onafhankelijkheid gesproken, maar tot nu toe zijn de Koerden in het zuidelijk deel steeds deel blijven uitmaken van de Iraakse natie. Dit vooral onder druk van de Iraakse regering in Bagdad, de Amerikanen en Turkije. Het lijkt er op dat daar nu een einde aan gaat komen. Maar, zoals alle dingen in de regio, is er nog niets zeker.

Het referendum is uitgeroepen door de KDP, de partij van Barzani, die in Zuid Koerdistan de dienst uit maakt. Op zich is het niet verwonderlijk dat men nu over gaat tot een stemming, omdat de Koerden in het zuiden niets te verwachten hebben van de Iraakse staat. Zeker zijn over de jaren concessies gedaan om de Koerden bij Irak te houden, en sinds het ontstaan van het autonome gebied is de onderdrukking door de Arabieren weggevallen. Maar deze onderdrukking is zeker niet vergeten. Nu het er op lijkt dat de Koerden het referendum werkelijk gaan doorzetten, komen er weer dreigende tonen uit Bagdad. De Iraakse Arabieren hebben de Koerden nooit als gelijken geaccepteerd, en hebben het autonome gebied alleen maar getolereerd om te voorkomen dat Irak uit elkaar zou vallen.

Bagdad is echter niet de enige partij in het conflict die zich tegen het referendum verzet. Ook de Amerikanen, die nog steeds grote invloed hebben in zowel Irak als Zuid Koerdistan, willen niet dat het referendum gehouden zal worden. Zij geven als reden dat een stem voor Koerdische onafhankelijkheid de strijd tegen de IS zal belemmeren. Dit is een onzinargument, want uiteindelijk zijn het vooral de Amerikanen zelf die de strijd tegen de IS en andere islamitische extremisten vertragen en belemmeren. De ware grond voor de Amerikaanse druk is dat men bang is dat een versplintering van Irak de Amerikaanse invloed in de regio zal verminderen. Zoals de zaken nu staan kan men de boel controleren. Maar als Zuid Koerdistan officieel onafhankelijk wordt zal dit veel moeilijker gaan. Washington is bang dat er nieuwe bondgenootschappen zullen ontstaan, die door de Amerikanen maar moeilijk af te remmen zullen zijn. Dit is een nieuw bewijs dat het Washington altijd alleen maar om de eigen belangen gaat, zonder ook maar een seconde rekening te houden met de belangen van de mensen in de betrokken gebieden zelf.

Zoals te verwachten valt komen er ook dreigende woorden uit Turkije. De Turken zijn doodsbang dat een onafhankelijk Zuid Koerdistan de strijd van de Koerden in Turkije zelf een nieuwe sterke impuls zal geven. Er zijn immers al autonome Koerdische gebieden in Syrië, die door de Koerden zelf zijn vrijgevochten, en als hier nog een onafhankelijk Zuid Koerdistan bijkomt, beginnen zich echte fundamenten voor het ontstaan van een grote Koerdische natie af te tekenen. Dat is de ergste nachtmerrie die Ankara zich maar kan voorstellen. Er zijn dan ook al dreigingen geweest om militair in te grijpen als de onafhankelijkheid een feit wordt. Jarenlang heeft Barzani de contacten met Turkije goed gehouden. In dit proces heeft hij de Koerdische zaak meer dan eens verkocht en verraden. Dat hij nu toch lijkt door te zetten is een koude douche voor de Turken, die merken dat ze blijkbaar minder invloed over de KDP hebben dan eerder het geval was.

Alleen Israel heeft zich tot nu toe uitgesproken als voorstander van het referendum en de Koerdische onafhankelijkheid. Als de stemming doorgaat zal Israel ook meteen de nieuwe Koerdische staat erkennen. De reden voor de steun is niet moeilijk te vinden. Israel staat tegenover een grote overmacht van Arabische landen, en is dus een natuurlijke bondgenoot van de Koerden. Een groot onafhankelijk Koerdistan zou voor Israel gunstig zijn, omdat dan de kaarten in het Midden Oosten opnieuw geschud zullen worden. Dit soort nieuwe bondgenootschappen zouden een frisse wind betekenen, en mogelijk minder invloed van buiten af.

Toch is het referendum onder de Koerden zelf ook niet onomstreden. Veel Koerdische groepen en partijen kijken met zorg naar de ontwikkelingen of zijn gewoon tegen de stemming. Hiervoor bestaan een aantal redenen. Ten eerste is er bij veel Koerden grote wantrouwen tegenover Barzani en de KDP. Te vaak heeft Barzani in het verleden deals gesloten met de bezetters van Koerdistan en de imperialisten. Dat zijn veel mensen niet vergeten. Daar komt nog bij dat men bang is dat onafhankelijkheid van alleen Zuid Koerdistan, de onafhankelijkheid van heel Koerdistan in de weg zal staan. Nu al is het zo dat er grote verschillen zijn tussen de Koerden in de verschillende bezette delen, en dat proces zou nog kunnen toenemen als alleen Zuid Koerdistan onafhankelijk wordt. Vooral als deze onafhankelijkheid volledig in handen van Barzani ligt zijn er grote gevaren, wordt door tegenstanders gezegd.

CONCLUSIE

Voor de Koerden moet het niet uitmaken wat Irak, Amerika of Turkije willen. Al deze krachten hebben zich in het verleden en ook het heden schuldig gemaakt aan het onderdrukken of gebruiken van de Koerden. Het aantal slachtoffers dat dit aan Koerdische kant heeft gekost loopt in de miljoenen. Waarom zouden hun argumenten dus moeten meewegen? Dat Israel een onafhankelijk Koerdistan steunt is leuk en meegenomen, maar ook dat mag geen invloed hebben op de beslissing. Het gaat er nu om wat de Koerden zelf willen. In ieder geval een deel van het Koerdische volk kan zich daar nu over uitspreken, tenminste als Barzani toch weer niet omvalt en de stemming uitstelt. De Amerikanen hebben een aanbod gedaan om dit voor elkaar te krijgen, maar zowel Barzani als het Zuid Koerdische parlement hebben het aanbod afgewezen. Of dit hun laatste woord is zullen we in de komende dagen zien.


We moeten er eerlijk over zijn, de omstandigheden die het referendum omringen zijn niet perfect. Er is te veel KDP invloed, en de Koerden die niets zien in deze stemming hebben sterke argumenten. Maar als Zuid Koerdistan voor onafhankelijkheid stemt worden er feiten geschapen waar niemand meer omheen kan. Dat zou een belangrijk stap zijn richting een volledig onafhankelijk Koerdistan. De Koerden hebben nu een kans die waarschijnlijk nooit meer terugkomt, als er geen gebruik van wordt gemaakt. Het wordt tijd dat er aan alle onofficiële constructies een einde komt en dat de naam Koerdistan duidelijk op de wereldkaart kan worden bijgeschreven. Dat is het belang van het referendum. Een groter belang kan er eigenlijk niet zijn. Na de stemming kunnen de Koerden dan beginnen met een beslissingsproces over hoe het nieuwe Koerdistan er uit moet komen te zien. Dat zal nog een lang weg zijn, maar wel een positieve weg. Mocht alles op het laatste moment toch niet door gaan, zullen de Koerden en ook de rest van de wereld zien wie de boel heeft verraden. Ook dat zal dan een feit zijn. Het meest positieve van dit alles is dat de Koerden hun lot nu in eigen handen nemen. Na lange jaren van onderdrukking en vernedering. Uiteindelijk telt alleen de eigen kracht. Andere dingen hebben geen waarde. 

donderdag 14 september 2017

HET KABINET DAT NIEMAND WIL

Ze praten er nu al een half jaar over. De verkiezingen zijn een lang vervlogen herinnering, maar een kabinet zit er nog steeds niet. Ze zeggen dat het zo lang duurt omdat het moeilijk is om er met 4 partijen uit te komen. Alle deelnemers hebben eigen hobby’s en hun eigen speeltjes. Het zou dus kunnen dat het excuus dat we steeds horen klopt. Maar is dat wel zo? Zal er echt veel veranderen als Rutte III eindelijk op de regeringsbanken zit? Als we naar de normale gang van zaken kijken moet je eigenlijk concluderen dat ieder kabinet niet veel meer doet dan kriebelen in de marges. Zal dat met dit kabinet anders zijn?

Als dat er inderdaad van komt kunnen we een wereldwonder toevoegen. Maar die kans is heel erg klein. Want laten we eerlijk zijn, wat kunnen verwachten van VVD, D’66, CDA en de Christen Unie? Eigenlijk gewoon weer het VVD beleid dat we ook in de vorige Rutte kabinetten zagen domineren. Er zal wel een stukje moralisme aan worden toegevoegd, afkomstig uit de duistere kelders van het CDA en de Christen Unie, maar uiteindelijk gaat het bij Rutte altijd om de harde centen. Dat zal ook nu niet anders zijn, want Rutte is de modelwoordvoerder van het kapitalisme. Er komt gewoon een nieuwe ploeg zakkenrollers en dieven om ons te bestelen en te bedriegen. Ze zullen alleen iets schijnheiliger zijn.

De eerste tekenen zijn er immers al. Ondanks de strikte geheimhouding, die steeds om de formatie heeft heen gehangen, is nu al duidelijk dat de zorgpremies en het eigen risico weer omhoog zullen gaan. Dat betekend in feite weer een extra belasting op de gezondheid. Veel mensen zullen verder in de schuld komen, en het aantal mensen dat geen zorg zoekt zal nog toenemen. Op termijn zal dat alleen maar voor grotere problemen zorgen. Zitten de 4 partners in de misdaad daarmee? Helemaal niet, en waarom zouden ze ook? Als de bevriende zorgverzekeraars maar fors blijven verdienen is er voor Rutte en Co geen vuiltje aan de lucht. We zeiden het boven al; het gaat alleen om de harde centen.

En dan zijn er nog de leraren en hun salarisproblemen. Rutte II is hier in de laatste weken nog bijna over gevallen, omdat de PvdA meer geld voor de leraren eiste. Er kwam uiteindelijk een overeenkomst wat meer geld voor de leerkrachten zou moeten opleveren. Maar het is een overeenkomst die gebaseerd is op vertrouwen. Er zijn dus geen harde afspraken gemaakt. De PvdA vertrouwt de VVD en de rest, hopende dat het wel goed zal komen. Hoe naïef kun je zijn? Hebben de sociaal democraten dan niets geleerd van de afstraffing die ze van de kiezers hebben gekregen? Blijkbaar niet. Iedereen weet intussen, op de PvdA na, dat als je de hand van Rutte schudt je je vingers wel tien keer moet natellen. De kans dat er een aantal ontbreken is immers levensgroot. Maar Asscher vertrouwt Rutte, en hij vertrouwt Buma, Pechtold en de minkukels van de Christen Unie. Je vraagt je echt af of deze man wel in het hier en nu leeft. Als Rutte III eenmaal aantreedt komt er weer een tegenvaller tevoorschijn en hebben de leraren het nakijken. Asscher ook, maar wie interesseert dat?

Zo stevenen we af op weer 4 jaar ellende. Misschien dat het feit dat de gesprekken tussen de zogenaamde sociale partners in een mislukking zijn geëindigd nog wat vuur in het geheel kan brengen. Maar ook die kans is niet groot. Met vakbonden die eigenlijk die naam niet mogen hebben, zullen we ook daar wel weer botvangen. Veel hoop op verbetering is er dus niet. Maar, zullen sommige zeggen, de economie doet het toch steeds beter. Er komt meer geld binnen, dus daar moet toch iets te halen zijn. Dat is ook zeker het geval, maar ten eerste is het nog maar de vraag of deze verbetering zich doorzet. Er hoeft ergens op de wereld maar een probleem te ontstaan met een paar banken, zoals in 2008, en het hele kaartenhuis komt weer met een klap naar beneden. Wie dan de rekening gepresenteerd krijgt is niet moeilijk te raden. Ten tweede kun je alleen maar van de winsten mee profiteren als je bereid bent om daar voor te vechten.

En precies daar zit het probleem. De Nederlandse arbeidersklasse is afgeleerd hoe je voor jezelf opkomt. Na jaren van polderen en compromissen sluiten is de reflex om terug te vechten praktisch verdwenen. En zelfs als je zou willen, waar zijn de strijdorganisaties die het verzet moeten organiseren? Stuk voor stuk zijn ze opgedoekt of ingepakt. Het is dus niet alleen zo dat de arbeiders geen stem hebben in het parlement, er zijn ook nog nauwelijks echte wapens om de strijd buiten het parlement mee te voeren.

Als afgelopen dus? Nee, natuurlijk niet. Alles wat is afgebroken kan ook weer worden opgebouwd. Maar dan moeten we wel de illusie loslaten dat er alleen met praten iets te halen valt. Om nog enigszins normaal te kunnen leven zal een keiharde strijd tegen het zootje in Den Haag en tegen het kapitaal gevoerd moeten worden. Een strijd die zal gaan om iedere meter en iedere cent. En we zullen moeten afrekenen met de verraders in de eigen rijen. Al die carrièrefiguren die over onze ruggen groot worden.


Zowel nationaal als internationaal komen er harde tijden aan, waarin alleen strijd en onze eigen kracht de uitkomst kunnen brengen. Daar zullen nog veel mensen aan moeten wennen. De tijd van praten, stemmen en compromissen sluiten is voorbij. Dat weten onze vijanden en tegenstanders al heel lang. Nu zullen ook de arbeiders deze realiteit onder ogen moeten zien. Dat kan beter nu meteen gebeuren, omdat het straks waarschijnlijk te laat is. Het ligt in onze eigen hand. Laten we vooral dat niet vergeten.

donderdag 7 september 2017

ERDOGAN’S MOORDBRIGADES IN EUROPA

Steeds vaker horen we over de lange arm van de Turkse dictator Erdogan. Intussen is meer en meer duidelijk geworden dat die lange arm niet alleen invloed en intimidatie betekend, maar ook geweld en zelfs moord. Er bestaat geen twijfel meer over, Erdogan’s moordbrigades zijn actief in Europa. Tijd dus om deze zaak eens wat beter te gaan bekijken.

Turkse inlichtingen en politiediensten zijn al jaren actief in Europa, ondermeer ook in Nederland. Jaren geleden al waren Turkse agenten betrokken bij moordaanslagen op Armeense activisten, die de Turkse volkerenmoord op het Armeense volk op de agenda probeerden te zetten. De activiteiten van de Turkse agenten werden door de Europese staten meestal genegeerd of gewoon doodgezwegen. Turkije was en is immers een NAVO partner, en gelijktijdig een belangrijke bondgenoot, eerst tegen de Sovjet Unie, en later tegen “vijanden” van het westen in het Midden Oosten en elders. Zo konden de moordenaars rustig hun gang gaan, en terug reizen naar Turkije als de klus was geklaard.

Later werden het vooral de Koerdische verenigingen en activisten die doelwit waren van de Turkse geheime dienst MIT, en andere agenten die op orders van Ankara werkten. In Nederland zijn dit soort aanvallen een aantal keren voorgekomen, ondermeer in Den Haag en Arnhem, waarbij er altijd een duidelijke samenwerking is tussen de MIT, de Turkse maffia en de extreem rechtse Grijze Wolven. Deze groepen lopen in elkaar over en overlappen elkaar. Daarnaast moeten we vermelden dat ook de Europese veiligheidsdiensten nauw samenwerkten met de MIT. Soms was deze band nauwer, dan weer wat losser, wat afhing van de actuele relatie met Turkije. Duitsland heeft altijd uitgeblonken als het gaat om samenwerking met Turkije. Informatie over Koerdische activisten werd met de Turken gedeeld, en mensen werden ook uitgeleverd. Duitsland was ook een van de eerste landen die een verbod uitsprak op de PKK.

De tijden zijn echter veranderd, en intussen is Duitsland er achter gekomen dat er zoveel Turkse agenten in Duitsland actief zijn, dat het een bedreiging is geworden voor de Duitse staat zelf. Intussen zitten zeker 20 Turken vast in Duitsland, die er van worden verdacht informatie naar Turkije te hebben gesluisd, of gewelddaden op Duitse bodem hebben begaan. Ook in deze gevallen zijn de doelen meestal Koerden of Koerdische instellingen. Maar sinds enkele jaren zijn daar ook leden van de Gulen beweging bijgekomen. De meeste agenten die worden opgepakt zwijgen als het graf. Maar er zijn uitzonderingen.

In december vorig jaar werd een Turkse man gearresteerd, die intussen heeft bekend dat hij opdracht kreeg van twee MIT agenten om Koerdische politici in Duitsland te vermoorden. Ze wilden ook dat hij twee Koerdische jongeren zou aanwerven om de Turkse leider van de Duitse Grunen partij aan te vallen in een bijeenkomst. In totaal kreeg de man 30.000 Euro als betaling vanuit Ankara voor de diensten die hij uitvoerden. Hij probeerde ook zijn vriendin tot Turkse agent te maken, maar zijn weigerde. De man moet op 7 september voorkomen, en kan 5 jaar gevangenis krijgen omdat hij voor een buitenlandse mogendheid spioneerde op Duitse bodem.

Dat de moorddreiging niet denkbeeldig is bewees de moord op 3 vrouwelijke Koerdische activisten, waaronder ook Sakine Cansiz, een van de medeoprichters van de PKK, in Parijs in januari 2013. De vrouwen werden in het kantoor van het Koerdistan Informatie Centrum doodgeschoten door een man die in de beweging was geïnfiltreerd. Uit onderzoek is gebleken dat hij in opdracht van de MIT werkte. De man is intussen in de gevangenis overleden zonder dat de achtergronden van de moordpartij op de juiste wijze konden worden uitgezocht. De Franse autoriteiten hebben het onderzoek steeds vertraagd, omdat men niet publiekelijk wilde toegeven dat de Turkse staat moorden op Frans grond gebied had gepleegd. Ze vonden het dan ook prima dat de dader in de gevangenis stierf nog voordat het tot een echte rechtszaak kon komen.

Intussen werd op deze wijze wel een signaal aan Turkije gegeven dat de activiteiten van de MIT niet zouden worden tegengewerkt, zolang de reputatie van Frankrijk niet te veel in het gedrang komt. Eerdere Turkse regeringen gingen hiermee akkoord, maar intussen heeft de bloedsultan Erdogan de volledige macht, en hij trekt zich niets aan van Europese gevoeligheden. Er waren al langer geruchten dat hij steeds meer agenten inzet om jacht te maken op zijn vijanden. Dat kunnen Koerden, Armenen of linkse Turken zijn, maar ook aanhangers van de Gulen beweging. Eigenlijk is iedereen die Erdogan en zijn AKP fascisten bekritiseerd tot doelwit verklaard.

Europa reageert nog steeds heel laks op dit alles. De relatie met Turkije is verslechterd, maar de inlichtingenuitwisselingen gaan nog steeds door. Toch neemt de bezorgdheid wel wat toe. In Duitsland is een hoge politiefunctionaris uit haar ambt gezet omdat ze voor Ankara werkte. Er komen ook steeds meer klachten vanuit de verschillende Turkse gemeenschappen dat Turkse agenten, aangestuurd door de ambassades en consulaten, mensen bedreigen en intimideren. Hierbij wordt geweld niet geschuwd. Deze praktijken komen maar zelden aan het licht omdat de slachtoffers bang zijn voor nog meer ellende, of zich zorgen maken over de veiligheid van familie in Turkije.

Het moet duidelijk zijn dat de moordbrigades van Erdogan op grote schaal actief zijn in Europa, en dat de Europese regeringen hier veel te weinig tegen ondernemen. Het gaat om de gebruikelijke Europese lafheid als men moet reageren op dreigementen en beïnvloeding van buiten. Het maakt dan niet uit of die beïnvloeding uit Washington of Ankara komt. De tijd is nu echter gekomen om schoon schip te maken. Turkse consulaten of ambassades die zich op dit gebied schuldig maken, en dat doen ze praktisch allemaal, moeten gesloten worden. Ook is het tijd om de AKP organisaties in Europa, die op directe orders van Erdogan werken, te verbieden.


Erdogan en zijn moslimextremisten gaan over lijken, en trekken zich niets aan van regels of wetten. Het aantal Europese Turken dat intussen in Turkse gevangenissen zit bewijst dat. De tijd in nu gekomen om met gelijke munt terug te betalen. Of moeten we wachten tot er nog meer doden vallen?