donderdag 19 april 2018

EEN NIEUWE SERIE WESTERSE OORLOGSMISDADIGERS


Het verhaal van deze week kan alleen maar over Syrië gaan. Er is immers zo veel te zeggen over de westerse raketaanval op een soevereine staat. Maar eigenlijk is er gelijktijdig weinig nieuws te melden, want we hebben het allemaal eerder gezien. Toch is het belangrijk om ook deze nieuwe oorlogsmisdaad nader te bekijken, want we weten dat het onderdeel is van een veel groter beeld, een groter plan dat veel verder gaat dan Syrië en het Midden Oosten. Een plan dat de toekomst van ons allemaal onder een groot vraagteken plaatst. 

De Russische media schreven al weken geleden dat islamitische terroristen, in samenspraak met het westen, een incident met chemische wapens in Syrië aan het plannen waren. Er moest een aanleiding komen om Syrie te kunnen aanvallen. Zowel Sputnik als ook Russia Today hebben er prominent over geschreven. Het was dan ook geen nieuws toen bekend werd gemaakt dat er een gifgas aanval in Douma zou zijn geweest. En natuurlijk werd er meteen naar de Syrische regering gewezen. Immers het vat met chemische stoffen zou uit een helikopter zijn gegooid, en alleen de regering beschikt over helikopters. Een aantal burgers, waaronder kinderen, zou gewond zijn geraakt. Korte tijd later kwamen er filmpjes naar buiten die lieten zien hoe de “slachtoffers” met slangen werden schoongespoten om de chemische stoffen te bestrijden. De filmpjes werden overal verspreid zonder dat werd gekeken waar de informatie nu eigenlijk vandaan komt.

Later we dus maar beginnen met de feiten op een rij te zetten. Ten eerste zijn er geen beelden van de helikopter die het vat zou hebben afgeworpen. De getuigenverklaringen waarin de helikopter voorkomt zijn van de Witte Helmen. Dit zijn zogenaamde bergingswerkers die in het puin graven om slachtoffers van bomaanvallen op te sporen. Ten minste dat is het verhaal dat in het westen wordt verteld. Deze Witte Helmen zijn in realiteit echter medewerkers van het Al Nusra Front, een beruchte islamitische terreurgroep, die goede banden heeft met het westen en veel steun krijgt van Turkije. Zo hebben Engeland en Amerika in totaal 100 miljoen Euro in subsidiebedragen aan de Witte Helmen gegeven, voor het bekostigen van hun propaganda activiteiten. Want dat is de ware taak van de groep. Dit is bevestigd door een deskundige op de Duitse TV, die een heel ander verhaal over de zogenaamde gifgas aanval vertelde dan de programmamakers hadden verwacht.

Deze deskundige, Gunter Meyer van de Universiteit Mainz,  vertelde ook dat de beelden die steeds werden getoond helemaal niet in Douma zijn gemaakt, maar in een andere provincie waar ze door de Witte Helmen in scene zijn gezet. De kinderen die zichtbaar zijn krijgen een soort onderwijs in hoe ze de effecten van een chemische aanval kunnen nabootsen. Kortom; de beelden zijn doorgestoken kaart. Nu kan men zeggen dat de deskundige het misschien fout heeft. Maar dat lijkt niet het geval. Als de beelden echt waren zouden de reddingswerkers beschermende kleding dragen, en dat is niet het geval. We zijn dus weer eens op een grandioze manier voorgelogen. De westerse leiders hadden hun gifgas aanval en de aanval op Syrie kon gepland worden. Het is gelijktijdig opvallende dat Amerika, Frankrijk en Engeland het voortouw namen bij de wraakaanval. Het zijn precies deze landen die de sterkste banden met Al Nusra hebben. Dit wordt ook bewezen door het feit dat Amerikaanse helikopters verschillende keren Al Nusra veldcommandanten hebben gered, als de terroristen door het Syrische leger werden ingesloten.

We kunnen er dus vanuit gaan dat de hele zaak een provocatie van het westen was. Het was ook niet logisch voor de Syrische regering om gifgas te gebruiken. De stad Douma was al bijna in handen van het leger en de terroristen stonden klaar om te vertrekken. Alleen het westen en de terroristen zelf zouden van zo’n aanval profiteren. In de dagen na de aanval werden de westerse leiders met het uur agressiever. Met bewijzen kwamen ze niet, maar die open ruimte werd opgevuld met dreigementen. Op een zeker moment beweerde Macron van Frankrijk dat hij de bewijzen in handen had. Bij navraag bleek het om dezelfde filmpjes te gaan die we eerder zagen, waar nu zogenaamde “analisten” op los waren gelaten. Nog steeds geen harde bewijzen dus.

Toen de dreigementen Rusland te veel werden, greep Moskou in. Het Kremlin maakte duidelijk dat westerse raketten die op Syrie zouden worden afgevuurd, uit de lucht geschoten zouden worden. Ook de lanceerinstallaties konden op tegen actie rekenen. Dit sloeg in het westen in als een bom, en de eerste twijfels waren te horen. Uiteindelijk werd er toch aangevallen om het eigen gezicht te redden, maar het was maar een heel beperkte aanval. Van de 105 kruisraketten werden er 71 door Syrie uit de lucht geschoten. De overige raketten richtte weinig schade aan, hoewel een medicijnenfabriek wel slachtoffer werd van de westerse agressie. Volgens de Amerikanen was de aanval geslaagd, maar als bijna 70% van je materieel uit de lucht wordt geschoten, kun je echt niet meer van een geslaagde operatie spreken. In feite was het gewoon een mislukking.

Door de Russische dreigementen heeft men het niet aangedurfd om een echte grote aanval uit te voeren. Dat zou op een grote oorlog hebben kunnen uitlopen, en daar is men blijkbaar nog niet aan toe. Rusland is nu van plan om modernere afweer installatie aan Syrie te leveren om toekomstige aanvallen nog beter te kunnen af slaan. Dit tot woede van het westen dat meteen weer met meer sancties dreigt. Echter van die sancties ligt Moskou niet wakker. Er is weer een streep door de oorlogsrekening van het westen gezet, en dat is voor Rusland veel belangrijker.

Opnieuw hebben we de westerse leugenaars in actie gezien, en de leugens gaan nog steeds door. Een ander land aanvallen zonder dat je zelf wordt aanvallen is een oorlogsmisdaad. Zo zijn Trump, Macron en May in een nacht oorlogsmisdadigers geworden. Net als ooit Blair en Bush. Het is dus niet echt een nieuwe ontwikkeling. Sinds 1945 hebben alle westerse leiders bloed aan de handen gehad. Trump heeft laten zien dat hij geen haar beter is dan zijn voorgangers. Hij is er wel beter in om zich zelf belachelijk te maken. Nog voor de aanval zei hij dat de raketten nieuw, glimmend en slim zouden zijn. Gelukkig was het grootste deel van het oorlogstuig niet slim genoeg voor de Syrische luchtafweer, waarbij vooral gebruik gemaakt werd van installaties die nog in de Sovjet tijd waren ontworpen.

Het is duidelijk dat het westen met de aanval op Syrie eigenlijk Rusland als doel had. Zo is het met alles wat het westen op dit moment doet. Of het nu gaat om een aanslag op een voormalige Russische spion, de nog steeds voortdurende oorlog in de Donbass, of nu weer Syrie. Steeds opnieuw probeert men Rusland tot een confrontatie te dwingen. Om dit doel te bereiken zijn alle risico’s toegestaan. De oorlogshitsers slijpen de messen al weer voor de volgende confrontatie. Hele volkeren worden hier de dupe van. We zijn echt niet vergeten hoe de Amerikanen de Koerden in Afrin in de steek lieten toen de Turken aan vielen. Nu zitten de Turken en hun terroristenvrienden in de stad, en worden de burgers uitgemoord. Het kan Washington geen cent schelen. In hun ogen waren de Koerden alleen maar goed toen ze tegen de ISIS vochten.

Deze zaak moet ook een waarschuwing zijn voor ons allemaal in Europa. Ook wij zullen uiteindelijk slachtoffer worden van de Amerikaanse oorlogsplannen tegen Rusland. Tot nu toe reageert Moskou kalm en overwogen. Maar het geduld raakt natuurlijk een keer op. De dreiging die van dit alles uitgaat wordt medemogelijk gemaakt door de collaboratie van de Europese regeringen met de Amerikanen. Dat maakt figuren als May en Macron, Merkel en Rutte tot volksverraders. Zij offeren de belangen van hun eigen volkeren op het altaar van de Amerikaanse agressie. Daarvoor zullen we ze ooit verantwoordelijk houden.

Steeds meer mensen doorzien de leugens en het bedrog van de westerse leiders, inclusief de leiding van de Europese Unie. Er zijn zelfs EU bijeenkomsten om de leugens op elkaar af te stemmen. Meer bewijzen van kwade bedoelingen zijn in feiten niet nodig. Onder de volkeren neemt het verzet tegen dit alles echter toe. Dat zal de strijd tegen de oorlogsdreiging in de komende jaren tot middelpunt maken. Een strijd die niet in de parlementen, maar alleen maar op straat gewonnen kan worden.

donderdag 12 april 2018

DE ONGEHOORZAME BURGER

Misschien is het nog niet iedereen opgevallen, maar het systeem wordt met de dag arroganter en repressiever. Steeds meer wetten en regels, steeds meer censuur en het blokkeren van pagina’s in de sociale media, en steeds meer druk om te accepteren wat de elite normaal vindt en wat niet. Kortom; we zien in heel Europa een omvangrijke campagne om alles uit te schakelen wat zich tegen het systeem en haar instellingen en instituties keert. Dit soort repressie vraagt natuurlijk om een antwoord, en dat lijkt er ook te komen. Stap voor stap, met veel aarzeling en voorzichtigheid. Maar dat is geen probleem, alle grote dingen zijn klein begonnen. Laten we maar eens rond kijken om te zien wat er zoal aan de hand is.

Als we eerst naar Nederland kijken zien we dat er wel degelijk hier en daar sprake is van burgerlijke ongehoorzaamheid. Neem bijvoorbeeld het natuurgebied de Oostervaarderplassen. Daar leven paarden, herten en andere grootgrazers. In de winter hebben de dieren het moeilijk en sterven soms van de honger. De eigenaar, Staatsbosbeheer, weigerde de dieren bij te voeren, gesteund door pseudowetenschappers die nooit hun studeerkamer verlaten. Dit schoot veel mensen in het verkeerde keelgat en er kwamen een aantal acties op gang om voedsel te verzamelen en dat naar de dieren te brengen. Toen de boswachters, die zich als knokploeg voor de eigenaar gedragen, dit bijvoeren probeerden te voorkomen, braken er rellen uit. De burgers pikten niet dat hun actie door een verlengstuk van de overheid werd verstoord. Er werd over hekken geklommen, voedsel werd toch naar binnen gebracht en de boswachters werden bedreigd. De ME moest uiteindelijk de boswachters beschermen omdat de helden het zelf niet meer afkonden. En de opzet van de actievoerders werkte; om verdere problemen te voorkomen kreeg Staatsbosbeheer opdracht om toch bij te voeren. Ongehoorzaamheid werkt dus wel degelijk, als je het maar op grote schaal aanpakt. Het bijvoeren is nog steeds niet voldoende, maar de acties gaan ook nog door. Een prima staaltje plaatselijke opstand dus!

Overigens geven ook de verschillende referenda aan dat de mensen steeds minder naar de overheid luisteren, en de informatie die door de autoriteiten wordt verspreid niet vertrouwen. Ook het referendum over de zogenaamde sleepwet werd weer door de overheid verloren. Rutte komt nu met wat aanpassingen, maar dat is allemaal show. De inlichtingendiensten mogen nu vrij snuffelen in de privézaken van ons allemaal. Dat was ook te verwachten, maar toch blijkt ook nu weer dat als de mensen de kans krijgen om hun mening te geven over wat de overheid doet, men altijd tegen diezelfde overheid stemt. Daarom ook wordt het referendum afgeschaft; Rutte en Co zijn de steeds terugkerende nederlagen beu. Dat heb je met “democraten”, van tegengas moeten ze niets hebben.

Ook in Duitsland zien we regelmatig de ongehoorzame burger in actie. Neem bijvoorbeeld het verbod op Koerdische symbolen dat door de Duitse regering is afgekondigd. Dit verbod is een heel goed voorbeeld van de arrogantie van de overheid. Immers wie maakt uit welk symbool legaal is of niet? Als je beweerd dat je land een democratie en een rechtsstaat is kun je symbolen alleen maar in de uiterste gevallen verbieden. Dan moeten die symbolen duidelijk met zware misdaden in verband te brengen zijn. Met de Koerdische symbolen, of het nu gaat om vlaggen of foto’s, is dat absoluut niet het geval. De Duitse regering heeft dit verbod alleen maar ingesteld om de Turkse dictator Erdogan een plezier te doen. Het is dus een politieke beslissing waardoor een hele bevolkingsgroep wordt gediscrimineerd. Niet dat de Koerden zich iets van het verbod aantrekken. Bij iedere demonstratie zijn de symbolen gewoon te zien. En terecht; niemand hoeft zich de wet voor te laten schrijven door een stel nepdemocraten, die elkaar overtreffen in liegen en bedriegen. Ook de Koerdische ongehoorzame burger is niet te stoppen.

Een ander voorbeeld uit Duitsland zijn de steeds in aantal toenemende demonstraties tegen Merkel en haar verraderlijke coalitie. Wat begon met een paar mensen in enkele plaatsen in het oosten van Duitsland, begint nu ook naar het westen door te dringen. Dit tot grote schrik van de nepdemocraten in Berlijn. Wat in Dresden begon is intussen overgeslagen naar Cottbus, Erfurt, Berlijn, Kandel, Hamburg, Mainz, Rostock, Bremen en München. En er komen nog iedere week plaatsen bij. De deelnemers zijn voor het grootste deel gewone burgers die het beleid van Merkel, en dan vooral de open grenzen, meer dan zat zijn. Zij merken de kwalijke effecten van het Merkel beleid iedere dag, en laten zich de wet niet langer door Berlijn voorschrijven. Dus komen ze op de straat, in kleine en in grote groepen. Het antwoord van de regering en de media? Het zouden allemaal rechtse figuren zijn die aan de demo’s mee doen. Zeker zullen er een paar tussen doorlopen, maar de meeste demonstranten zijn gewone mensen, vaak uit de arbeidersbuurten, die het niet langer pikken dat hun leefomgeving onherkenbaar veranderd wordt, en dat de criminaliteit, vooral tegen vrouwen, met de dag toeneemt. Zij zijn niet tegen echte vluchtelingen, en spreken dat ook uit, maar wel tegen de gelukzoekers die Merkel in grote stromen binnen heeft gehaald. En precies deze figuren zorgen voor de meeste problemen.

De campagne van de regering om de demonstranten in een kwaad daglicht te plaatsen werkt niet. Het brengt juist meer mensen op de straat die verzet aantekenen tegen de regering, tegen het open grenzen beleid, de EU en tegen de islamisering. De mensen die naar de demo’s gaan hebben lang gezwegen. Ze hoopte dat de overheid wel tot bezinning zou komen, maar toen dit niet het geval was zat er niets anders op dan de straat op te gaan. Dat is intussen een trend geworden, met als bijwerking dat steeds meer leugens van de overheid en de pers onderuit worden gehaald. Als burgers de ongehoorzaamheid eenmaal te pakken hebben, is er geen houden meer aan. Jammer is wel dat er ook een aantal linkse groepen zijn die de propaganda van de overheid slikken en tegendemonstraties organiseren. Vaak ook nog met geweld. Links zou achter de mensen moeten staan, in plaats van zich nog verder van de arbeidersklasse te vervreemden, en trouw voor het karretje van Merkel te lopen. Voor de anti-Merkel demonstraties maakt het niets uit, maar jammer is het wel, want op deze manier raakt de rol van links steeds meer uitgespeeld.

Dit zijn maar een paar voorbeelden, maar het beeld is duidelijk. Met haar arrogantie en dwingelandij is de overheid bezig zijn hand enorm te overspelen. De verschillende regeringen stonden al bekend als zakkenvullers en leugenaars. Nu ruilen steeds meer mensen hun woede en teleurstelling in voor actiebereidheid en vastberadenheid. Dat kunnen de eerste tekenen van een volksopstand zijn. Natuurlijk is het nog niet zo ver, maar het lijkt er op dat de dagen dat de mensen met zich lieten sollen voorbij zijn. Dat is een signaal waar hoop uit spreekt. De machtigen van deze wereld maken zich terecht zorgen, want ze zullen alleen machtig blijven tot wij gezamenlijk zeggen dat het klaar is. En die dag kan niet snel genoeg aanbreken.

Later we het nog iets duidelijker zeggen; we hebben het recht, zelfs de plicht, om ongehoorzaam te zijn en zelf te blijven denken. De leugens die ons iedere dag bereiken uit de politiek, en door de media worden doorgegeven, werken niet meer. De tijd om op te staan is nu. Morgen kan het al te laat zijn. Wees dus alert en grijp iedere kans. Alleen zo zal een andere wereld, onze eigen wereld, een realiteit worden.

donderdag 5 april 2018

DE KOUDE OORLOG WEER EEN PAAR GRADEN HETER


Er zijn figuren in deze wereld die nooit in staat lijken ook maar enige les te leren. Steeds opnieuw rennen ze tegen dezelfde muur aan. Dat dit gevaarlijk is en veel mensen het leven kan kosten interesseert de aanstokers niet. Zij hebben een doel voor ogen, en dat doel willen ze met alle geweld bereiken. Het zal niemand verbazen dat deze regels slaan op de nieuwe spanningen tussen Rusland en het oorlogszuchtige westen. Spanningen die eigenlijk niet nieuw zijn, maar onderdeel van de waanzinnige hetze tegen Rusland en het Russische volk. Laten we maar weer eens kijken naar de meest recente episode in deze tragedie, die ons noodlot weer een stapje dichterbij brengt.

Een paar weken geleden werden een voormalige Russische spion en zijn dochter onwel aan getroffen op een bankje in Salisbury, en kleine stad in Wiltshire. Niemand wist precies wat er met de twee personen aan de hand was, maar na onderzoek bleken zij in aanraking te zijn gekomen met een chemische stof die het zenuwstelsel aantast. Ze werden naar het ziekenhuis gebracht, waar ze nog steeds verblijven. De man is nog in een kritische toestand, zijn dochter knapt al weer op. Meteen toen dit alles bekend was geworden, kwam een enorme propagandamachine op gang. Wat was namelijk het geval; de man had in Rusland gespioneerd voor de Britse geheime dienst, en veel agenten verraden. Hij werd in Rusland gevangen gezet, maar na een aantal jaren geruild tegen Russische agenten die in het westen waren gepakt. Sinds die tijd woonde hij in Groot Brittannië.

De Britse regering twijfelde geen seconde en beweerde meteen dat Moskou achter de vergiftiging zit. Gelijksoortige aanvallen zouden eerder zijn gebeurd. Het onderzoek was nog niet eens echt begonnen, om over bewijzen maar helemaal te zwijgen. Maar dit maakte voor May en haar ministers niets uit. Rusland was de boosdoener, en daar mocht niemand aan twijfelen. Ieder die dat toch deed en aangaf dat eerst de resultaten van het onderzoek moesten worden afgewacht, werd praktisch voor landverrader uitgemaakt. Er was maar een versie van het gebeuren, en dat was de regeringsversie. Geen discussie mogelijk. Intussen zijn we een paar weken verder, en nog steeds is er geen enkel bewijs op tafel gekomen dat de beschuldigingen tegen Rusland onderbouwd. Er lopen allerlei onderzoeken, maar voor de politiek is dat niet belangrijk. Rusland moet schuldig bevonden worden, dus blijft men dat ook hardnekkig beweren.

De ene fanatieke uitspraak volgde al snel de andere, en op een zeker moment werden 60 Russische ambassade en consulaat medewerkers uitgewezen. De actie van de Britse regering werd gevolgd door de VS, een aantal Europese landen en de NAVO. Dit alles gebeurde zonder dat er ook maar een snipper bewijs tegen Rusland openbaar was gemaakt. Sommige bronnen beweerden dat de geheime diensten de bewijzen intussen in handen hadden. Maar uit die hoek zijn al zo veel leugens gekomen, dat er erg aan deze bewering getwijfeld moet worden.

Rusland heeft vanaf het begin gezegd niets met de aanslag op de man en zijn dochter te maken te hebben. Na de Britse uitwijzingen stuurde Moskou een aantal Britse diplomaten naar huis, en de andere landen die in actie zijn gekomen, zullen met gelijksoortige maatregelen te maken krijgen. Dat is ook terecht, want Moskou kan deze nieuwe episode, in een intussen lang jarige hetze, niet zo maar voorbij laten gaan. Zo is de ruzie intussen hoog opgelopen, en dat kan uiteindelijk serieuze gevolgen hebben voor ons allemaal.

Laten we gewoon even naar de feiten kijken. De spion en zijn dochter zijn in aanraking gekomen met een stof die ooit in de Sovjet Unie gemaakt zou zijn. Als dat al waar is, en er zijn voldoende twijfels, is het een middel wat al heel lang bestaat. Dat betekend dat ook anderen dit middel vrij eenvoudig hebben kunnen aanschaffen of namaken. Geen bewijs dus. Verder is ook het tijdstip van belang. De vergiftiging vond plaats kort voor de Russische presidentsverkiezingen en paar maanden voor het FIFA Wereld Cup voetbaltoernooi in Rusland deze zomer. Als Rusland de man uit de weg had willen ruimen, zou men nooit in actie gekomen zijn zo kort voor deze belangrijke gebeurtenissen. Daar komt nog bij dat de verrader jarenlang in een Russische gevangenis heeft gezeten, en het voor de Russische autoriteiten een koud kunstje zou zijn geweest om hem in die tijd naar het hiernamaals te helpen. Dat is niet gebeurd, dus waarom dan nu juist wel?

Zoals met alle zaken die met geheime diensten te maken hebben, zullen we het volledige antwoord op deze vraag nooit krijgen. Maar eigenlijk is er maar een conclusie mogelijk; de Britten of de Amerikanen, of beiden, hebben de aanslag zelf uitgevoerd om een nieuwe reden te hebben om Rusland aan te vallen. Sommige zeggen dat men misschien hoopte dat Vladimir Poetin dan minder stemmen zou krijgen tijdens de verkiezing van 18 maart. Als dat het plan was, is het totaal mislukt, want de President kreeg veel meer stemmen dan vorige keer. Dit kan ook geen verklaring zijn want dit soort dingen is meestal geen korte termijn werk. Geheime diensten en hun meesters denken in jaren, niet in weken of maanden. Aanvallen zoals deze zijn meestal onderdeel van een lang geplande strategie. We weten al jaren dat vooral de Amerikanen steeds opnieuw zoeken naar een reden om Rusland militair aan te vallen. Deze plannen zijn enigszins in de verdrukking gekomen door de verkiezing van Trump, maar nooit opgegeven.

Wat er in Salisbury is gebeurd is niet voldoende om een oorlog tegen Rusland te beginnen, maar het draagt wel weer bij aan de sfeer die zo’n oorlog mogelijk maakt. Precies dat is waarschijnlijk de bedoeling geweest. Het aantal diplomaten dat intussen is uitgewezen over en weer is sinds 1945 nog nooit zo hoog geweest. Dat betekend dat de afstand tussen de twee machtsblokken alleen maar groter is geworden. Hoe groter die afstand, hoe groter de kans is dat een oorlog op een zeker moment zal uitbreken. Wat we nu hebben gezien is het verder creëren van de juiste omstandigheden voor zo’n oorlog. Stoltenberg van de NAVO gaf dit ook al enigszins aan. Hij sprak niet alleen over de aanval op de voormalige spion, maar haalde ook de toetreding van de Krim tot de Russische Federatie, en de oorlog in de Donbass aan, toen hij de NAVO maatregelen bekent maakte. Er moet een beeld ontstaan van een nietsontziende vijand in het oosten. Zo hoopt men de weg naar een oorlog te openen.

Gelukkig zien we dat Rusland wel tegenmaatregelen neemt, maar dat met beleid doet. De rust die van het Kremlin uit gaat heeft al eerder de westerse provocaties te niet gedaan. Dit weer tot grote woede van zowel Londen en Washington, waar men iedere dag probeert om het vuur verder op te stoken. Deze ontwikkelingen zullen voorlopig doorgaan, want de westerse oorlogszucht kent geen grenzen. Overigens heeft Poetin recent laten weten dat Moskou nieuwe wapens heeft ontwikkeld waar in het westen geen verweer tegen bestaat. Dit om het zogenaamde Amerikaanse raketschild buitenspel te zetten. Dit is een belangrijk punt omdat het de balans hersteld die door het raketschild verstoord was geraakt. Een oorlog heeft alleen zin als de aanvallende kant denkt er mee weg te kunnen komen. Als de balans weer is hersteld bestaat zo’n voordeel niet meer. Dit kan een wereld van verschil maken.

Maar ondanks dat moeten we een ding niet vergeten; als de Amerikanen een mogelijkheid zien om Rusland aan te vallen door Europa op te offeren zullen ze dat zonder meer doen. Dat betekend dat we hier allemaal op een gigantische bom zitten die ieder ogenblijk kan afgaan. Deze bom kunnen we alleen onschadelijk maken door met Washington te breken. Een andere weg bestaat niet. Het westen zal Rusland nooit kunnen verslaan, dat is Napoleon niet gelukt en ook Hitler niet. Beiden werden voor de poorten van Moskou verslagen. Ook deze keer zal het niet anders zijn. Wat Napoleon en Hitler niet konden, kunnen de als westerse leiders verkleed gaande huidige misdadigers, al helemaal niet. Maar ons allemaal in een bloedige slachtpartij storten kunnen zij wel. Het zal in de komende tijd onze taak zijn om precies dat te voorkomen, met alle middelen die we kunnen vinden. We overdrijven niet als we zeggen dat dit een zaak van leven of dood is.

donderdag 29 maart 2018

GEMEENTERAADSVERKIEZINGEN 2018; VERSPLINTERING TOT OP HET BOT


De uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen van vorige week zijn intussen algemeen bekend. We gaan dan ook niet alle cijfers en details herhalen. Die zijn op het internet en in de media overal te vinden. Wij zullen kijken naar de achtergronden, en de richting die hier uit voortkomt. Daaruit zullen we wat conclusies voor de toekomst kunnen trekken. Natuurlijk weten we dat verkiezingen een moment opname zijn, en dat we ook echt niet de illusie moeten hebben dat verkiezingen iets kunnen veranderen. Maar uit de uitslagen valt vaak wel op te diepen wat de mensen zoal denken. En dat is wel weer interessant.

Er zijn twee punten die uit de uitslagen naar voren komen. Het eerste punt is dat vooral de lokale partijen de grote overwinnaars zijn geworden. Dat was bij de vorige verkiezingen ook al het geval. Het geeft aan dat veel mensen de grote systeempartijen niet meer vertrouwen. Ze zijn te vaak belogen, en weten intussen ook dat lokale partijafdelingen van de grote partijen moeten luisteren naar de meesters in Den Haag. Er is dus maar weinig ruimte voor eigen plaatselijk beleid. Dat betekend gelijktijdig dat deze partijen voor de kiezers ongrijpbaar zijn. Op zijn beurt versterkt dat weer het gevoel dat we eigenlijk niets te zeggen hebben. De keuze voor een lokale partij, die dichter bij de mensen staat, is dan wel een logische optie.

Maar het lijkt er op dat er nog een andere gedachte zit achter het stemmen op de lokale partijen. Veel mensen willen de controle terug over de eigen leefomgeving. Ze hebben het idee dat daar steeds meer aan getrokken wordt, en willen terecht tegengas geven. Op bijna alle terreinen is niet meer te controleren en te beïnvloeden wat de overheid allemaal doet. Om dat goed te begrijpen is het handig om even de piramide als geheugensteuntje te nemen. De plaatselijke overheid moet luisteren naar Den Haag, Den Haag moet luisteren naar de EU in Brussel, en de EU moet weer luisteren naar de NAVO en de Amerikanen. Op deze wijze worden de belangrijkste beslissingen genomen die het leven van ons allemaal bepalen. Het is gelijktijdig onderdeel van de globalisering.

Precies deze hele gang van zaken stuit veel mensen tegen de borst. Ze zien een snel veranderende wereld die ook plaatselijk zijn uitwerking heeft. Daarom willen velen de controle terug, omdat juist de invloed over de eigen omgeving bepalend is voor de identiteit. Daar komt nog bij dat de systeempartijen uitblinken als het om politieke correctheid gaat, en dat zorgt bij veel kiezers voor irritatie en woede. Omdat er weinig alternatieven lijken te zijn, komen dan de lokale partijen uit de bus als een soort barrière tegen de dwingelandij die uit politiek Den Haag komt. Natuurlijk gaat deze theorie vaak niet op, omdat de ene lokale partij de andere niet is. We moeten dan ook maar hopen dat de beslissingen om lokaal te stemmen weloverwogen zijn geweest. Toch is de hang naar het lokale en de eigen omgeving een trend die we kunnen toejuichen. Veranderingen zullen aan de basis moeten beginnen, en het kan de start zijn van echt verzet en weerstand tegen de Haagse kliek.

Het tweede grote punt dat uit de uitslagen naar voren komt is de nederlaag van de sociaal democratie. We spreken dan zowel over de PvdA als ook de SP. Als de PvdA leiding dacht dat een paar maanden op de oppositiebanken in Den Haag de aanhang wel zou terugbrengen, heeft men zich behoorlijk verkeken. De PvdA heeft nog nooit in zo’n diep dal gezeten. In Amsterdam, een stad waar de PvdA jarenlang de bestuurderspartij was, is men opnieuw gehalveerd. Het verlies is dus structureel aan het worden, en dat zal toch ingeslagen zijn als een bom. Ook de SP kon overal op verlies rekenen. Bij deze club dacht men dat een nieuwe landelijke leiding ook meteen een nieuw begin zou betekenen. Ook dat was een misrekening. Het aantal SP stemmers valt over de hele linie terug. Dat krijg je als je op twee gedachten blijft hinken. Aan de ene kant wil de SP nog steeds de oude protestpartij van vroeger zijn, de tomatengooiers zullen we maar zeggen. Aan de andere kant wil men laten zien dat de SP een bestuurderspartij is waar men vertrouwen in kan hebben. Dat vertrouwen vraagt men dan aan het systeem, niet aan de kiezers. Dat betekend in de praktijk dat de SP niet te vertrouwen is. Het is immers nooit helemaal duidelijk waar de oren op een zeker moment naar hangen.

We moeten er wel bij vermelden dat de teruggang van de sociaal democratie een landelijk en ook internationaal fenomeen is. Overal zien we nederlagen en leegloop. Veel arbeiders hadden jarenlang het idee dat er een deal was met de sociaal democraten; als jullie als partij ons vertegenwoordigen zullen we op jullie stemmen. Deze deal is door de sociaal democratie aan de kant geschoven, als er tenminste ooit echt sprake van is geweest. Het verraad van de sociaal democraten wereldwijd is intussen zo duidelijk dat zelfs de harde kern van de aanhang de verschillende partijen de rug toekeert. Daaruit is ook de winst van GroenLinks te verklaren. Deze partij is echt niet beter dan de SP of de PvdA, maar een aantal kiezers wil toch enigszins het linkse geweten sussen, dus wordt GL het alternatief. Ook dat zal een illusie blijken, en dan kan men weer een nieuwe zoektocht beginnen. Een ander deel van de kiezers is overgestapt naar de populisten, hoewel dit bij landelijke verkiezingen duidelijker te zien is dan op lokaal niveau.

Ondanks de winst van GroenLinks, een partij die in het verleden meer dan eens heeft getoond dat men het systeem graag te hulp komt, moeten we concluderen dat de rol van het traditionele soft links bijna is uitgespeeld. De arbeidersklasse zoekt een nieuwe vertegenwoordiger, en het systeem zal de sociaal democratie echt niet de helpende hand toe steken. Er zijn genoeg anderen die een verradersrol willen spelen, dus waarom moeite doen. Als de arbeiders weer een politieke stem willen hebben zullen ze die van de grond af moeten opbouwen. De sociaal democratische fietsband, waar zo lang op gereden is, is versleten en niet meer te plakken. Deze illusie heeft afgedaan, en zal nooit meer hersteld kunnen worden.

Als conclusie kunnen we vaststellen dat de versplintering in de lokale politiek intussen angstwekkende vormen heeft aangenomen. Dat is geen kwestie van democratie, maar van pure wanhoop. Niemand weet meer hoe het verder moet, dus begint men maar weer een nieuwe toko. De chaos die hier door ontstaat, is meestal een voorbode van een grote politieke explosie. Een explosie die alles kan veranderen, misschien morgen al. Welke vorm zo’n verandering zal hebben is met geen mogelijkheid te voorspellen. Maar wat wel vaststaat, is dat de huidige bestuurders hun langste tijd hebben gehad. Als er echt een grote verandering komt, zullen we eerst een periode van puinruimen zien, en daarna zal de toekomst duidelijker worden. Maar zo ver is het nog net niet. Een ding is zeker; we leven in interessante tijden.

donderdag 22 maart 2018

AFRIN; KOERDISTAN'S DRESDEN


We hebben er al eerder melding van gemaakt, in Afrin vecht het Koerdische volk al weken lang voor haar leven. Natuurlijk heeft zo'n strijd iets heldhaftigs. Niet opgeven, vechten tot de laatste kogel. Jammer genoeg is dat soms zelfs niet genoeg. Intussen zijn Turkse troepen, samen met de islamistische terroristen, waar ze gemene zaak mee maken, Afrin binnen gedrongen. De bevolking is geëvacueerd, en de Koerdische milities beginnen nu een guerrilla oorlog tegen de moordbendes van Erdogan. Deze manier van vechten zal meer succesvol zijn dan een frontenoorlog. Het is immers niet makkelijk om een NAVO leger met normale middelen tegen te houden. Maar in een guerrilla oorlog ligt dit anders. Een guerrilla leger is niet te verslaan en altijd in het voordeel tegen een regulier leger. We kunnen dus gerust aannemen dat er nog vele Turkse soldaten en andere moordenaars in kisten naar huis terug zullen keren.

Maar er zit ook een andere kant aan deze strijd. Want er wordt niet alleen gevochten in Afrin, de stad en dus ook haar burgers zijn wekenlang constant gebombardeerd door de Turken. Sirenes, schuilkelders en angst. Het ging 24 uur per dag door. Slachtoffers bleven natuurlijk ook niet uit. Cijfers zijn moeilijk te krijgen, maar het zullen er vele honderden zijn. Daarom ook kunnen we zeggen dat Afrin Koerdistan’s Dresden is geworden. Afrin is immers een cultuurstad, en dat was Dresden ook. Daar houdt de vergelijking ook nog niet op. Dresden was geen militair steunpunt, maar toch werd de stad door de Britten en de Amerikanen in 1945 platgegooid. Precies zoals nu met Afrin is gebeurd. Terwijl dit gaande was keek de wereld toe. Niemand kan deze keer zeggen dat ze het niet hebben geweten. Vele mediakanalen hebben naar buiten gebracht wat er met Afrin gebeurde. Maar nog steeds keek de wereld elite de andere kant op.

Steeds opnieuw “vergeten” de oorlogsvoerders dat het verboden is om burgerdoelen te bombarderen. Dat de burgerbevolking nooit als een doel mag worden gezien. Het staat in verdragen en conventies. Presidenten en premiers hebben er hun handtekening onder gezet. Maar het maakt geen enkel verschil. Al vele jaren zien we dat terreurbombardementen gericht tegen de burgerbevolking gewoon doorgaan. Niemand wordt hier voor berecht, en niemand beland in de gevangenis. Vele steden zijn intussen doelwit geweest. Warschau, Rotterdam, Coventry, Dresden, de steden in Vietnam en Cambodja, steden in Irak en Afghanistan, de Servische steden, Halabja en nu dus Afrin. Het is makkelijk om deze laffe manier van oorlogsvoeren in te zetten tegen vrouwen en kinderen, tegen oudere mensen en zieken. De zieke geesten die dit soort dingen bedenken krijgen er zelfs onderscheidingen voor. Je blijft je afvragen hoe diep de mensheid eigenlijk nog kan zinken.

Maar dan maken we een fout. Het gaat niet om de mensheid, maar om de geldgierige elites die de dienst uit maken. Als de gewone mensen het voor het zeggen hadden bestonden terreurbombardementen niet. Daar heb je slagers als Erdogan voor nodig. En hij staat niet alleen. De Amerikaanse leiders, de NAVO generaals en vele anderen in de wereld elite schrikken er niet voor terug om duizenden onschuldige levens van de kaart te vegen. Als hun belangen in het geding komen is geen enkel leven een cent meer waard. En achteraf wordt er over gelogen en bedrogen. Niemand is ooit ergens verantwoordelijk voor. Sterker nog; uiteindelijk komen er zo veel leugens aan te pas dat het er op gaat lijken dat de slachtoffers van de terreurbombardementen zelf de schuld dragen. Hiervoor gebruikt men onderzoeken, geheime diensten en gekochte wetenschappers. Als er geld op tafel komt is bijna iedere onderzoeker of wetenschapper te koop. Er zijn uitzonderingen, maar het zijn er weinig en zij worden nauwelijks gehoord.

We hebben Afrin aan het begin vergeleken met de Duitse stad Dresden. Misschien kent niet iedereen het verhaal van deze stad, die als een van de mooiste in Europa gold. Dresden was de hele oorlog niet gebombardeerd, tot februari 1945. Voor alle duidelijkheid, Duitsland had toen de oorlog al verloren, en de capitulatie zou over een paar maanden een feit zijn. Toch werden de Britse en Amerikaanse luchtmachten in februari 1945 naar Dresden gestuurd, een stad zonder militair belang, en met nauwelijks industrie, maar wel vol gepakt met vluchtelingen uit het oosten. Dit waren meest vrouwen en kinderen, en verder oudere mannen die niet meer naar het front konden. In drie aanvallen met honderden bommenwerpers werd Dresden met de grond gelijk gemaakt. Er werd gebruik gemaakt van een bijzondere manier van bombarderen om een zogenaamde vuurstorm te ontketenen. In een paar uur tijd werden duizenden mensen gedood. Mensen die probeerden te vluchten werden nog beschoten door Amerikaanse jagers.

Er bestaat geen twijfel aan dat dit een oorlogsmisdaad was. Maar niemand is ooit voor het vernietigen van Dresden voor de rechtbank gezet. Het is eigenlijk nog veel erger, want de Amerikanen, de Britten en de huidige Duitse autoriteiten zijn al jaren bezig om de ramp kleiner te laten lijken dan dat het werkelijk was. Door de vele vluchtelingen, die niet geregistreerd waren, wist niemand hoeveel mensen er precies in de stad waren. Kort na het bombardement ging men er vanuit dat er tussen de 250.000 en 500.000 mensen waren omgekomen. Maar dat cijfer mocht geen standhouden want dan zouden de Britten en Amerikanen officieel van een oorlogsmisdaad kunnen worden beticht. Na jaren van onderzoek en geschiedvervalsing beweerd men nu dat er 20.000 tot 25.000 slachtoffers waren. In Dresden gelooft niemand dit. Maar de overwinnaars schrijven de geschiedenis en komen zo met alles weg.

Als de geschiedenis van Afrin wordt geschreven zal het niet anders zijn. Turkije is nog steeds lid van de NAVO en zal altijd steun van de rest van deze misdadige organisatie krijgen. En de islamistische bendes die door Turkije zijn ingezet worden ook door anderen gebruikt, dus zal er ook geen vinger naar deze moordenaars wijzen. De conclusie kan alleen maar zijn dat de Koerden er weer alleen voor staan, zoals al zo vaak in de geschiedenis. Maar de strijd is nog lang niet verloren. Een guerrilla oorlog tegen de Turken en hun handlangers kan eigenlijk alleen maar succesvol zijn. En, om bij het thema van de Tweede Wereld Oorlog te blijven, het is zeker niet uitgesloten dat Afrin uiteindelijk het Stalingrad van de Turken gaat worden. In 1942 leek Stalingrad ook verloren, en hadden de Duitsers grote delen van de stad in handen. Met de soldaten van het Rode Leger gaven niet op en vochten voor ieder huis en voor iedere verdieping. Na veel offers wonnen zij de strijd, en was het lot van de Duitsers bezegeld. Niemand kan zeggen dat in Afrin niet hetzelfde zal gebeuren. Met de moed der wanhoop is heel veel mogelijk. En een ding is zeker, aan moed heeft het Koerdische volk nooit gebrek gehad. Een overwinning is dus nog lang niet uitgesloten.

donderdag 15 maart 2018

KIESLIJSTEN VOOR IN DE KACHEL


Deze week was het weer zo ver, de kieslijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen ploften in de brievenbussen. Altijd weer een verheugend moment. Je verwacht niets, maar ergens is toch altijd weer een vonkje hoop dat je een partij zult tegen komen die de strijd met het systeem wil aanbinden. Een partij die echt opkomt voor de gewone mensen, en de kapitalisten, die de touwtjes in handen hebben, wil bestrijden tot op het bot. Dus snel uitvouwen dat onhandige papier en kijken of we deze keer geluk hebben. Zou er eindelijk iets te stemmen zijn? Of is het weer allemaal onzin. Een moment lang blijven de hoop en de onzekerheid elkaar afwisselen. Tot we de lijst eindelijk met veel moeite plat voor ons op tafel hebben liggen.

Als je ogen dan over de letters glijden zie je het meteen al; het is weer het gebruikelijke stelletje oplichters en dieven die zich proberen uit te geven als toekomstige volksvertegenwoordigers. Als we de lange rijen namen bestuderen komen we al de gebruikelijk figuren tegen. Natuurlijk vooraan de systeempartijen die ons al langer belazeren dan dat de meeste van ons kunnen denken. Het maakt ook niet uit of ze zich nu rechts, links, liberaal of groen noemen, bijna nooit zit er in wat er op het label staat. Je krijgt het gevoel dat je langs een schap in de supermarkt loopt; de mooiste verpakking verbergt meestal het slechtste product. Wees dus gewaarschuwd, en loop gewoon door. Als we naar de zogenaamd linkse partijen kijken zien we meteen al weer dat er geen echte keuze is. Allemaal sociaal democraten, die ook allemaal even onbetrouwbaar zijn. Of ze nu PvdA, GroenLinks of SP heten; ze hebben geen antwoorden op de vraagstukken van vandaag. Niet nationaal en ook niet lokaal. Ze vertegenwoordigen op geen enkele manier de arbeidersklasse.

Als we verder kijken komen we een heel scala aan belangen partijen en partijtjes tegen. Sommige lijken wereldvreemd en anderen volledig gestoord. De wildgroei is duidelijk niet meer te stuiten. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de lokale partijen, die er ook in vele kleuren en smaken zijn. Zij beloven natuurlijk allemaal dat alleen zij weten wat de plaatselijke kiezer echt nodig heeft. Sommige zijn nieuw, andere doen al jaren mee en hebben meer dan eens bewezen dat ze de kiezer meteen vergeten zijn als de stemmen eenmaal in de tas zitten. Hier en daar zal er best een serieus clubje tussen zitten, maar het zijn er weinig en een goede bestudering van wat men werkelijk wil is zeker aan te raden. Dit om een kater te voorkomen de dag na de verkiezingen.

Naast de lokale partijen zijn er ook nog een paar clubs die veel aandacht krijgen, maar niets voorstellen of gewoon gevaarlijk zijn. Een partij die niets voorstelt is bijvoorbeeld BIJ1 in Amsterdam. De groep bestaat vooral uit anti-zwarte piet figuren, en attentionseekers die jarenlang in de welzijnswereld hebben rondgehangen, en het nu in de gemeenteraad willen proberen. Conclusie; een totaal onnodige partij die alleen dient om het overvolle woud van politieke partijen nog verder aan te vullen. In een aantal plaatsen doen ook de populisten mee, en ook dat trekt weer veel media aandacht. Maar het trekken van aandacht en het leveren van echte antwoorden zijn twee totaal verschillende zaken. Tot nu toe is er van die echte antwoorden maar bitter weinig terecht gekomen.

En dan is er nog DENK. Nu wordt het pas echt gevaarlijk want deze club is niet wat je op het eerste gezicht zou denken. DENK lijkt een club die probeert om de Turkse gemeenschap te vertegenwoordigen, en heeft ook de mond nog vol over integratie en samenwerken met iedereen en van alles. Maar de waarheid is anders; DENK is de lange arm van de Turkse dictator Erdogan in Nederland. De partij zou even goed de AKP in Nederland kunnen heten, maar dan stemt er natuurlijk geen zinnig mens op. Dus gaat men schuil onder de naam DENK. Maar de daden spreken voor zich. Toen nog niet zo lang geleden Turkse ministers in Nederland wilden spreken, terwijl dit niet was toegestaan, vielen DENK leden over elkaar heen om faciliteiten aan te bieden. Ook heeft DENK de namen doorgeven van Turks Nederlandse parlementsleden die voor de erkenning van de Armeense genocide hebben gestemd. Geen enkele keer heeft DENK de misdaden van de bloedsultan Erdogan veroordeeld. We kunnen dus gerust concluderen dat DENK de agenten van Erdogan in de Nederlandse politiek zijn.

Precies dat maakt het gevaarlijk; deze agenten zitten al in de Tweede Kamer en proberen nu ook nog in een aantal gemeenteraden zetels te verwerven. Eigenlijk is het te gek voor woorden. Geen enkel ander land zou toestaan dat de lobbyorganisatie van een buitenlandse mogendheid, en dan ook nog een dictatuur, zich politiek organiseert en zetels binnensleept. Dat kan alleen in Nederland. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het feit dat veel DENK leden overtuigde antisemieten zijn. Ook DENK is dus geen aanwinst op de kieslijsten, en had er in feite nooit op mogen staan.

Is er dan nog ergens iets om op te stemmen? Wij gaan er al jaren vanuit dat je alleen moet stemmen als je communistisch kunt stemmen. Waar dat niet kan is niet stemmen of blanco stemmen de enige weg. In enkele plaatsen zijn wel lichtpuntjes te bespeuren. In Oldambt is stemmen op de Verenigde Communistische Partij altijd de moeite waard. En de NCPN doet mee in Lemmer en Heiloo. Meer communistische kandidaten hebben we helaas niet kunnen ontdekken. Misschien hebben we nog iets over het hoofd gezien, dus is het zeker de moeite waard om de kieslijsten goed uit te kammen. Maar helaas zullen deze lijsten in de meeste plaatsen meteen de kachel in kunnen. Stemmen op de systeempartijen of andere malloten zal alleen maar de illusie levend houden dat we met stemmen iets kunnen veranderen. Dan is teleurstelling gegarandeerd.

Tja, dan is er gelijktijdig ook nog het referendum over de zogenaamde sleepwet, die het de geheime diensten mogelijk zal maken om in onze privélevens te woelen. Dat doen ze toch al, maar deze wet maakt het officieel. Het is dus aan te bevelen om in het referendum tegen deze wet te stemmen. Veel zal het niet uithalen, want Rutte trekt zich van referendumuitslagen niets aan. Buma, zei eerder al dat de wet er gewoon komt, of de kiezers het nu willen of niet. Dat zegt dus voldoende. Het tegenstemmen zal alleen nuttig zijn om deze nepdemocraten opnieuw te laten uitleggen waarom ze weer tegen de wil van het volk in gaan. Daar houden we de wet niet mee tegen, maar ze moeten in ieder geval weer even in de verdediging, en dat is toch altijd weer leuk om te zien.

TOT SLOT; LATEN WE DE OGEN OPEN HOUDEN EN ONZE KANS AFWACHTEN! ONZE DAG ZAL KOMEN EN DAN WORDT ER AFGEREKEND. GERECHTIGHEID WORDT ALLEEN REALITEIT, ALS WIJ DAT ZELF AFGWINGEN! GEEN DAG EERDER!

donderdag 8 maart 2018

KOERDEN ONDER VUUR IN EUROPA


Het lijkt nog maar zo kort geleden dat Europese landen over elkaar heen vielen om hulp te geven aan de Koerden. Er kwamen wapens, andere voorraden en instructeurs om militaire trainingen te geven. Dat was ook niet echt een wonder, want de Koerdische organisaties waren de enige echte macht in het Midden Oosten die het opnam tegen de ISIS, en deze fundamentalisten uiteindelijk versloeg. Weliswaar werd Europa tijdens deze strijd geteisterd door aanslagen gepleegd door ISIS jihadisten, maar de meeste landen waren te laf om op de grond echt iets tegen de ISIS terroristen te ondernemen. Dus gaf men steun aan de Koerden om de kooltjes uit het vuur te halen. Dat lijkt allemaal lang geleden, want Europa, hypocriet als altijd, ziet de Koerden intussen al weer als vijanden. Een klein overzicht.

Toen Turkije Afrin aanviel gingen de Koerden in heel veel landen de straat op. Ze protesteerden tegen de oorlogsmisdaden van de Turkse staat, en vroegen de Europese landen om steun. Maar de situatie was intussen veranderd, en in plaats van steun kregen de Koerden opnieuw te maken met toenemende repressie. Vooral in Duitsland was dit zichtbaar. Verschillende grote demonstraties werden door de politie aangevallen of gestopt, omdat er posters of vlaggen met de foto van Abdullah Öcalan te zien waren. Dit soort vlaggen is in Duitsland, een land dat zich een democratie noemt, verboden. In Keulen mogen de Koerden intussen helemaal niet meer demonstreren. De politie beweert dat men bang is voor gevechten met nationalistische Turken, maar het is overduidelijk dat ook de obsessie met vlaggen een rol speelt.

In andere Duitse steden zijn demonstraties nog wel mogelijk, maar steeds opnieuw zijn er aanvallen door de politie die hun vijandigheid niet onder stoelen of banken steken. Niet dat de Koerdische beweging zich door dit soort intimiderend gedrag laat tegenhouden. Afgelopen zaterdag nog demonstreerden duizenden Koerden in Berlijn. Van een hoog flatgebouw was een gigantische poster van Abdullah Öcalan te zien. Maar de houding van de autoriteiten leidt wel tot steeds meer spanningen. Overigens zijn het niet alleen demonstraties die het moeten ontgelden. In Hamburg brak de politie in bij een Koerdische vereniging omdat ze dachten dat er een Öcalan vlag binnen hing. Zo ver gaat men intussen. De Koerdische organisaties overwegen juridische stappen omdat de politie en andere autoriteiten het recht op demonstratie schenden.

Ook in Nederland zijn er incidenten geweest tijdens Koerdische demonstraties. Dit kwam vooral door de provocaties van Turkse nationalisten, maar de politie trad vooral tegen de Koerden op en liet de Turken ongemoeid. Dit soort voorvallen hebben we gezien in Amsterdam, Den Haag en Utrecht. Ook op andere vlakken laat Europa zien dat men zich steeds meer van de Koerden afkeert. Zo werd vorige week in Praag de voormalige voorzitter van de PYD, Saleh Moslem, gearresteerd. Dit gebeurde op verzoek van Turkije dat om zijn uitlevering vroeg. Zo als gebruikelijk hadden de Turken hun papieren weer niet op orde, en na een paar dagen werd Saleh Moslem weer vrijgelaten. Dat was natuurlijk een overwinning, maar het geeft wel aan dat Europa steeds meer een vijandige houding tegen de Koerden aanneemt. Men had immers het verzoek van Turkije ook gewoon kunnen negeren. Dat is vaker gebeurd, de mensenrechtensituatie in Turkije staat toch geen uitleveringen toen. Dat het nu anders liep geeft aan dat Europa weer is teruggevallen op de eerdere houding van vijandigheid tegenover Koerdische politici.

Dat werpt meteen de vraag op waarom dit zo is, en ook waarom Europa zo vreselijk stil is gebleven na de aanval op Afrin, ondanks het feit dat het hier duidelijk om onwettige Turkse agressie gaat. Niet alleen tegenover de Koerden, maar ook tegenover de Syrische regering. Het antwoord moeten we zoeken in de situatie in Syrië zelf, en de houding die de Europese staten in dit conflict innemen. Laten we beginnen met Europa. Er bestaat geen twijfel aan dat de  verhouding tussen Turkije en verschillende Europese landen de laatste tijd behoorlijk verstoord is geweest. Dat geldt vooral voor Duitsland en Nederland. Als zo’n situatie optreedt, krijgen de Koerden altijd wat meer ruimte omdat de Europese regeringen in kwestie Turkije dwars willen zitten. Echter, zo’n periode duurt altijd maar kort. Ook nu zien we weer dat zowel Nederland als ook Duitsland proberen om de banden met Turkije aan te halen. Dat Turkije intussen de meest gruwelijke oorlogsmisdaden pleegt is dan niet meer van belang. Duitsland heeft zelfs een nieuwe wapendeal met Turkije gesloten om een Duits-Turkse journalist uit een Turkse gevangenis te halen. Ook de Nederlandse regering wil geen slecht woord meer horen over de bloedsultan in Ankara. Dat verklaart deels de recente houding van Europa tegenover de Koerden. Maar er is nog meer aan de hand.

De huidige ontwikkelingen hangen ook samen met de Amerikaanse politiek in het Midden Oosten, en de onzekerheid die hier over bestaat. Het is heel moeilijk om uit te vinden wat de Amerikanen nu eigenlijk willen. Deels komt dat omdat ze in feite de oorlog in Syrië hebben verloren, en gelijktijdig heeft het te maken met het beleid van Trump zelf. Dit beleid verandert bijna per dag en soms per uur. Niemand weet dan ook precies wat de bedoeling is. De Amerikanen werken in Syrië wel moet de Koerden samen, maar niet in Afrin omdat men niet in conflict wil raken met NAVO partner Turkije. De Amerikanen willen wel tegen iedere prijs een aanwezigheid in Syrië houden, en het lijkt er op dat ze aansturen op een Syrië dat in stukken is verdeeld. Dit is voor Washington ook het enige haalbare resultaat, omdat de Syrische regering samen met Rusland grote delen van het land heeft bevrijdt. Ook in Afrin zijn nu milities aanwezig die samenwerken met de Syrische regering. Amerika zal dus proberen vast te houden aan de paar gebieden die niet in handen van Assad zijn.

Het blijft onduidelijk wat voor rol de Koerden in de Amerikaanse plannen zullen spelen. Deze onzekerheid leidt er toe dat de Europese landen de Koerden, en de conflicten waar de Koerden bij betrokken zijn, zo veel mogelijk negeren. Ze volgens immers altijd Washington, en zolang niet duidelijk is wat de heer en meester precies wil zal men zich stil houden. Dat is natuurlijk een laffe houding, maar van de Europese staten zijn we niet anders gewend. Een onafhankelijk standpunt valt van Europa niet te verwachten. Daarvoor is de Amerikaanse invloed veel te groot. Sommige Europese leiders mogen dan kritiek op Trump hebben, als het er op aan komt doen ze toch wat de Yanken bevelen.

Voor de Koerdische organisaties verandert er dus niet zoveel. De prioriteit blijft om de oorlog gewoon voort te zetten, zowel tegen de Turken als de islamitische bendes in het gebied, om zo een eigen toekomst veilig te stellen. Macht gaat altijd samen met kracht, en hoe meer kracht de Koerden kunnen ontwikkelen, zowel politiek als militair, hoe meer de grote machten in het gebied rekening moeten houden met de eisen en wensen van het Koerdische volk. Het blijft een onzekere zaak, maar in dit soort gevallen is het vertrouwen op eigen kracht de enige werkbare oplossing. Wat je met eigen handen en eigen bloed hebt gewonnen, kan niemand meer afnemen.