donderdag 24 mei 2018

EN POETIN GLIMLACHT


Soms zijn het de kleine dingen die tot grote conclusies kunnen leiden.  Een gebaar, of een paar op het eerste gezicht onbeduidende woorden maken vaak een wereld van verschil. Dat was weer eens duidelijk te zien in de afgelopen week, tijdens het bezoek van Merkel in Sochi waar ze de gast was van President Vladimir Poetin. In de laatste jaren is Merkel niet vaak de gast van de Russische president geweest. Maar nu was het toch weer eens zo ver. Als we naar de persverklaringen kijken die na afloop werden afgegeven, zou je kunnen concluderen dat het een vrij onbeduidend bezoek is geweest. Geen grote beslissingen, en geen grote plannen.

Toch kon President Poetin glimlachen, want het feit alleen al dat de Duitse regeringsleidster langs kwam, was een overwinning op zichzelf. Dat had nog maar een paar jaar geleden veel problematischer gelegen. Het was immers Merkel, op Amerikaanse orders, die het conflict in de Oekraïne opstookte, en daarmee een oorlog veroorzaakte. Het was ook Merkel, en de rest van de Duitse elite, die Rusland het hardste aanviel toen de Krim besloot zich bij de Russische Federatie aan te sluiten, en Moskou de vrije republieken in de Donbass steunde. De roep om sancties uit Washington werd het ijverigste gehoor gegeven in Berlijn en Parijs. Merkel was er van overtuigd dat Poetin uiteindelijk zou inbinden.

Maar dat was een misrekening. Poetin is geen centimeter opzij gegaan, en intussen zijn de tijden veranderd en de wereld ook. We zijn een paar jaar verder, en uit vele cijfers blijkt dat vooral Duitsland grote verliezen lijdt als gevolg van de sancties tegen Rusland. Duitse bedrijven, waaronder bijvoorbeeld ook de Hamburgse haven, klagen steen en been over de misgelopen orders en de financiële verliezen. Ook Frankrijk, en andere Europese landen kampen met dit probleem. Toch durft geen van de zogenaamde regeringsleiders het aan om openlijk te zeggen dat de sancties maar moeten worden afgeschaft.

Men weet dat het doel van de maatregelen nooit gehaald zal worden. De Krim zal altijd onderdeel van Rusland blijven. In de afgelopen week is de nieuwe brug tussen het schiereiland en het Russische vasteland geopend, een miljoenen project dat de discussie over de status van de Krim voorgoed afsluit. Ook is het duidelijk dat Rusland de republieken in de Donbass zal blijven steunen. De sancties zullen dat nooit meer veranderen. Dat weet Merkel, en dat weten ook de andere Europese leiders. Maar omdat Amerika aan de sancties wil vasthouden zit men in een moeilijke positie. Dus blijft men tandenknarsend de verliezen accepteren. Maar er wordt intussen wel koortsachtig naar een soort uitweg gezocht.

Het bezoek van Merkel aan Rusland was daar onderdeel van. Merkel heeft Trump er niet van kunnen overtuigen om de atoomovereenkomst met Iran in ere te houden, dus probeert ze heel voorzichtig wat steun van Poetin te krijgen. Dat moet heel voorzichtig gebeuren, want de Amerikaanse meesters hebben in Duitsland natuurlijk het laatste woord. Daarom lijkt het op het eerste gezicht ook dat het bezoek niets heeft opgeleverd. Maar Poetin zal zeker herhaald hebben dat er pas wat in de Oekraïne kan veranderen als de Minsk Akkoorden zijn uitgevoerd, die steeds door Kiev worden geblokkeerd. Kleine aanzetten tot verandering op andere terreinen waren er wel. Merkel sprak zich uit voor een politieke oplossing in Syrië, en dat is precies het beleid waar Rusland steeds aan vast heeft gehouden. En Poetin maakte ook bekend dat Duitsland het Noord Stream II gasproject zal steunen. Ook een belangrijk punt voor Moskou.

De Russische President zei verder dat hij er begrip voor had dat Duitsland haar relatie met Washington niet verder onder druk kan zetten. Daarmee gaf hij aan dat achter de schermen veel meer is gebeurd en gezegd dan openlijk kan worden toegegeven. Poetin weet natuurlijk dat een gesprek met Merkel een indirect gesprek met Amerika is. Hij houdt hier rekening mee maar zal nooit de pogingen opgeven om wat meer ruimte tussen Europa en Amerika te creëren. Het zijn allemaal kleine zetten in een heel groot spel. Maar Moskou ziet iedere dag hoe de Europese leiders steeds meer gefrustreerd raken over de beslissingen van Trump. Deze frustratie kan op den duur precies de opening zijn waar Rusland naar zoekt.

Kan Duitsland op termijn steeds meer richting Rusland ontwikkelen? Het antwoord op deze vraag is dat zo’n draai uitgesloten is. Duitsland kan zonder Amerika geen onafhankelijke besluiten nemen. Maar de Duitse frustratie over de huidige gang van zaken wordt natuurlijk ook door andere Europese landen gezien, die wel wat meer bewegingsvrijheid hebben. Zo was deze week de Franse president te gast in Rusland. Al deze zaken zullen op de lange duur problemen voor Washington gaan opleveren. Poetin heeft geen haast en kan het spel rustig uitspelen.

Er is intussen al veel gewonnen, want nog maar een paar jaar geleden wilden de Europese leiders nauwelijks met Poetin, die als dictator werd neergezet, spreken of onderhandelen. Men volgde blindelings de Amerikaanse poging om Rusland te isoleren. Nu staan dezelfde figuren in de rij om naar Rusland te mogen afreizen. Een wereld van verschil dus. Dit alles staat de Amerikaanse plannen voor een grote oorlog tegen Rusland niet in de weg, omdat Europa uiteindelijk altijd de bevelen uit Washington zal opvolgen. Maar we zien wel wat barsten in de dikke glasplaat die Amerika tussen Europa en Rusland heeft opgetrokken. Het zijn precies die barsten waar het Poetin om te doen is.

In tegenstelling tot Amerika wil Rusland geen oorlog. Poetin streeft naar een wereld waar landen hun eigen beslissingen kunnen nemen zonder druk van buitenaf. Deze druk komt meestal van de Amerikanen, en daar wil de Russische President een einde aan maken. Hij probeert nu heel langzaam en voorzichtig steun voor zijn plannen te verwerven. Het is een spel dat Poetin als geen ander beheerst. Het zal interessant zijn om in de komende tijd de verschillende zetten te blijven volgen. Als de Amerikaanse leiding nog meer aan stabiliteit verliest, en dat is zeker niet uit te sluiten, stijgen Poetin’s kansen van slagen. Wordt vervolgd dus.

donderdag 17 mei 2018

HET MONSTER VAN DE CENSUUR TREKT DOOR EUROPA


We wisten dat het er aan zat te komen. Het was altijd al duidelijk dat als de spanning zou toenemen, ook de censuur een nieuw niveau zou bereiken. De ontwikkelingen van de laatste weken hebben laten zien dat dit tijdstip nu is aangebroken. Ten eerste zien we een toename van wetten en regels die er voor moeten zorgen dat er minder kritische geluiden op de sociale media te horen zijn. Natuurlijk wordt dit niet zo gezegd. Men beweerd dat de veranderingen nodig zijn om terroristen van het net te houden en het zogenaamde “fake news” te bestrijden. Maar in de praktijk zien we dat alles wat de elite niet welgevallig is wordt verwijderd, of in ieder geval ingeperkt.

Laten we maar dicht bij huis beginnen. Een paar weken geleden werd een van onze privé accounts door Facebook van de ene op de andere dag verwijderd. De inhoud van het account zou de regels van de community hebben geschonden. Een dag voor de verwijdering van het account liet Facebook weten dat een Koerdische vlag bij een bericht weggehaald was omdat deze vlag de regels overtrad. Blijkbaar heeft men na deze waarschuwing nog meer Koerdische en Ierse strijdvlaggen gezien, want het account ging permanent op zwart. Tegen deze maatregel hebben we beroep aangetekend, waarbij we duidelijk hebben gemaakt dat Koerdische vlaggen, of beter gezegd PKK vlaggen in Nederland niet verboden zijn. Het zogenaamde symbolenverbod geldt voor Duitsland, niet voor Nederland.

We hebben ook duidelijk gemaakt dat de doorgestuurde berichten in het account van organisaties zijn die niet verboden zijn, en zelf over Facebook accounts beschikken. Al deze argumenten mochten echter geen verschil maken. Binnen enkele minuten was er antwoord van Facebook waarin werd gezegd dat er nog een keer naar het account was gekeken, maar dat de sluiting permanent zou zijn. We hadden ook niet anders verwacht. Natuurlijk zijn er mogelijkheden om dit juridisch aan te vechten, maar daar gaan we geen tijd en geld insteken. De mogelijkheden voor het openen van hele series andere accounts zijn er nog steeds, dus niemand hoeft permanent uit de lucht te verdwijnen. Intussen is gebleken dat Facebook het vooral gemunt heeft op Koerdische symbolen en foto’s van Guerrillastrijders, zeker als er wapens op staan. Maar ook filmpjes en foto’s van de Ierse bevrijdingsbewegingen zijn doel van de censuurmachine. Ook deze organisaties zelf worden hier door getroffen. Een poosje geleden werden een aantal sites van de Ierse Republican partij Saoradh uit de lucht gehaald, gelijktijdig met invallen in kantoren en huizen van de beweging. Afgesproken werk dus.

Het zal er de komende tijd niet beter op worden, want Facebook komt geregeld met nieuwe voorwaarden, en vraagt bijvoorbeeld ook toestemming om gezichtsherkenning te mogen gebruiken. Iedere gebruiker kan dit weigeren, en moet dat zeker doen, maar of het verschil maakt is niet duidelijk. Mocht Facebook echt fors over de schreef gaan is er natuurlijk altijd nog de Russische tegenhanger V Kontakte. Daar hebben we intussen ook verschillende accounts en van censuur lijkt geen sprake. De site is gewoon in het Engels te gebruiken, dus kennis van de Russische taal is leuk, maar niet echt nodig. Waar een wil is, is natuurlijk ook altijd een weg. Zo lang het internet te gebruiken is zullen we dat zeker doen. Een beetje guerrillaoorlog voeren met de providers nemen we dan op de koop toe.

Maar de censuur is natuurlijk niet alleen een probleem van Facebook. Ook op YouTube worden steeds meer filmpjes verwijderd, of hele accounts gesloten. Vorige week nog werd een Duits account, dat kritisch staat tegenover de politieke islam, met onmiddellijke ingang gesloten. Als reden werd ook hier gegeven dat men de regels van de community had overtreden. De eigenaar van het account ging ook in beroep, maar zonder resultaat. Hij gaat nu wel een advocaat inschakelen en wil de zaak tot op de laatste mogelijkheid uitvechten. We zijn benieuwd. Het valt op dat YouTube vooral kritiek op de islam als mikpunt heeft. Dat is dus weer anders als bij Facebook. Men hanteert hiervoor een zogenaamd “strike” systeem. Een strike is een waarschuwing dat de regels overtreden zijn. Als dit nog twee keer gebeurd, en je dus 3 strikes hebt gehad, gaat het account op zwart. Soms is dit voor 30 dagen, maar het kan ook permanent zijn.

Tot nu toe lijkt Twitter zich minder druk te maken over al deze zaken. Sommige dingen worden verwijderd, maar er is geen enorme toename zoals we dat wel zien bij Facebook en YouTube. Wat ook opvalt bij de toegenomen censuur, is dat het meestal niet om nieuw materiaal gaat. Accounts die al jaren op dezelfde manier draaien, en hetzelfde materiaal laten zien, worden nu plotseling aangepakt. Daarbij lijkt sprake van willekeur, maar goed kijken is wel te zien dat de schroef gepland steeds verder wordt aangedraaid.

Dit heeft waarschijnlijk te maken met de snelle veranderingen waar Europa mee te maken heeft. De massa immigratie, de islamisering en de opkomende protestbewegingen spelen hierin een grote rol. De westerse elite volgt een agenda voor een andere orde in Europa, die de volkeren moet verzwakken, de winsten moet doen stijgen, en die bovenal de grondslag legt voor een grote oorlog tegen Rusland. Bij het doordrukken van deze zogenaamde “nieuwe orde” is echte oppositie natuurlijk niet welkom, vanuit welke hoek dan ook. Hoewel de sociale media haar beperkingen kent, is het wel een mogelijkheid om harde oppositie tegen de plannen te voeren. De reactie daarop zien we nu.

We weten allemaal dat de wereld er niet veiliger op geworden is, en de sociale media bieden een mogelijkheid om hier op te reageren en te waarschuwen. Dat zal men niet permanent toestaan. We kunnen er dus vanuit gaan dat het monster van de censuur zijn klauwen in de komende tijd nog verder zal uitstrekken. Gelukkig kennen we genoeg alternatieven, en laten we ons niet monddood maken. Of het nu op de straat of op het net is, de strijd gaat door. Altijd en overal.

donderdag 10 mei 2018

HET ZWARTE GAT VAN DE BRUSSELSE BEERPUT

Er was een tijd, lang geleden, dat je een rover of een dief makkelijk kon herkennen. Hij droeg een masker, een zwarte hoed, en reed op een al even zwart paard. Aan zijn riem bungelde een zwaard en in zijn hand hield hij een met buskruit geladen pistool. Misschien klinkt dit als uit een sprookje, maar helaas voor ons allemaal ligt het toch wat anders. Vandaag zijn rovers en dieven bijna onherkenbaar geworden. Ze dragen pakken, stropdassen en lederen koffertjes. Maar gevaarlijk en soms dodelijk zijn ze nog steeds. Vooral als ze Brussel als werkplek hebben, en deel uitmaken van het grote leger van EU parasieten. Dan was die oude rover op zijn paard toch een stuk sympathieker.

We weten natuurlijk allemaal dat lid zijn van de Europese Unie een kostbare en volstrekt onnodige zaak is. De EU is er niet om Europa sterker te maken, maar om de Europese volkeren te verzwakken, onder controle te houden, en uit te buiten. Maar dat is nog lang niet alles, want de Brusselse parasieten hebben er ook een handje van om ons allemaal armer te maken. Denk maar eens terug aan de introductie van de Euro. Dat moest een stap zijn op de weg naar een Verenigde Staten van Europa. Gelukkig is deze nachtmerrie nog steeds geen werkelijkheid geworden, maar de Euro heeft intussen wel alle prijzen verdubbeld, en is dus een prachtig instrument in handen van de EU dieven. Maar zelfs dat, en de vele fantasie belastingen waar Brussel zo goed in is, zijn nog niet voldoende. Nog steeds zit er een gat in de begroting van de EU, en we hoeven al niet meer te vragen wie dat gat mag gaan vullen.

De hele EU begroting is al een voorbeeld van het misdadige dat door het complete EU verhaal heen loopt. Er worden miljoenen Euro’s opgestookt om een stel bureaucraten, die onnodige instellingen gaande houden, aan een uitpuilende boterham te helpen. Nog nooit hebben we ook maar een voordeel van de Europese Unie gehad. Het is dan ook geen wonder dat alleen direct betrokkenen, die er aan verdienen, nog een goed woord voor de Unie over hebben. De volkeren van Europa hebben de oplichterskliek al heel lang in de gaten, en stemmen dan ook geregeld alles weg wat met de Europese Unie te maken heeft. Als we tenminste de kans krijgen om over iets te stemmen. Dit soort stemmingen komt weinig voor om de elite tegen nederlagen te beschermen.

Maar laten we even terug gaan naar de financiële kant van de zaak. Nu dat Groot Brittannië via de Brexit de EU waarschijnlijk gaat verlaten, heeft men in Brussel weer een nieuw plan bedacht om ons nog verder te bestelen. Immers als de Britten vertrekken betalen ze ook geen bijdrage meer om het EU budget op peil te houden. Nu zou je denken dat het budget eigenlijk ook kleiner kan, als de Unie zelf kleiner wordt. Maar daar wil Brussel niets van horen. Dus moeten alle lidstaten die blijven meer betalen. Nederland zal in plaats van 7 miljard Euro in de toekomt 10 miljard Euro moeten bijdragen. Nee, het is geen schrijffout, de Brusselse dieven willen echt 10 MILJARD!!! Natuurlijk zegt de Nederlandse regering, met Rutte en Blok voorop, dat dit te veel is en dat de eis niet ingewilligd kan worden. Maar dat zeggen ze nu, als de druk eenmaal toeneemt, zullen ze op hun woorden terugkomen, en braaf betalen. Het is immers niet voor niets dat Rutte in Europa als het trouwste schoothondje van Merkel wordt gezien. Ook nu zal hij geen standhouden, dat is zeker.

Het zal dus zeker om 10 miljard Euro gaan. Zo veel zuur verdiende centen voor een onnodige en misdadige instelling. Misdadig? Jazeker; terwijl de EU leiders beweren dat de Unie al vele jaren de vrede in Europa heeft bewaard, is het geen geheim dat de EU kliek verschillende oorlogen zelf heeft gestart. Denk bijvoorbeeld aan de Joegoslavië oorlog, waar vooral de BRD schuldig aan was door haar steun aan Kroatië. En dan is er natuurlijk nog de oorlog in de Donbass. Het waren de EU leiders, op orders van Washington, die de zogenaamde opstand in Kiev organiseerden. Door hun directe interventie kwam de Oekraïne in handen van niets ontziende fascisten, en werd de bevolking tot de bedelstaf veroordeeld. Zo vreedzaam is de EU dus. Niet alleen de Amerikanen, maar ook de EU leiders hebben bloed aan hun handen.

Maar zelfs dat is niet voldoende. Nog steeds weigert de EU om de banden met Turkije af te breken ondanks het feit dat de bloedsultan Erdogan de Koerden laat uitmoorden, en iedereen met kritiek in de gevangenis zet. Men levert zelfs wapens aan de AKP moordenaars en onderdrukt de Koerdische organisaties in Europa. De moordbrigades van Erdogan mogen natuurlijk gewoon hun gang gaan. Daar weet men zogenaamd niets van. De hele buitenlandse politiek van de EU is er op gericht om de Amerikaanse agenda uit te voeren, ook als dit ten kosten van de Europese volkeren gaat. Voor al deze ellende mogen we dan ook nog een grote bak geld betalen. Een grotere schande heeft er eigenlijk nooit bestaan.

Zoals we al eerder zeiden is de EU constant bezig om de Europese volkeren te verzwakken. Men wil af van de soevereine staten, en wil alle macht in Brussel vestigen. Daarom moeten tradities worden afgebroken en het recht op zelfbeschikking, waar ieder volk recht op heeft, worden afgeschaft. Ook de tactiek om Europa te overspoelen met grotendeels nepvluchtelingen maakt onderdeel uit van het plan. Alles moet in handen van de EU komen zonder dat de volkeren zelf kunnen meebeslissen. Dat is de ultieme droom van de EU bureaucraten. Gelukkig worden steeds meer mensen wakker en wordt de anti-EU stemming steeds sterker. Niet iedereen laat zich oplichten en bestelen door de Brusselse parasieten. Maar het verzet moet nog sterker worden, want de tijd dringt. We zullen uiteindelijk moeten afrekenen met de EU bonzen, en hun meelopers in de verschillende landen.

Dit is geen pleidooi tegen Europese samenwerking. Integendeel; samenwerking is cruciaal ondermeer om een oorlog met Rusland te voorkomen. Maar het moet een samenwerking van de volkeren zijn, op vrijwillige basis. Met goed overleg, en geen dwang zoals we steeds opnieuw van de EU zien. Brussel mag dromen van een EU dictatuur, maar daar zullen we zeker een stokje voor steken. Een goed begin zou zijn om helemaal niet meer aan Brussel te betalen. Dit als eerste stap naar een gehele terugtrekking uit de EU en de Euro. We hebben de parasieten en oplichters niet nodig. De 10 miljard, die in de beerput van Brussel dreigt te verdwijnen, kunnen we heel goed zelf gebruiken. Dus; geen cent naar Brussel, en weg met de EU. Dat zou een prima stap in de juiste richting zijn.

donderdag 3 mei 2018

EEN KABINET VOL LEUGENAARS

Het was weer theater in de Tweede Kamer in de afgelopen week. Eigenlijk hoef je dan niet meer te vragen wat er aan de hand was. Zo als zo vaak was er weer iemand betrapt op liegen. En deze keer was het Rutte zelf. Het hele gebeuren had als aanleiding de dividendbelasting, maar dit was eigenlijk nauwelijks van belang. Het centrale punt waren memo’s over deze belasting die volgens Rutte niet bestonden. Helaas voor hem bleken ze wel te bestaan, en sterker nog, ze werden zelfs gepubliceerd. Springstof, zou je dus zeggen. Maar nu, een weekje later zit Rutte er nog steeds, heeft geen enkel lid van het kabinet ontslag hoeven nemen, en stemden de regeringspartijen gezamenlijk tegen de motie van afkeuring. We kennen het intussen.

Sommige analisten beginnen zich wel af te vragen hoe het toch komt dat Rutte al op meerdere leugens is betrapt, maar toch nog steeds de steun van de kiezer lijkt te hebben. Immers de VVD blijft de grootste partij in de peilingen. De meeste denken dat Rutte met zijn leugens wegkomt omdat hij vertrouwen uitstraalt. Blijkbaar zien ze dat dan ook nog als een goede zaak. Veel eerder moeten we de conclusie trekken dat Rutte dus een hele goede oplichter is. Een oude wijsheid zegt immers al dat je alleen goed kunt liegen als je zelf gelooft dat het waar is. Blijkbaar is dat een gave waar Rutte mee is uitgerust.

Toch kan dat niet alles zijn. Het lijkt er veel meer op dat die steun voor Rutte niets meer is dan pure armoede. Er is nauwelijks een alternatief te vinden. Als een oppositie een leugenachtige minister president niet voldoende kan ontmaskeren, zal men ook nooit de gunst van de kiezer winnen. Daar komt nog bij dat die zelfde kiezer er intussen vanuit gaat dat alle politici geboren leugenaars zijn. Aan bewijzen voor deze stelling mankeert het immers niet. We worden dag en nacht voorgelogen, niet alleen vanuit de politiek, maar ook de media spelen het spelletje op de meest minderwaardige manier mee. De titel leugenpers heeft men dan ook volkomen verdiend.

Maar nog even terug naar Rutte. Het was natuurlijk niet de eerste keer dat Rutte op liegen was betrapt. Ook tijdens de bonnetjesaffaire gebeurde dat al. Toen vond hij steeds een van zijn minderen bereid om op het schavot plaats te nemen. Deze keer was dat zelfs niet nodig. Hij zal zich wel in de handen wrijven, en denken dat men aan zijn leugens gewend is geraakt. Maar daar kon hij nog wel eens behoorlijk naast zitten. De sleutel is het opduiken van een alternatief. Daar lijkt het op dit moment nog niet op, maar de verbittering onder de kiezers neemt met de dag toe. Die onvrede zal een keer een uitweg vinden, en dan is het gedaan voor Rutte en zijn kabinet vol leugenaars en oplichters. Of het nu gaat om Buma, Pechtold of de christen fundamentalisten, de schijnheiligheid druipt er van af. Dat kan nooit meer lang goed gaan.

Dat er wanhoop heerst bij de kiezers als men naar een alternatief voor Rutte zoekt, is niet verwonderlijk. Praktisch de hele oppositie is niet meer dan een zielig zootje. Van echte oppositie is eigenlijk geen sprake, en van strijdbaarheid al helemaal niet. Ook in het debat van vorige week was dat weer te zien. Rutte werd onder vuur genomen, maar het leek er geen enkel moment op dat hij echt in gevaar was. Na het hele gedoe ging hij dan ook gewoon over tot de orde van de dag, en werkt nu aan zijn volgende leugen. Zeker, bijna de hele oppositie stemde tegen hem, maar daar lacht hij om.

Niemand bracht hem echt aan het wankelen, of zelfs maar in verwarring, en menig kiezer noemde de vertoning na afloop op de sociale media misselijkmakend. En terecht. De arrogantie van de systeem partijen is tot grote hoogte gestegen. Dat zien we ook deze week weer, want de zogenaamde sleepwet is ongewijzigd ingevoerd, als of er nooit een referendum is geweest. Ook op dat punt stelde de oppositie niets voor. Wie zou dat ook moeten doen? Op links zien we alleen softe sociaal democraten, van PvdA, over GroenLinks tot de SP. De PvdA is met een hopeloze opknapoperatie bezig, GroenLinks strijkt zijn veren en wacht op het pluche, en de SP kan maar niet besluiten of men nu een bestuurderspartij, of een protest en actie partij is. Met zo’n gespleten persoonlijkheid zal deze club nooit een echte bedreiging voor het systeem kunnen vormen.

Op rechts zien we dan de PVV en het Forum voor Democratie. Maar deze clubs zijn eigenlijk alleen maar parlementair bezig. Ze komen bijna nooit uit de Haagse schijnwereld tevoorschijn, en het is dan ook een wonder dat de PVV tot tweede partij is opgeklommen. Met maar een echt lid en nauwelijks publieke optredens zou je dat zelfs een prestatie kunnen noemen. De tragedie voor ons allemaal is dat alle oppositiepartijen, van links tot rechts, vergeten dat de macht op straat ligt. Aan een echte protestbeweging van onderop bouwt niemand, tot grote opluchting van Rutte en Co. Toch zal dat de enige weg zijn om de macht van Rutte en uiteindelijk het hele systeem te breken.

Hoe lang laten we ons nog regeren door een stel hersenloze leugenaars die nooit de wil van het volk volgen of uitvoeren? Hoe lang moet het duren voordat de arrogantie van de systeempartijen eindelijk wordt afgestraft? Welke partij durft eindelijk het initiatief te nemen om mensen op straat te brengen? De antwoorden op deze vragen zullen de komende tijd van cruciaal belang zijn. De klok staat immers bijna op 12 uur. Er dreigt een handelsoorlog tussen Amerika en Europa, Amerika is hard bezig met de voorbereidingen van de grote oorlog tegen Rusland, en de volgende vluchtelingencrisis kan ieder moment losbarsten. Daar komt nog bij dat de criminele salafisten steeds meer aan macht winnen, ook in Nederland. Zijn er nog meer dwingende redenen nodig om tot actie over te gaan?

We zeiden het al eerder, de macht ligt op straat en niet in de parlementen. Alleen een protestbeweging kan door de arrogantie van de systeempartijen en hun meesters heen breken. In Duitsland en sommige andere landen zien we de eerste aanzetten tot zo’n beweging. Maar het gaat langzaam, en veel tijd hebben we niet meer. Als we de controle over onze eigen levens en onze eigen omgeving terug willen, moeten we nu in actie komen. Anders zijn we binnenkort getuigen van de laatste dagen van het oude Europa. Kortom; de tijd van denken en overwegen is voorbij, de tijd van handelen is nu aangebroken.

donderdag 26 april 2018

VAN WIE IS DUITSLAND EIGENLIJK?


Dat lijkt misschien een rare vraag. Het antwoord ligt immers voor de hand, zou je denken. Toch zijn er hele andere feiten te vinden, als je goed zoekt, die de huidige BRD in een ander daglicht plaatsen. Sommige zullen zich afvragen of dit allemaal wel zo belangrijk is. Ook dat lijkt logisch, maar laten we niet vergeten dat Duitsland het meest invloedrijke land van Europa is. Vanuit Berlijn wordt immers de Europese Unie aangestuurd, dus heeft Duitsland, of beter gezegd de BRD, invloed op het leven van ons allemaal. Dit brengt veel problemen en gevaren met zich mee. Reden te meer dus om maar eens te kijken van wie deze BRD nu eigenlijk is.

Een poosje geleden schreven wij dat Duitsland, of beter gezegd de BRD, de agent van Amerika in Europa is. Als Washington bevel geeft moet Berlijn luisteren. Verschillende lezers vonden dat overdreven. Ze zagen wel de Amerikaanse invloed, maar vonden dat het woord agent te ver ging. Dat was een prima aanleiding om eens te kijken hoe het nu precies zit met Duitsland, en of de titel agent klopt. Als we naar de laatste echte vertegenwoordiger van het Duitse volk gaan zoeken, moeten we terug naar de periode van voor en tijdens de Eerste Wereld Oorlog. De vertegenwoordiger was toen het Duitse Rijk. Tegen het einde van die oorlog, in 1918, brak er een revolutie in Duitsland uit waarbij de Duitse keizer moest vluchten en in Nederland terecht kwam. De oorlog eindige met een wapenstilstand die op 11 november 1918 werd getekend. En precies op dit punt begint een situatie te ontstaan die tot op de dag van vandaag niet is opgelost.

Wat was namelijk het geval? De oorlog eindigde met een wapenstilstand, met Duitsland als de verliezende partij. Normaal gesproken zou er dan naar verloop van een tijd een vredesverdrag worden gesloten dat de relatie tussen de voormalige vijanden weer in de juiste banen had moeten leiden. Dit gebeurde echter niet. De geallieerden, Frankrijk, Engeland en Amerika, konden niet meer met de directe vertegenwoordiger van het Duitse volk, het Duitse Rijk, praten omdat er in Duitsland een opstand was geweest. Uiteindelijk kwam uit deze opstand de Weimar Republiek voort, en ontstond het Verdrag van Versailles, maar het Duitse Rijk heeft zijn rol nooit aan Weimar overgedragen. Van een echt vredesverdrag kwam dus niets, en eigenlijk is de oorlog dan ook nooit op een normale manier geëindigd. Sommige zeggen zelfs dat officieel de staat van oorlog nog steeds bestaat. Er zijn veel verdragen over een weer gesloten, en Duitsland werd als schuldige aan het uitbreken van de oorlog aangewezen en moest dus ook betalen, maar of de ondertekenaars van al die verdragen echt recht hadden om voor het Duitse volk te spreken, en te tekenen, is een groot vraagteken.

Na Weimar kwam Hitler met zijn zogenaamde Derde Rijk aan de macht in 1933. Maar dit veranderde niets aan de boven beschreven feiten. Hitler werd Bondskanselier door toedoen van de burgerlijke partijen, die hoopten dat hij zich zo in de nesten zou werken dat hij binnen enkele weken zou moeten vertrekken. Die paar weken werden echter 12 jaar en van de burgerlijke partijen bleef niets meer over. Hitler greep al snel de volledige macht, maar ook deze keer was er weer geen sprake van een echte overdracht. In beiden gevallen had het Duitse volk zelf niets te zeggen. Juridische gezien bleef dan ook het oude Duitse Rijk de vertegenwoordiger, omdat er nooit een andere vertegenwoordiger officieel was geïnstalleerd. Immers zowel Weimar als ook het Derde Rijk waren het gevolg van een greep naar de macht. Vaak wordt er gedacht dat Hitler via verkiezingen aan de macht is gekomen, op democratische wijze dus. Dat is niet echter waar. Bij de laatste vrij verkiezingen verloor de NSDAP miljoenen stemmen. Toen Hitler al aan de macht was, werden er opnieuw verkiezingen gehouden die door de NSDAP werden gewonnen, maar toen was er al geen sprake van vrije verkiezingen meer.

De hele periode van het Derde Rijk heeft eigenlijk niets veranderd aan het feit dat het oude Duitse Rijk nooit als vertegenwoordiger is afgelost. Is dit zo belangrijk? Eigenlijk niet, maar het werd wel belangrijk toen de Tweede Wereld Oorlog ten einde liep. In de geschiedenisboeken, zowel in Duitsland als hier, zien we staan dat Duitsland op 9 mei 1945 capituleerde. Bijna iedereen zal dan ook aannemen dat dit klopt. Toch ligt het anders. Er was een capitulatie, zelfs zonder voorwaarden. Maar het was niet Duitsland, dat capituleerde, maar het Duitse leger en de andere strijdkrachten. Het was dus een militaire capitulatie, niet een capitulatie door de officiële vertegenwoordigers van Duitsland als land. En ook deze keer kwam er geen officieel vredesverdrag. De geallieerden hadden kunnen terugvallen op het oude Duitse Rijk, maar deden dit niet. Het Rijk werd gewoon vergeten, en het Duitse gebied werd bezet. Heel Duitsland werd verdeeld in 4 bezettingszones.

Met vertegenwoordigers van het Duitse volk werd niet gesproken. Men liet een soort grijze situatie ontstaan waarin de geallieerden konden doen wat ze maar wilden. Toen men aan deze situatie een einde wilde maken in 1949 riepen de geallieerden, en dan hebben we het vooral over de Amerikanen, de Bonds Republiek Duitsland (BRD) in het leven. Deze republiek werd bekend als West Duitsland. In het Oosten ontstond de DDR, maar dat is voor dit verhaal van minder belang. Laten we even vasthouden wat hierboven staat; de geallieerden riepen de BRD in het leven. Het was dus een opgelegd model waar de Duitsers zelf niets over te zeggen hadden. Op deze wijze werd de macht van de Amerikanen over Duitsland geformaliseerd. Men zocht er gewoon Duitse vertegenwoordigers bij die de zaak accepteerden, net zoals de Amerikanen meteen na de bezetting van de Duitse steden burgemeesters aanstelden. Nu gebeurde dus ditzelfde in het groot, op landelijk gebied.

Zo werd de BRD in feite een kolonie van Amerika, hoewel dit natuurlijk nooit zo werd gezegd. Zonder de Amerikanen mocht er niets besloten of gedaan worden. Intussen is het allemaal minder formeel geworden, maar ook na de hereniging van Oost en West is het model uit 1949 nog steeds van kracht. Duizenden Amerikaanse militairen waren en zijn nog steeds gelegerd in Duitsland. Nergens zijn zoveel Amerikaanse militaire basissen en zoveel wapens te vinden als in de BRD. De Amerikaanse atoomwapens in het land, die zouden worden afgebouwd na de val van de Muur, zijn er nog steeds en worden nu weer gemoderniseerd. De BRD wordt gebruikt als uitvalbasis voor de dreiging tegen Rusland, zoals het eerder gebeurde tegen de Sovjet Unie, en Duitsland wordt ook steeds opnieuw gebruikt om oorlogen en conflicten aan de gang te krijgen. Voorbeelden hiervan zijn de oorlog in Joegoslavië en de zogenaamde opstand in de Oekraïne.

Daar komt nog bij dat de Duitse geheime dienst, de BND, in feiten niets meer is dan een filiaal van de Amerikaanse geheime diensten. Alle informatie die men verzameld gaat eerst naar Washington en dan pas naar de Duitse regering. Om dit alles te controleren werd zelfs de mobiele telefoon van Merkel door de Amerikanen afgetapt. Men beweerd dat dit nu anders is, maar wie gelooft dat nog? De BRD is nog steeds een Amerikaanse uitvinding, ook al hebben de meeste Duitsers daar geen weet van. Alleen mensen die de leugens zat zijn, en zelf onderzoek hebben gedaan, zien de ware aard en het doel van het systeem. Dat doel is overduidelijk; de BRD moet de agent van Amerika in Europa blijven. Dat geeft de Amerikanen immers macht over de hele Europese Unie. Juridische gezien is dit allemaal recht gebogen omdat de machthebber, dus de Amerikanen, de geschiedenis schrijft. Maar als we naar de bronnen uit het verleden kijken zien we dat de BRD niet de ware vertegenwoordiger van het Duitse volk kan zijn. Het is een instrument in handen van de Amerikaanse elite en de meelopers die er zelf belangen bij hebben. Vragen die over dit alles worden gesteld worden nooit beantwoord.

Maar het verklaard wel waarom de BRD regering steeds opnieuw beslissingen neemt die tegen de belangen van de Duitse bevolking in gaan. Als de Amerikanen in de toekomst Duits gebied gaan gebruiken om Rusland op een zeker moment aan te vallen, zal dat een ramp voor Duitsland en al haar bewoners zijn. In het verlengde zelfs een ramp voor ons allemaal in heel Europa. Toch gaat de BRD regering mee in alle Amerikaanse plannen. Het is een automatisme dat zelfs de meest sceptische toeschouwer moet opvallen. Satirische gezien wordt er wel eens gezegd dat ze in Berlijn kou vatten als er in Washington iemand niest. De voorbeelden zijn er, en het zijn er ook niet weinig. Het verklaart ook waarom Merkel de grenzen open zette voor miljoenen “vluchtelingen”, die intussen voor ontelbare problemen en gevaren zorgen. Ze beweerde dat ze het vanuit humanitair oogpunt deed, en won er zelfs prijzen mee. Maar de waarheid is dat ze geen enkele keuze had. Amerika wil dat de Europese volkeren verzwalkt worden om zo de weg voor een oorlog te effen. En het werkt, want de tweedeling binnen de Europese volkeren, die het gevolg is van de vluchtelingencrisis, is nooit groter geweest.

In plaats van samen te vechten tegen de oorlogsvoorbereidingen, en de toenemende macht van de politieke islam, is men verdeeld in kampen die voor of tegen de massa-immigratie zijn. Deze verdeeldheid zal nog toenemen want er zijn sterke geruchten dat de volgende vluchtelingenstroom al op gang aan het komen is. De westerse elite creëert steeds meer oorlogen en conflicten om die instroom aan te wakkeren. Dat maakt het levensgevaarlijk dat het sterkste land binnen Europa, de BRD, speelbal en doorgeefluik van juist die elite is. Op een andere manier zijn de vreemde beslissingen en het negeren van de eigen belangen niet te verklaren.

Gelukkig worden er wel steeds meer mensen in Duitsland zelf wakker omdat ze zien dat er dingen niet kloppen. Het is nog maar een minderheid, en ze worden genegeerd of ongeloofwaardig gemaakt. Maar die tactieken hebben steeds minder succes. Het is niet uitgesloten dat we nu de voortekenen zien van een revolte waar de uitkomst niet van te voorspellen is. Intussen is het aan ons allemaal om wakker te worden en de gevaren, die van deze hele situatie uitgaan, te herkennen en serieus te nemen. De volgende stap zal dan zijn om in actie te komen. We zeiden het al eerder; de oorlogshitsers werken hard aan onze ondergang. We hebben nu nog de keuze om daar tegen in verzet te komen. Dat zal een harde, taaie strijd worden, waarbij offers niet te voorkomen zijn. Maar het is de enige kans om vernietiging te voorkomen. Verzet werkt, als we het samen doen!

donderdag 19 april 2018

EEN NIEUWE SERIE WESTERSE OORLOGSMISDADIGERS


Het verhaal van deze week kan alleen maar over Syrië gaan. Er is immers zo veel te zeggen over de westerse raketaanval op een soevereine staat. Maar eigenlijk is er gelijktijdig weinig nieuws te melden, want we hebben het allemaal eerder gezien. Toch is het belangrijk om ook deze nieuwe oorlogsmisdaad nader te bekijken, want we weten dat het onderdeel is van een veel groter beeld, een groter plan dat veel verder gaat dan Syrië en het Midden Oosten. Een plan dat de toekomst van ons allemaal onder een groot vraagteken plaatst. 

De Russische media schreven al weken geleden dat islamitische terroristen, in samenspraak met het westen, een incident met chemische wapens in Syrië aan het plannen waren. Er moest een aanleiding komen om Syrie te kunnen aanvallen. Zowel Sputnik als ook Russia Today hebben er prominent over geschreven. Het was dan ook geen nieuws toen bekend werd gemaakt dat er een gifgas aanval in Douma zou zijn geweest. En natuurlijk werd er meteen naar de Syrische regering gewezen. Immers het vat met chemische stoffen zou uit een helikopter zijn gegooid, en alleen de regering beschikt over helikopters. Een aantal burgers, waaronder kinderen, zou gewond zijn geraakt. Korte tijd later kwamen er filmpjes naar buiten die lieten zien hoe de “slachtoffers” met slangen werden schoongespoten om de chemische stoffen te bestrijden. De filmpjes werden overal verspreid zonder dat werd gekeken waar de informatie nu eigenlijk vandaan komt.

Later we dus maar beginnen met de feiten op een rij te zetten. Ten eerste zijn er geen beelden van de helikopter die het vat zou hebben afgeworpen. De getuigenverklaringen waarin de helikopter voorkomt zijn van de Witte Helmen. Dit zijn zogenaamde bergingswerkers die in het puin graven om slachtoffers van bomaanvallen op te sporen. Ten minste dat is het verhaal dat in het westen wordt verteld. Deze Witte Helmen zijn in realiteit echter medewerkers van het Al Nusra Front, een beruchte islamitische terreurgroep, die goede banden heeft met het westen en veel steun krijgt van Turkije. Zo hebben Engeland en Amerika in totaal 100 miljoen Euro in subsidiebedragen aan de Witte Helmen gegeven, voor het bekostigen van hun propaganda activiteiten. Want dat is de ware taak van de groep. Dit is bevestigd door een deskundige op de Duitse TV, die een heel ander verhaal over de zogenaamde gifgas aanval vertelde dan de programmamakers hadden verwacht.

Deze deskundige, Gunter Meyer van de Universiteit Mainz,  vertelde ook dat de beelden die steeds werden getoond helemaal niet in Douma zijn gemaakt, maar in een andere provincie waar ze door de Witte Helmen in scene zijn gezet. De kinderen die zichtbaar zijn krijgen een soort onderwijs in hoe ze de effecten van een chemische aanval kunnen nabootsen. Kortom; de beelden zijn doorgestoken kaart. Nu kan men zeggen dat de deskundige het misschien fout heeft. Maar dat lijkt niet het geval. Als de beelden echt waren zouden de reddingswerkers beschermende kleding dragen, en dat is niet het geval. We zijn dus weer eens op een grandioze manier voorgelogen. De westerse leiders hadden hun gifgas aanval en de aanval op Syrie kon gepland worden. Het is gelijktijdig opvallende dat Amerika, Frankrijk en Engeland het voortouw namen bij de wraakaanval. Het zijn precies deze landen die de sterkste banden met Al Nusra hebben. Dit wordt ook bewezen door het feit dat Amerikaanse helikopters verschillende keren Al Nusra veldcommandanten hebben gered, als de terroristen door het Syrische leger werden ingesloten.

We kunnen er dus vanuit gaan dat de hele zaak een provocatie van het westen was. Het was ook niet logisch voor de Syrische regering om gifgas te gebruiken. De stad Douma was al bijna in handen van het leger en de terroristen stonden klaar om te vertrekken. Alleen het westen en de terroristen zelf zouden van zo’n aanval profiteren. In de dagen na de aanval werden de westerse leiders met het uur agressiever. Met bewijzen kwamen ze niet, maar die open ruimte werd opgevuld met dreigementen. Op een zeker moment beweerde Macron van Frankrijk dat hij de bewijzen in handen had. Bij navraag bleek het om dezelfde filmpjes te gaan die we eerder zagen, waar nu zogenaamde “analisten” op los waren gelaten. Nog steeds geen harde bewijzen dus.

Toen de dreigementen Rusland te veel werden, greep Moskou in. Het Kremlin maakte duidelijk dat westerse raketten die op Syrie zouden worden afgevuurd, uit de lucht geschoten zouden worden. Ook de lanceerinstallaties konden op tegen actie rekenen. Dit sloeg in het westen in als een bom, en de eerste twijfels waren te horen. Uiteindelijk werd er toch aangevallen om het eigen gezicht te redden, maar het was maar een heel beperkte aanval. Van de 105 kruisraketten werden er 71 door Syrie uit de lucht geschoten. De overige raketten richtte weinig schade aan, hoewel een medicijnenfabriek wel slachtoffer werd van de westerse agressie. Volgens de Amerikanen was de aanval geslaagd, maar als bijna 70% van je materieel uit de lucht wordt geschoten, kun je echt niet meer van een geslaagde operatie spreken. In feite was het gewoon een mislukking.

Door de Russische dreigementen heeft men het niet aangedurfd om een echte grote aanval uit te voeren. Dat zou op een grote oorlog hebben kunnen uitlopen, en daar is men blijkbaar nog niet aan toe. Rusland is nu van plan om modernere afweer installatie aan Syrie te leveren om toekomstige aanvallen nog beter te kunnen af slaan. Dit tot woede van het westen dat meteen weer met meer sancties dreigt. Echter van die sancties ligt Moskou niet wakker. Er is weer een streep door de oorlogsrekening van het westen gezet, en dat is voor Rusland veel belangrijker.

Opnieuw hebben we de westerse leugenaars in actie gezien, en de leugens gaan nog steeds door. Een ander land aanvallen zonder dat je zelf wordt aanvallen is een oorlogsmisdaad. Zo zijn Trump, Macron en May in een nacht oorlogsmisdadigers geworden. Net als ooit Blair en Bush. Het is dus niet echt een nieuwe ontwikkeling. Sinds 1945 hebben alle westerse leiders bloed aan de handen gehad. Trump heeft laten zien dat hij geen haar beter is dan zijn voorgangers. Hij is er wel beter in om zich zelf belachelijk te maken. Nog voor de aanval zei hij dat de raketten nieuw, glimmend en slim zouden zijn. Gelukkig was het grootste deel van het oorlogstuig niet slim genoeg voor de Syrische luchtafweer, waarbij vooral gebruik gemaakt werd van installaties die nog in de Sovjet tijd waren ontworpen.

Het is duidelijk dat het westen met de aanval op Syrie eigenlijk Rusland als doel had. Zo is het met alles wat het westen op dit moment doet. Of het nu gaat om een aanslag op een voormalige Russische spion, de nog steeds voortdurende oorlog in de Donbass, of nu weer Syrie. Steeds opnieuw probeert men Rusland tot een confrontatie te dwingen. Om dit doel te bereiken zijn alle risico’s toegestaan. De oorlogshitsers slijpen de messen al weer voor de volgende confrontatie. Hele volkeren worden hier de dupe van. We zijn echt niet vergeten hoe de Amerikanen de Koerden in Afrin in de steek lieten toen de Turken aan vielen. Nu zitten de Turken en hun terroristenvrienden in de stad, en worden de burgers uitgemoord. Het kan Washington geen cent schelen. In hun ogen waren de Koerden alleen maar goed toen ze tegen de ISIS vochten.

Deze zaak moet ook een waarschuwing zijn voor ons allemaal in Europa. Ook wij zullen uiteindelijk slachtoffer worden van de Amerikaanse oorlogsplannen tegen Rusland. Tot nu toe reageert Moskou kalm en overwogen. Maar het geduld raakt natuurlijk een keer op. De dreiging die van dit alles uitgaat wordt medemogelijk gemaakt door de collaboratie van de Europese regeringen met de Amerikanen. Dat maakt figuren als May en Macron, Merkel en Rutte tot volksverraders. Zij offeren de belangen van hun eigen volkeren op het altaar van de Amerikaanse agressie. Daarvoor zullen we ze ooit verantwoordelijk houden.

Steeds meer mensen doorzien de leugens en het bedrog van de westerse leiders, inclusief de leiding van de Europese Unie. Er zijn zelfs EU bijeenkomsten om de leugens op elkaar af te stemmen. Meer bewijzen van kwade bedoelingen zijn in feiten niet nodig. Onder de volkeren neemt het verzet tegen dit alles echter toe. Dat zal de strijd tegen de oorlogsdreiging in de komende jaren tot middelpunt maken. Een strijd die niet in de parlementen, maar alleen maar op straat gewonnen kan worden.

donderdag 12 april 2018

DE ONGEHOORZAME BURGER

Misschien is het nog niet iedereen opgevallen, maar het systeem wordt met de dag arroganter en repressiever. Steeds meer wetten en regels, steeds meer censuur en het blokkeren van pagina’s in de sociale media, en steeds meer druk om te accepteren wat de elite normaal vindt en wat niet. Kortom; we zien in heel Europa een omvangrijke campagne om alles uit te schakelen wat zich tegen het systeem en haar instellingen en instituties keert. Dit soort repressie vraagt natuurlijk om een antwoord, en dat lijkt er ook te komen. Stap voor stap, met veel aarzeling en voorzichtigheid. Maar dat is geen probleem, alle grote dingen zijn klein begonnen. Laten we maar eens rond kijken om te zien wat er zoal aan de hand is.

Als we eerst naar Nederland kijken zien we dat er wel degelijk hier en daar sprake is van burgerlijke ongehoorzaamheid. Neem bijvoorbeeld het natuurgebied de Oostervaarderplassen. Daar leven paarden, herten en andere grootgrazers. In de winter hebben de dieren het moeilijk en sterven soms van de honger. De eigenaar, Staatsbosbeheer, weigerde de dieren bij te voeren, gesteund door pseudowetenschappers die nooit hun studeerkamer verlaten. Dit schoot veel mensen in het verkeerde keelgat en er kwamen een aantal acties op gang om voedsel te verzamelen en dat naar de dieren te brengen. Toen de boswachters, die zich als knokploeg voor de eigenaar gedragen, dit bijvoeren probeerden te voorkomen, braken er rellen uit. De burgers pikten niet dat hun actie door een verlengstuk van de overheid werd verstoord. Er werd over hekken geklommen, voedsel werd toch naar binnen gebracht en de boswachters werden bedreigd. De ME moest uiteindelijk de boswachters beschermen omdat de helden het zelf niet meer afkonden. En de opzet van de actievoerders werkte; om verdere problemen te voorkomen kreeg Staatsbosbeheer opdracht om toch bij te voeren. Ongehoorzaamheid werkt dus wel degelijk, als je het maar op grote schaal aanpakt. Het bijvoeren is nog steeds niet voldoende, maar de acties gaan ook nog door. Een prima staaltje plaatselijke opstand dus!

Overigens geven ook de verschillende referenda aan dat de mensen steeds minder naar de overheid luisteren, en de informatie die door de autoriteiten wordt verspreid niet vertrouwen. Ook het referendum over de zogenaamde sleepwet werd weer door de overheid verloren. Rutte komt nu met wat aanpassingen, maar dat is allemaal show. De inlichtingendiensten mogen nu vrij snuffelen in de privézaken van ons allemaal. Dat was ook te verwachten, maar toch blijkt ook nu weer dat als de mensen de kans krijgen om hun mening te geven over wat de overheid doet, men altijd tegen diezelfde overheid stemt. Daarom ook wordt het referendum afgeschaft; Rutte en Co zijn de steeds terugkerende nederlagen beu. Dat heb je met “democraten”, van tegengas moeten ze niets hebben.

Ook in Duitsland zien we regelmatig de ongehoorzame burger in actie. Neem bijvoorbeeld het verbod op Koerdische symbolen dat door de Duitse regering is afgekondigd. Dit verbod is een heel goed voorbeeld van de arrogantie van de overheid. Immers wie maakt uit welk symbool legaal is of niet? Als je beweerd dat je land een democratie en een rechtsstaat is kun je symbolen alleen maar in de uiterste gevallen verbieden. Dan moeten die symbolen duidelijk met zware misdaden in verband te brengen zijn. Met de Koerdische symbolen, of het nu gaat om vlaggen of foto’s, is dat absoluut niet het geval. De Duitse regering heeft dit verbod alleen maar ingesteld om de Turkse dictator Erdogan een plezier te doen. Het is dus een politieke beslissing waardoor een hele bevolkingsgroep wordt gediscrimineerd. Niet dat de Koerden zich iets van het verbod aantrekken. Bij iedere demonstratie zijn de symbolen gewoon te zien. En terecht; niemand hoeft zich de wet voor te laten schrijven door een stel nepdemocraten, die elkaar overtreffen in liegen en bedriegen. Ook de Koerdische ongehoorzame burger is niet te stoppen.

Een ander voorbeeld uit Duitsland zijn de steeds in aantal toenemende demonstraties tegen Merkel en haar verraderlijke coalitie. Wat begon met een paar mensen in enkele plaatsen in het oosten van Duitsland, begint nu ook naar het westen door te dringen. Dit tot grote schrik van de nepdemocraten in Berlijn. Wat in Dresden begon is intussen overgeslagen naar Cottbus, Erfurt, Berlijn, Kandel, Hamburg, Mainz, Rostock, Bremen en München. En er komen nog iedere week plaatsen bij. De deelnemers zijn voor het grootste deel gewone burgers die het beleid van Merkel, en dan vooral de open grenzen, meer dan zat zijn. Zij merken de kwalijke effecten van het Merkel beleid iedere dag, en laten zich de wet niet langer door Berlijn voorschrijven. Dus komen ze op de straat, in kleine en in grote groepen. Het antwoord van de regering en de media? Het zouden allemaal rechtse figuren zijn die aan de demo’s mee doen. Zeker zullen er een paar tussen doorlopen, maar de meeste demonstranten zijn gewone mensen, vaak uit de arbeidersbuurten, die het niet langer pikken dat hun leefomgeving onherkenbaar veranderd wordt, en dat de criminaliteit, vooral tegen vrouwen, met de dag toeneemt. Zij zijn niet tegen echte vluchtelingen, en spreken dat ook uit, maar wel tegen de gelukzoekers die Merkel in grote stromen binnen heeft gehaald. En precies deze figuren zorgen voor de meeste problemen.

De campagne van de regering om de demonstranten in een kwaad daglicht te plaatsen werkt niet. Het brengt juist meer mensen op de straat die verzet aantekenen tegen de regering, tegen het open grenzen beleid, de EU en tegen de islamisering. De mensen die naar de demo’s gaan hebben lang gezwegen. Ze hoopte dat de overheid wel tot bezinning zou komen, maar toen dit niet het geval was zat er niets anders op dan de straat op te gaan. Dat is intussen een trend geworden, met als bijwerking dat steeds meer leugens van de overheid en de pers onderuit worden gehaald. Als burgers de ongehoorzaamheid eenmaal te pakken hebben, is er geen houden meer aan. Jammer is wel dat er ook een aantal linkse groepen zijn die de propaganda van de overheid slikken en tegendemonstraties organiseren. Vaak ook nog met geweld. Links zou achter de mensen moeten staan, in plaats van zich nog verder van de arbeidersklasse te vervreemden, en trouw voor het karretje van Merkel te lopen. Voor de anti-Merkel demonstraties maakt het niets uit, maar jammer is het wel, want op deze manier raakt de rol van links steeds meer uitgespeeld.

Dit zijn maar een paar voorbeelden, maar het beeld is duidelijk. Met haar arrogantie en dwingelandij is de overheid bezig zijn hand enorm te overspelen. De verschillende regeringen stonden al bekend als zakkenvullers en leugenaars. Nu ruilen steeds meer mensen hun woede en teleurstelling in voor actiebereidheid en vastberadenheid. Dat kunnen de eerste tekenen van een volksopstand zijn. Natuurlijk is het nog niet zo ver, maar het lijkt er op dat de dagen dat de mensen met zich lieten sollen voorbij zijn. Dat is een signaal waar hoop uit spreekt. De machtigen van deze wereld maken zich terecht zorgen, want ze zullen alleen machtig blijven tot wij gezamenlijk zeggen dat het klaar is. En die dag kan niet snel genoeg aanbreken.

Later we het nog iets duidelijker zeggen; we hebben het recht, zelfs de plicht, om ongehoorzaam te zijn en zelf te blijven denken. De leugens die ons iedere dag bereiken uit de politiek, en door de media worden doorgegeven, werken niet meer. De tijd om op te staan is nu. Morgen kan het al te laat zijn. Wees dus alert en grijp iedere kans. Alleen zo zal een andere wereld, onze eigen wereld, een realiteit worden.