donderdag 16 november 2017

WESTERSE MISDADEN IN DE DONBASS

Er is nog steeds een oorlog gaande midden in Europa. Niet dat de media in het westen veel aandacht besteed aan dit conflict. We kunnen gerust spreken van een vergeten oorlog. Het conflict krijgt alleen aandacht als het westen weer eens een stok nodig heeft om Rusland mee te slaan. Verder heeft men geen interesse. Dat maakt het nog meer belangrijk om regelmatig terug te gaan naar het strijdtoneel dat in 2014 tot ontploffing kwam. Er vallen immers nog steeds slachtoffers en de fascisten zijn nog steeds aan de macht in Kiev. Tijd dus voor een korte analyse.

Het meest recente bestand heeft net als al zijn voorgangers niets opgeleverd. Hoe zou dat ook kunnen? De Kiev fascisten hebben geen enkel belang bij een staakt-het-vuren. Hun meesters in Washington willen de oorlog, en de zogenaamde Russische dreiging, gaande houden. Dus blijven de granaten vliegen. Vooral de burgers in de buurt van de frontlinie in Donetsk hebben hier veel last van.  Steeds opnieuw worden huizen in brand geschoten, of worden muren van flatgebouwen weggeschoten. Daarbij vallen ook steeds weer slachtoffers. Zo wel doden als gewonden. Vooral voor de kinderen en ouderen is het leven door de constante beschietingen erg moeilijk.

In de laatste week is het vuren weer toegenomen. De Kiev fascistenleider, Poroschenko, heeft de zware wapens weer teruggestuurd naar de contactlijn. Dat is niet zomaar gebeurd en het verschil is ook meteen merkbaar. Terwijl er eerder vooral met mortieren en kleine wapens werd geschoten, zijn er nu ook weer beschietingen met tanks en raketsystemen. Hierdoor is de schade veel groter, en natuurlijk ook de kans op slachtoffers. De fascisten leggen het hier ook op aan. Vorige week werd er op een school geschoten die net uitging. Door snelle actie van de ouders en leerkrachten werden slachtoffers dit keer vermeden, maar het had ook anders kunnen aflopen. En natuurlijk lopen kinderen door dit soort incidenten trauma’s op. Het met opzet op een school schieten geeft de mentaliteit van de fascisten goed aan.

Wat ook opvalt, is dat steeds meer buitenlandse fascisten in het frontgebied worden gezien. Zij maken onderdeel uit van de fascistenregimenten zoals Azov. Een klein aantal van deze figuren was altijd al aanwezig, maar er is een duidelijk toename geconstateerd door de inlichtingendiensten van Donetsk en Lugansk. Deze fascisten zijn er met het goedvinden van het westen, want alles wat er in de Oekraïne gebeurd heeft westerse goedkeuring, vooral van de Amerikanen. Er wordt dus duidelijk iets voorbereid.

Het blijft nog wel moeilijk om te beoordelen waar de huidige situatie heen gaat. Het kan zijn dat het de voorbode van een grote aanval is. Maar het kan ook zijn dat de Amerikanen opdracht hebben gegeven om de druk op de ketel te houden. Met een aanval riskeren ze een nieuwe nederlaag, en dat zou voor de westerse sponsors van de Kiev fascisten een ramp zijn. De juntaleiders hebben nu al veel problemen met tegenstanders in eigen land. Opnieuw een verloren oorlog zou het einde van de junta betekenen. De leidingen van de vrije republieken zijn op alles voorbereid, ook op een grote oorlog. De milities zijn intussen tot een echt leger geworden, en natuurlijk is er de steun van de Russische kameraden. Een aanval zou zelfs kunnen leiden tot de bevrijding van de hele Donbass.

De mensen in de republieken willen met de Oekraïne niets meer te maken hebben. Duizenden hebben intussen hun Oekraïense paspoort ingeruild voor een pas van een van de republieken. Anderen hebben een Russische pas. Ook een nieuwe wet, aangenomen in Kiev, maakt de afkeer van de Oekraïne alleen maar groter. Onder deze wet wordt het gebruik van de Russische taal enorm beperkt, of zelfs verboden. Het was juist de aanval op de Russische taal en de Russische cultuur die in 2014 tot de opstand in het Oosten leidde. 

Zoals gezegd trekt het conflict, en de misdaden begaan door de Kiev fascisten, in het westen weinig aandacht. Dat mag immers niet van Washington. Alleen als het om de MH17 gaat komt er iets in de pers. Dat was ook deze week weer het geval. Een CDA parlementariër had op een bijeenkomst van nabestaanden een Oekraïner laten spreken die vertelde dat er ten tijde van de ramp meer vliegtuigen in de lucht waren. Volgens de media was dit een nepgetuige omdat niet hij, maar zijn vrouw de vliegtuigen had gezien. De CDA’er mag nu geen woordvoerder meer zijn als het om de ramp gaat. Hij heeft de versie van de ramp, die de Amerikanen meteen na het gebeuren gingen rondstrooien, in twijfel gebroken.  Precies dat is een halsmisdaad. Toch geeft ook deze ontwikkeling weer meer geloofwaardigheid aan de Russische versie, die een Oekraïns vliegtuig als schuldige aanwijst. Wie de vliegtuigen heeft gezien is immers niet belangrijk. Alleen het feit dat ze er waren en zijn gezien, is van belang. Maar de waarheid mag niet gezegd worden.  Dat was vanaf het eerste moment duidelijk. Dat de onderzoekers de zaak nog steeds niet rond hebben bewijst dat het minder makkelijk is om een leugen juridisch te verpakken, dan het rondstrooien van diezelfde leugen in de media. 

Intussen heeft het nieuwe kabinet haar steentje bijgedragen aan de anti Rusland hysterie. Volgens het kabinet der schijnheiligheid is Rusland verantwoordelijk voor nepnieuws dat de publieke opinie in het westen moet beïnvloeden. De minkukels in Den Haag maken zich echt zorgen en roepen om maatregelen. Als je goed luistert, kun je Vladimir Poetin in het Kremlin horen lachen. 

Het westen wil met alle geweld een nieuwe koude oorlog omdat de Amerikanen dat bevelen. Zou Europa ooit wijzer worden en zelf gaan nadenken? Met de huidige leiders zal dat zeker niet gebeuren. Daar is visie voor nodig, en precies die visie ontbreekt. Het initiatief om een grote oorlog in midden Europa te voorkomen blijft onder de hoede van Moskou, en dat zal onder de huidige omstandigheden nog heel lang zo zijn. 

donderdag 9 november 2017

100 JAAR OKTOBER REVOLUTIE – ROOD VERLEDEN OF RODE TOEKOMST?

Deze week is het precies 100 jaar geleden dat in Rusland de Oktober Revolutie uitbrak. Een revolutie die uiteindelijk zou leiden tot de Sovjet Unie. Intussen is ook de Sovjet Unie al weer geschiedenis, en eigenlijk wacht de wereld nog steeds op de socialistische maatschappij waar Marx, Engels, Lenin en vele anderen kameraden voor hebben gewerkt en gestreden. Na 100 jaar moeten we ons de vraag stellen of we dichter bij die socialistische maatschappij zijn gekomen, of is de omslag nu verder weg dan ooit? In deze dagen is het goed om bij deze vraag stil te staan. Want we leven in een veranderende wereld, alleen moeten we ons steeds opnieuw afvragen of die veranderingen wel verbeteringen zijn. Hebben we nog wel een rode toekomst, of moeten we het doen met een rood verleden?

Het staat zonder twijfel vast dat de Oktober Revolutie het meest inspirerende moment is geweest in de geschiedenis van de linkse beweging. Geen enkele andere ontwikkeling heeft zoveel organisaties, partijen en individuen geïnspireerd, en tot daden aan gezet. Het rode licht uit het oosten werkte als een krachtbron en in veel gevallen als brandende fakkel die de weg wees. Toch moeten we niet vergeten dat het eigenlijk nooit de bedoeling is geweest om een socialistische revolutie te ontketenen in een feodaal en achtergebleven land als het Rusland, dat door de Tsaren was gevormd. De bedoeling was dat de eerste echte revolutie zou plaatsvinden in een geïndustrialiseerd land met een sterke arbeidersklasse, die de dragende kracht van de omwenteling zou zijn. Marx en Engels dachten hierbij aan landen als Duitsland, Engeland en Frankrijk. Als in een van die landen een revolutie succesvol zou worden doorgevoerd, zou er een sneeuwbaleffect van start gaan. Maar door omstandigheden werd het Rusland, en dat maakte het creëren van een sneeuwbaleffect veel moeilijker.

De revolutie was een succes en de communistische partij greep de macht, maar de problemen waren enorm en complex. Het is niet de bedoeling om dit hele proces te beschrijven, maar we kunnen er wel een paar verworvenheden uithalen, en als lichtend voorbeeld gebruiken. De nieuwe machthebbers slaagden er binnen heel korte tijd in om de industrie in Rusland echt van de grond te krijgen. Een industrie die cruciaal was toen de Sovjet Unie in 1941 door Nazi-Duitsland werd aangevallen. Het feodale werd uitgebannen, hoewel dit een hele strijd was, en de industriearbeider ging een doorslaggevende rol spelen. Hoewel de problemen immens waren, werd het leven voor de bevolking stap voor stap beter. Maar er gebeurde veel meer. Het oude Rusland kende een bevolking die voor een groot deel analfabeet was. Er werd nu een campagne in gang gezet om binnen maar een paar jaar grote delen van de bevolking te leren lezen en schrijven. De campagne was een groot succes en voor veel mensen ging er een nieuwe wereld open.

De honger naar kennis en literatuur nam ongelooflijke vormen aan. Dit is nooit meer veranderd. Het mooiste voorbeeld van deze verworvenheid is te zien tijdens het beleg van Leningrad door de Duitsers vanaf de herfst van 1941. Dit beleg duurde 900 dagen, met als dieptepunt de winter van 1941-1942 toen er massaal honger en koude werd geleden, omdat de voorraden maar mondjesmaat door de blokkade heen kwamen. Je zou verwachten dat tijdens een dergelijke ramptoestand mensen aan andere dingen zouden denken als lezen en studeren. Maar het omgekeerde was het geval. De bibliotheken, die steenkoud waren door het gebrek aan brandstof, zaten overvol. Er werd gelezen, geleerd en gestudeerd als of er geen oorlog bestond. Het is meer dan eens voorkomen dat mensen tijdens het lezen van uitputting stierven. Hoe groot de honger ook was, de honger naar kennis was nog veel groter. Zonder de revolutie van 1917 was dit proces nooit in gang gezet. De oude machthebbers wilden immers een domme bevolking die niet voor zichzelf kon opkomen. Dat juk hebben de communisten afgeworpen, en ook in het huidige Rusland is dit proces nog steeds gaande. De mensen kennen de waarde van kennis en wetenschap.

Toch is de Sovjet Unie uiteindelijk ten onder gegaan. Wat Nazi-Duitsland niet lukte kreeg het westen uiteindelijk voor elkaar toen de leiding verslapte, en de verkeerde mensen posities kregen. Het experiment, want dat was het, slaagde niet, maar hield wel heel lang stand. Zelfs nu nog kunnen we gerust zeggen dat het huidige Rusland weer een wereldmacht is omdat de Sovjet Unie de weg hiervoor heeft vrijgemaakt. Door het westen wordt dit negatief uitgelegd, maar de bevolking weet wel beter. Deze feiten zijn het westen een doorn in het oog, vandaar ook de hedendaagse spanningen. Het westen dacht de Sovjet Unie te hebben verslagen, maar Rusland stond op. Dit laatste is in ons aller belang omdat het de enige echte tegenmacht vormt, tegen het door Amerika gedomineerde westerse imperialisme.

Het bovenstaande is de realiteit, maar geeft nog niet aan hoe het nu verder moet met de revolutie. Kunnen we het idee van een revolutie in de kast zetten, of is er toch nog een kans? Laten we er eerst maar eens met een dosis pessimisme naar kijken. Het idee van het socialisme, en dus ook de revolutie, is door de westerse elite enorm zwart gemaakt. Er is geen ideologie waar zoveel over is gelogen, en die zo in het negatieve is getrokken als het communisme. Bij andere stromingen zie je dat veel minder. De reden is de angst die de heersers ook nu nog hebben voor onze ideologie. Zij weten beter dan wij zelf dat alleen deze ideologie hun heerschappij op termijn kan bedreigen. Vandaar de leugens, de zwartmakerij en de intimidatie van iedereen, die de moed heeft om zich bij de communistische beweging aan te sluiten. Helaas zien wij zelf vaak niet wat een enorm wapen we in handen hebben.

Links is verdeeld en versplinterd, en in veel gevallen ver verwijdert van de noden en eisen van de mensen. Dit heeft grote delen van de arbeidersklasse van de beweging vervreemd. De zaken waar veel linkse groepen zich mee bezighouden worden door de bevolking als niet echt van belang gezien, terwijl de echte belangrijke punten door veel linkse organisaties worden genegeerd. Als we kijken waar de bevolking mee worstelt, nog afgezien van de economische kant, kunnen we vaststellen dat er een paar dingen zijn die steeds terugkomen. Men heeft het gevoel de controle kwijt te zijn over het eigen leven, over de eigen omgeving en zelfs over het eigen land. De eigen identiteit, die een grote rol speelt, is door het streven naar een Europese superstaat, enorm onder druk komen te staan. Vandaar ook de hang naar separatisme en populisme. Veel mensen willen verandering en zoeken een voertuig om die verandering tot stand te brengen. Dat voertuig zou, in deze tijd van rechtse dominantie en een kapitalisme dat geen grenzen en regels meer kent, de linkse beweging moeten zijn. Maar helaas moeten we vaststellen dat het huidige links, dat wordt beheerst door soft links, van al deze zaken niets moet hebben. Identiteit wordt als niet belangrijk gezien, de strijd tegen de EU en de NAVO is door de meeste linkse clubs opgegeven, en er is geen antwoord op de islamisering en de toename van het aantal vluchtelingen. Is het verwonderlijk dat de bevolking dan naar andere mogelijkheden kijkt?

De strijd om de eigen identiteit te behouden, en weer controle te krijgen over het eigen leven zal in de komende jaren de protestbewegingen kenmerken en domineren. Het is aan links om hier een antwoord op te vinden, want anders doen anderen dat, wat niet zonder gevaar is. Waar is de moed gebleven om belangrijke maar gelijktijdig moeilijke zaken aan te pakken en eigen te maken? Waar is men zo bang voor dat men zich moet verschuilen achter zwarte piet activisme, en het aanrennen achter rechten voor ontelbare minderheden, waardoor we zelf een steeds kleinere minderheid worden. Het enige wat dit oplevert is nog meer versplintering en hoongelach van de bevolking, vooral de arbeidersklasse die toch eigenlijk onze basis is. De politieke correctheid, die de bijbel van links is geworden, wordt door de meeste mensen gezien als een gedrocht dat de echte belangrijke zaken in de weg staat en blokkeert. Een beter voorbeeld van vervreemding is niet te vinden. Ons hoofddoel moet altijd zijn de strijd om de macht. De rest is bijzaak of hobbyisme.

Als we de crisis binnen links, die wordt veroorzaakt door gebrek aan passende antwoorden, blijven ontkennen. Als we blijven doen alsof alles helemaal in orde is, en dat het nog beter zou gaan als die lastige bevolking maar eens naar ons zou luisteren, dan is het bovengenoemde pessimisme op zijn plaats. Dan is alles verloren en kunnen we alleen met trots terug kijken op een glorierijk rood verleden. Maar het punt is dat onze beweging bedoeld is voor de toekomst en niet alleen voor het verleden. We zijn gericht op het zetten van stappen naar voren, en niet alleen op terugkijken of het vormen van een levend museum.                    

Is er dan reden om pessimistisch te zijn, en alleen maar te denken in termen van kommer en kwel? Eigenlijk niet. We hebben nog steeds onze ideologie die onze voorvaderen 100 jaar geleden inspiratie gaf en aanzette tot grote daden. Zij gingen moeilijke beslissingen en harde maatregelen niet uit de weg om hun doel te bereiken. De fakkel van toen brand nog steeds, alleen is zijn licht nu verscholen in een zee van verwarring en versplintering. We hebben een rode toekomst als we het belerende vingertje verbannen en weer een worden met onze klasse, ondanks alle moeilijkheden en tegenstrijdige zaken. Dat moet onze hoofdprioriteit zijn. Onze kameraden van toen gingen de problemen niet uit de weg. In tegendeel; ze werden alleen maar meer vastbesloten om ten koste van alles de strijd voor te zetten. Dat is de meest waardevolle les van de Oktober Revolutie, die nog altijd actueel is. Nooit accepteren dat niets doen een optie is. Een voordeel hebben we; de heersende klasse verkeerd overal ter wereld in chaos en de verschillende kapitaalgroepen bekijken elkaar met steeds meer vijandigheid. Misschien is een omwenteling dus dichter bij dan we nu kunnen vermoeden.


donderdag 2 november 2017

MAAR WEER EENS EEN RONDJE LANGS DE VELDEN

We hebben in de laatste maanden een aantal onderwerpen beschreven die in de meeste gevallen nog lang niet af waren. Het is dan altijd wel handig om te kijken hoe het allemaal verder is gegaan. Waren de ontwikkelingen positief of juist niet? Zijn we er wat mee opgeschoten, of gaat het alleen verder achteruit? Laten we het rijtje maar eens afwerken, dan komen we uiteindelijk vanzelf tot de conclusies. Daar kunnen we dan weer uit af leiden wat ons de komende tijd te doen staat. Even een overzichtje dus.

KOERDISTAN

Zoals we eerder schreven is het Iraakse leger een aantal Koerdische steden binnengevallen, waaronder Kirkuk, die eerder door de Koerden van de IS werden gezuiverd. Dat verjagen van de IS gebeurde op aandringen van de zogenaamde Amerikaanse “coalitie”. Omdat de Yanken geen zin hadden om hun eigen troepen in te zetten werden de Koerden gebruikt als grondtroepen. In ruil hiervoor kregen de Koerden wapens en training. Uiteindelijk was dit een sigaar uit eigen doos, omdat de Amerikanen niets ondernamen toen het Iraakse leger de Koerdische gebieden aanviel. Eigenlijk kun je niets anders verwachten. De Amerikanen willen nooit bondgenoten, maar slaven waar ze mee kunnen doen wat ze willen. Een zelfde houding namen ze aan toen Zuid Koerdistan het referendum over onafhankelijkheid hield.

Moeten we nu de Amerikanen de schuld geven van wat er is gebeurd. Eigenlijk niet, dat zou veel te eenvoudig zijn. Het zijn de leiders in Zuid Koerdistan die opnieuw hebben gefaald. Voor dit falen, betalen hun mensen nu een hoge prijs. Voor alle duidelijkheid, het was juist om het referendum te houden en een daad te stellen. Maar dan moet je wel een plan B hebben voor als je vijanden hun dreigementen waarmaken. Dat plan ontbrak volkomen en toen de Iraakse Arabieren binnentrokken, trokken de Koerdische strijders meteen terug. Alleen de PKK wilde de strijd aangaan. Na de vernedering van de terugtrekking, heeft Barzani aangekondigd te zullen stoppen als president van Zuid Koerdistan. Dit is echter een afleidingsmanoeuvre. Zijn clan zal de macht in Zuid Koerdistan nooit opgeven, tenzij de bevolking daar zelf een einde aan maakt. Het autonome Koerdische gebied is nu in een diepe crisis terecht gekomen, die voorkomen had kunnen worden als de KDP en PUK strijders het gevecht waren aangegaan met het Iraakse leger. Dit leger stelt immers weinig voor zoals de IS een paar jaar geleden liet zien. Toen waren het de Irakezen die op de loop gingen.

De onderhandse deals en het verraad van de Zuid Koerdische organisaties hebben opnieuw bewezen dat deze feodale clans de Koerdische kwestie nooit kunnen oplossen. Eigenlijk staat alleen de PKK constant achter de eisen van de bevolking, en is ook bereid om de strijd aan te gaan. Het wordt tijd dat dit streven de steun krijgt van alle Koerden. Zolang men naar de KDP en PUK kijkt zal er niets veranderen. Daar moet iedereen toch nu wel van doordrongen zijn.

CATALONIE

Het duurde even, maar Catalonie heeft dan toch de onafhankelijkheid uitgeroepen. De Spaanse zonen en dochters van Franco reageerden door de Catalaanse leiders af te zetten. Dat betekend dat de stellingen in gereedheid worden gebracht voor een interessante strijd. Hoe harder Spanje optreedt, hoe meer mensen de onafhankelijkheid zullen willen. Immers; wie wil een dictatuur vanuit Madrid? Het gaat zelfs al zo ver dat verschillende Catalaanse leiders, die nog niet zijn opgepakt, naar België zijn gereisd om de wraakzuchtige Spaanse elite te ontlopen. Spanje kan proberen om met onderdrukking en repressie de geest weer in de fles te krijgen. Maar dat zal niet gaan. Als de Catalanen Madrid al niet haatte, doen ze het nou. Welke vorm de strijd in de komende tijd gaat aannemen is nog moeilijk te voorspellen. Spanje blijft zwaaien met de zogenaamde grondwet, als of zo’n stuk waardeloos papier ooit de wil van het volk kan uitdrukken.

Ook voor deze strijd geldt dat uiteindelijk de beslissing op straat zal moeten vallen. Wat ons streven ook is, we zullen nooit gerechtigheid krijgen via parlementen en rechtbanken. Dat zijn de instrumenten van de heersende klasse om hun systeem en hun privileges te beschermen. Catalonie ziet dat nu voor de eigen ogen gebeuren. Niks democratie, niks rechtstaat; gewoon de ijzeren vuist van de elite met zelfs nog een corrupte feodale koning om zo af en toe het woord te voeren. Het enige antwoord is opstand en strijd. We zullen in de komende tijd zien of Catalonie daar toe bereid en in staat is.

RUSLAND

Vorige week schreven we over de Amerikaanse aanvallen op de Russische media, in het bijzonder Sputnik en Russia Today. We hadden de woorden nog maar net op papier toen Twitter, op orders van Washington, besloot om alle Sputnik en Russia Today reclame van hun platform te halen. Zogenaamd omdat de twee mediagiganten zich in de Amerikaanse verkiezingen van vorig jaar zouden hebben gemengd. De oude beschuldiging waar nog steeds geen enkel bewijs voor is. De twee stations sloegen terug door bekend te maken dat Twitter net voor de verkiezingen een heel reclamepakket had aangeboden. Een pakket dat overigens door de Russische media werd afgeslagen. Het gaat gewoon om de zoveelste aanval op de Russische media, en eigenlijk op heel Rusland.

Ook in Nederland doet men hier aan mee. Een Russische luchtvrachtmaatschappij heeft zijn vergunning om op Schiphol te landen zien intrekken. Dit zogenaamd omdat er te weinig capaciteit is. Wat toevallig toch. Rusland heeft niet lang gewacht met reageren. Als de toestemming er niet komt worden de landingsrechten van de Nederlandse vliegmaatschappijen in Rusland ingetrokken.  Als dat werkelijk gebeurd zal het vooral de KLM enorme bedragen kosten omdat er omgevlogen moet worden. De kans is dus groot dat er wel een snelle oplossing zal komen. Het past in het beeld van de pesterijen en het kleuterschoolgedrag, dat wordt ingegeven door de anti-Russische houding. Het lijkt er overigens wel op dat Duitsland op dit gebied een wat andere houding begint aan te nemen. De Duitse president, Steijnmeijer, was vorige week in Moskou om over een betere relatie te spreken. De huidige situatie kost vooral de Duitsers dik geld. Dat wil nog wel eens tot bezinning leiden.     

RUTTE III

Het heeft even geduurd maar nu zitten ze er dan toch; het kabinet dat niemand wilde. We kunnen het ook het kabinet der schijnheiligheid noemen.  Het begin is meteen al slecht, maar wel voorspelbaar. Buma heeft al in zijn eerst interview laten weten dat het kabinet zich niets zal aantrekken van het referendum over de aftapwet. Wat is men toch democratisch, en gelijktijdig schaamteloos. Ze hoeven zelfs niet meer te doen of ze zich van de bevolking iets aantrekken. De verkiezingen van eerder dit jaar zijn immers al lang vergeten, en dat geldt ook voor de beloften. Gewoon de politiek van de heersende klasse uitvoeren. Niets meer en niets minder. Daarom ook kunnen de zorgkosten in de komende jaren door het plafond. Wie het niet kan betalen mag creperen. Rutte III ten voeten uit.

CONCLUSIES


Aan alles is te merken dat de onvrede toeneemt. Hoe kan het ook anders? Dit gaat niet zo zeer om economische zaken maar ligt veel meer op het terrein van hoe we willen leven. Daarin voelen veel mensen zich niet gehoord. Dit kan tot meer strijd leiden. Waarschijnlijk zal die strijd overal een andere vorm aan nemen. Van separatisme tot populisme, en alles wat er tussenin zit. Dat hebben de ontwikkelingen van de laatste maanden bewezen. Misschien moeten we tegen Rutte III maar beginnen met een flinke dosis burgerlijke ongehoorzaamheid. Zou schrikken zijn voor het kabinet der schijnheiligheid.

donderdag 26 oktober 2017

DE STRIJD OM DE RUSSISCHE MEDIA

Wie een beetje verder kijkt dan de censuur en de onzin in de westerse media zal zonder moeite vaststellen dat de relatie tussen Amerika en Rusland nog steeds ver onder het vriespunt zit. Vooral de Amerikanen doen er alles aan om deze relatie te beschadigen, en Rusland zo zwart mogelijk te maken. Eigenlijk krijgt Rusland van alles de schuld, zelfs van de zware orkanen die de Amerikaanse staten regelmatig te verduren krijgen op dit moment. Door dit alles neemt de spanning alleen maar toe. Zelfs op diplomatiek terrein. Amerika heeft de Russische handelsmissies en consulaten in New York en San Francisco gesloten, en in feite de gebouwen, die eigendom van Rusland zijn, gewoon ingenomen. De gebouwen werden doorzocht omdat men dacht dat er explosieven waren geplaatst, vlaggen werden ingepikt en diplomaten werd de toegang tot hun eigen archieven ontzegd.

Het is niet verwonderlijk als je gaat denken dat de Amerikaanse overheid niet verder is gekomen dan de kleuterschool. Waarschijnlijk is dit ook niet zo verkeerd gedacht, want het Amerikaanse onderwijs systeem is een van de slechtste in de westerse wereld. Naast al deze pesterijen en kinderachtig gedrag is er nog de enorme Amerikaanse militaire opbouw in Europa. Overigens doen de Europeanen hier, op bevel van Washington, vrolijk aan mee. Vooral in de Oekraïne, Polen en de Baltische staten zou je als toevallige voorbijganger kunnen denken dat er al een grote oorlog gaande is. Deze opbouw ziet Amerika als nodig om de Russische “dreiging” het hoofd te bieden. Van die dreiging is geen spoor te vinden, maar dat maakt de Yanken niet uit. Als Amerika zegt dat er een dreiging is, dan moet dat maar gewoon geloofd worden. Immers, het zogenaamde “land of the free” liegt nooit. En de Europese regeringen gaan er in mee. Ook zij zien hordes Russische tanks de grens naderen. Als de Amerikanen in oost Europa oefenen is dat normaal, vindt men. Als Rusland op eigen terrein oefent gaan overal de sirenes. Als het niet zo droevig was, zou je er heel hard om moeten lachen.

Een groot deel van deze hetze tegen Rusland speelt zich af in en rond om de media. Al maanden is het Amerikaanse systeem, met gebruikmaking van haar eigen gelijkgeschakelde media, bezig om de Russische media aan te vallen en te beschadigen. Vooral Russia Today en Sputnik worden aangewezen als niets meer dan propaganda instrumenten van het Kremlin. Zij zouden maar een doel hebben; het westen zo veel mogelijk zwart maken. Wie deze media giganten goed volgt zal zien dat er inderdaad veel aandacht is voor misstanden in het westen. Maar dit betekend niet dat die misstanden er niet zijn. Wat Sputnik en Russia Today doen is het ware gezicht van het westen tonen, en daar heeft het westen het nog altijd moeilijk mee. Te meer ook omdat de twee media organisaties erg succesvol zijn in wat ze doen. Dus gaat de vuile was naar buiten, tot grote woede van diegenen die er juist alles aan doen om dit soort zaken keurig onder het tapijt te schuiven.

Washington roept dus om maatregelen, en een van de dingen waar over wordt gesproken is om Sputnik en Russia Today als buitenlandse agenten te registeren. Dat zou betekenen dat Sputnik en Russia Today niet meer als gewone media te boek staan en dus ook in hun bewegingsvrijheid beperkt gaan worden. Het is in feite een gewone ordinaire aanval op de vrijheid van de pers. Deze gekheid blijft niet beperkt tot Washington, ook in Europa beginnen aanvallen op de Russische media zich af te tekenen. Zo is er een parlementslid in Groot Brittannië die een lijst bijhoudt van iedereen die ooit te gast was in de programma’s van Russia Today. Al de mensen die op deze lijst terecht komen worden nog net niet als landverraders weggezet, maar ze worden er wel van beschuldigd dat ze niet patriottisch genoeg zijn. Duidelijk een geval van “gedachtenpolitie” dus.

Het westen slaat zich altijd op de borst dat het een toonbeeld van vrijheid en democratie is. Daar hoort ook de vrijheid van de pers bij. Echter als je bezig bent met de soort zaken die hierboven staan beschreven, blijft er van het westerse imago niets meer over. Kijk naar de beschuldigingen dat Rusland zou hebben ingegrepen in de Amerikaanse verkiezingen. Van al de beweringen is geen enkel bewijs gevonden, sterker nog; de meeste van deze beweringen zijn niets meer dan leugens gebleken. Intussen is het westen zelf wel hard bezig om zich met de Russische verkiezingen van volgend jaar te bemoeien. Als een zogenaamde oppositieleider, die maar een minimale stroming vertegenwoordigd, gevangen wordt gezet omdat hij met opzet de wet heeft overtreden, wordt dat breed uitgemeten. Terwijl een zelfde overtreding in het westen op een gelijksoortige sanctie zou kunnen rekenen. Het meten met twee maten is een heel normale zaak geworden. En precies dat is een gevaarlijke ontwikkeling. Want als iedere leugen tot waarheid wordt verklaard komen we in de buurt van het gladde ijs waar we ook in de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw al eens op zaten. Een ontwikkeling die toen tot een wereld oorlog met miljoenen doden heeft geleid.

Natuurlijk gaat Rusland niet zo maar toelaten dat gerenommeerde mediabedrijven, als Sputnik en Russia Today, door de Amerikanen aan banden worden gelegd. Moskou heeft al laten weten dat er met gelijke munt zal worden terug betaald als de maatregelen tegen de Russische media niet worden teruggetrokken. Dan zullen de Amerikaanse mediabedrijven in Rusland geen leven meer hebben. Terecht natuurlijk, het zijn de Amerikanen die de confrontatie zoeken, en dat moet consequenties hebben.


Het is de moeite waard om regelmatig de wereld te bekijken door de bril van de Russische media. Je komt vaak feiten tegen die hier in het westen worden verzwegen. Zo zei Sputnik al op de ochtend na de grote brand in Londen eerder dit jaar, die aan meer dan 80 mensen het leven kostte, dat het vuur was begonnen in een diepvriezer. Niemand in het westen kwam hier mee. Pas maanden later stond het verhaal ook in de Britse pers, want het bleek de waarheid te zijn. Daarom is het westen zo bang voor Sputnik en Russia Today. Zij doen hun werk grondig, en trekken iedere doofpot open. Het is mooi om te zien dat het westen, tientallen jaren na de val van de Sovjet Unie, nog steeds bang is voor de pravda (waarheid). Dat is misschien nog wel het grootste compliment van allemaal. 

donderdag 19 oktober 2017

IRAK VALT KIRKUK AAN – KOERDISCHE STAD IN HET KRUISVUUR

Na het onafhankelijkheidsreferendum in Zuid Koerdistan is de spanning in het gebied alleen maar toegenomen. Meer dan 90% van de Koerden stemden voor onafhankelijkheid van Irak. Maar Bagdad heeft geen interesse in de mening van de Koerden, en heeft als enig antwoord een serie dreigementen naar voren geschoven. Men wilde de Koerdische autoriteiten dwingen om het referendum en de uitslag nietig te verklaren. Toen de Koerden dit terecht weigerden liet Bagdad haar ware gezicht zien. Het Iraakse leger viel de Koerdische stad Kirkuk aan. Na de IS zijn het nu de Iraakse Arabieren die de Koerden in Kirkuk bedreigen. Een herhaling van de geschiedenis.

De aanval begon in de ochtend van 16 oktober 2017, toen eenheden van het Iraakse leger met tanks en andere zware wapens, samen met een Arabische militie richting Kirkuk optrokken. De guerrilla’s van de PKK in Kirkuk riepen meteen op om de Koerdische stad tegen de Iraakse Arabieren te verdedigen. Samen met gewapende burgers werd een verdedigingslinie opgebouwd en er deden zich schermutselingen voor. Maar de verdedigingslinie werd al snel doorbroken omdat de peshmerga’s van de KDP onmiddellijk de stad verlieten. Hun zware wapens, waaronder artillerie, namen ze mee. Zonder deze wapens was de strijd niet te winnen en de PKK strijders en de burgers trokken terug om een nieuwe linie op te bouwen. Door het verraad van de KDP viel een Koerdische stad opnieuw in handen van bezetters, en opnieuw zijn het de Iraakse Arabieren.

De vrijheid van de burgers van Kirkuk heeft niet lang mogen duren. De stad werd door de Koerden in 2014 bevrijdt van de Iraakse heerschappij, nadat het Iraakse leger op de vlucht was geslagen voor de IS. Nu begint de onderdrukking opnieuw. Een onderdrukking die de Koerdische burgers van de stad maar al te goed kennen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zeker 100.000 mensen de stad verlieten nog voor het Iraakse leger binnentrok. Deze mensen zijn opnieuw vluchteling geworden in eigen land. Opnieuw zijn zij slachtoffer van de machtsspelletjes van de imperialisten. Laten we niet vergeten dat het Iraakse leger bewapend is met Amerikaanse wapens, en het zelfde geldt voor de Arabische militie. Daar komt nog bij dat de bezetters nog niet tevreden zijn want ook Sinjar is aangevallen, en andere Koerdische gebieden worden bedreigd. Alleen de strijders van de PKK zijn bereid de strijd echt aan te gaan. Zij dienen de belangen van het Koerdische volk, in tegenstelling tot de KDP die alleen de belangen dient van Barzani en zijn stinkend rijke familie. Intussen heeft de KDP al rond de 8 Koerdische steden opgegeven, een teleurgestelde bevolking achterlatend. Ook de PUK heeft geen weerstand geboden.

Laten we even bij dit alles stil staan. Kirkuk is een Koerdische stad die weliswaar buiten het autonome gebied ligt, maar een grote Koerdische bevolking heeft. Jarenlang was de stad in handen van de Iraakse Arabieren, en was het leven gekenmerkt door onderdrukking en vernedering. De stad werd bevrijdt door de Koerden zelf, waarbij vooral de eenheden van de PKK een leidende rol speelde. De peshmerga’s van de KDP zijn wel talrijker en beter bewapend, maar het heeft ze altijd ontbroken aan echte vechtlust. Kirkuk was dus eindelijk vrij. Dan komt er een nieuwe aanval, opnieuw vanuit Irak, met medeweten en steun van de Amerikanen. Op dat moment, als de nood dus het hoogst is, weet de KDP niets beters te doen dan hard weg te lopen. Niet uit angst of omdat men dreigt verslagen te worden, maar gewoon op bevel van Barzani. Opnieuw is het Barzani die niet alleen Kirkuk, met zijn rijke olievelden, maar de hele Koerdische zaak heeft verraden.

Zijn vader, Mullah Mustafa, zal zich in zijn graf omdraaien en zou zich schamen voor de acties van zijn zoon. Mullah Mustafa was een conservatieve, maar eerlijke man, die de Koerdische zaak nooit schade heeft toegebracht. Zijn zoon kent alleen zijn eigen belangen, en is jarenlang achter de vijanden van de Koerden aangekropen, of dat nu Turken, Irakezen of Amerikanen zijn. Even leek het dat hij met het doorzetten van het referendum eindelijk het Koerdische belang voor ogen had. Maar opnieuw is dat een rookgordijn gebleken. Opnieuw laat hij zijn eigen volk in de kou staan.

Moeten we hier verbaasd over zijn? Eigenlijk niet. Organisaties als de KDP, en in wat mindere mate de PUK, zijn vooral clanorganisaties die altijd eerst naar de belangen van de clan kijken. Het grotere beeld wordt meestal genegeerd, tenzij het de clans toevallig goed uit komt. Het is een van de tragedies dat dit soort groepen binnen in ieder geval een deel van de Koerden die dienst uitmaakt. Dat ondermijnt de Koerdische zaak en maakt een echte eenheid eigenlijk onmogelijk. Terwijl het juist die eenheid is die nodig is om de Koerdische kwestie voorgoed op te lossen. De Koerden konden een doorslaggevende rol in het Midden Oosten spelen als die eenheid een feit zou zijn. Dit lukt maar niet omdat figuren als Barzani altijd weer een andere agenda hebben. Een agenda waarbij er met steeds wisselde partners wordt samengewerkt. Over het algemeen zijn dit partners die geen enkel oog hebben voor de Koerdische belangen.

In de media is de aanval op Kirkuk wel aan de orde geweest, maar de Iraakse agressie is nergens veroordeeld. De Koerden hebben opnieuw niet de steun gekregen van de rest van de wereld. Ook over dit feit kunnen we niet verbaasd zijn. De wereld heeft nooit oog voor de belangen van de Koerden gehad, ook al gaat het om een volk van 40 miljoen mensen, en misschien zelfs meer. Altijd weer zijn er andere belangen en prioriteiten. Als de Koerden tegen de IS vechten worden ze als helden gezien, maar als de Koerdische gebieden worden aangevallen kijkt de wereld de andere kant op. We schreven het al eerder, en het blijft voorop staan; de Koerden kunnen alleen maar op de eigen kracht vertrouwen. In een koude, kille wereld, waar de handelsbelangen, en zaken als olie, altijd de doorslag geven, heb je als onderdrukt volk niets te verwachten.

Je kunt alleen vechten voor je eigen zaak en alle inmenging van buiten uitsluiten. Die inmenging zal immers toch weer tegen je gebruikt worden. Als je dan ook nog te maken hebt met figuren als Barzani wordt de zaak er niet makkelijker op. Maar als de Koerden echt een vrij en onafhankelijk Koerdistan willen, zullen ze de verraders buiten de deur moeten zetten, en vervolgens de strijd voor vrijheid en recht met alle mogelijke middelen voeren. Gegeven zaken hebben geen waarde omdat ze morgen weer ontnomen kunnen worden. Zelf gewonnen zaken kun je vasthouden en verdedigen, waar nodig met het wapen in de hand. Pas dan zal een echte oplossing mogelijk zijn.


donderdag 12 oktober 2017

HET KAPITALISME VERNIETIGEN – HOE DOE JE DAT?

Als reactie op een recent artikel kwam een discussie op gang over hoe je van het kapitalisme kunt afkomen. Misschien is het daarom wel handig om eens te kijken hoe we het kapitalisme kunnen vernietigen, en op wat voor termijn we dan moeten rekenen. Voor alle duidelijkheid, het is niet mogelijk om een blauwdruk te geven van het einde van het kapitalisme in volledig detail. Daarvoor zijn er te veel onzekerheden. Maar we kunnen wel kijken naar de mogelijkheden, en wat we zelf kunnen doen om het noodzakelijke proces wat te bespoedigen.

Karl Marx heeft wetenschappelijk aangetoond dat het kapitalisme geen eeuwigdurende toestand kan zijn. Eerdere systemen verdwenen omdat ze ingehaald werden door nieuwe ontwikkelingen en mogelijkheden. Hetzelfde zal op termijn met het kapitalisme gebeuren. Volgens de Marxisten zal het socialisme dan de opvolger zijn van het kapitalisme. Je zou dus kunnen zeggen dat we eigenlijk helemaal niets hoeven te doen, en gewoon moeten afwachten tot het kapitalisme zijn einde heeft bereikt, waarna we kunnen beginnen met het opbouwen van een socialistische maatschappij. Maar zo makkelijk ligt het niet. De geschiedenis leert ons dat het vaak behoorlijk lang kan duren voordat een systeem plaats maakt voor zijn opvolger. Als we alleen maar afwachten, en niets doen zal dit proces alleen maar langer duren. We moeten dus altijd zelf ingrijpen, gebruikmakend van de mogelijkheden en de tijdgeest.

Al deze zaken zijn na te lezen in ontelbare Marxistische boeken, en het is dan ook niet de bedoeling om dit alles hier te gaan herhalen. Veel belangrijker is het om te kijken wat de huidige stand van zaken is, hoe en wanneer we daar op moeten inspelen, en hoe een toekomstige maatschappij, zonder het kapitalisme, er in de huidige tijd uit zou kunnen zien. Zoals gezegd, er is geen blauwdruk, maar er zijn wel een aantal aanwijzingen die we kunnen onderzoeken.

Hoe staat het nu met het kapitalisme?

We moeten accepteren dat het kapitalisme enigszins is hersteld van de crisis die in 2008 begon. Jaren ven bezuinigingen en het uitknijpen van de arbeidersklasse wereldwijd hebben dit herstel mogelijk gemaakt. Maar het herstel dat we nu zien, en waar commentatoren uren over kunnen vertellen, staat maar op wankele voeten. Want hoewel het economisch wat beter lijkt te gaan, merken de meeste mensen daar weinig of niets van. De heersende klasse blijft beweren dat dit uiteindelijk wel zal gebeuren, maar de kans is groot dat, mocht dit inderdaad zo zijn, de volgende crisis zich al weer aan zal dienen. En zelfs al gaat het economisch enigszins vooruit, moeten we vaststellen dat het herstel op krediet en leningen is gebaseerd, wat betekend dat de torenhoge schulden wereldwijd de zeepbel weer snel tot uiteenbarsten kunnen brengen.

Maar er is nog iets heel anders aan de gang wat de economische kant meer dan overschaduwd. Zelfs voor een minder bewust persoon is het zichtbaar dat de tegenstellingen binnen het systeem hand over hand toenemen. De verdeeldheid en de basis voor conflicten is sinds de Tweede Wereld Oorlog niet meer zo groot geweest. Vooral de kloof tussen Amerika en Europa wordt steeds meer zichtbaar. Dit komt niet alleen door Trump, want het proces was al eerder in gang gezet. De verkiezing van Trump heeft alleen maar bevestigd wat al eerder duidelijk was; het kapitalisme is in een leiderschapscrisis terecht gekomen. Dat is goed nieuws, want als de volgende financiële crisis zich aandient, zal men veel minder in staat zijn om snel en adequaat te reageren. Hier liggen dus zeker kansen om het hele systeem verder te ondermijnen en het vertrouwen de grond in te boren. Zonder dat vertrouwen is het systeem nergens.

De tegenstellingen nemen dus toe. Binnen de kapitalisten onderling, maar ook tussen de heersende klasse en de arbeiders. Het is nog lang niet zo ver dat hier echte opstanden uit voortkomen, maar de onvrede is overal merkbaar. Het is deze onvrede die leidt tot de verkiezing van populisten in een aantal landen, en tot de roep om onafhankelijkheid van bepaalde regio’s. Deze verschillende bewegingen, die op onvrede en woede zijn gebaseerd, kunnen we beschouwen als een tussenfase. Het kan een voorbode zijn voor veel grotere protestbewegingen en zelfs opstanden. Zoals gezegd is dat nu nog te vroeg, maar het zijn wel signalen die we niet moeten negeren. Over het algemeen kijkt links met wantrouwen naar dit soort zaken, maar dat is een cruciale fout omdat de linkse partijen en organisaties die deze signalen niet serieus nemen of negeren, zich steeds verder verwijderen van de dagelijkse praktijk van de arbeidersklasse. Want laten we er geen doekjes om winden, naast de leiderschapscrisis binnen het kapitalisme, zien we ook een enorme crisis binnen links. Ook die crisis is gevaarlijk omdat het veel mensen kan aanzetten tot nog meer steun voor de populisten, en op termijn zelfs voor fascisten.

Gaat er een dreiging uit van de huidige staat van het kapitalisme?

Daar bestaat geen twijfel aan. Hoe instabieler het kapitalisme wordt, hoe groter ook de dreiging. We spreken dan niet alleen over de steeds toenemende economische uitbuiting. Ook de dreiging van oorlog en zelfs atoomoorlog neemt met de dag toe. Nu zal men dan meteen denken aan de dreigementen over en weer tussen Amerika en Noord Korea. Maar daar blijft het niet bij. Amerika neemt ook een steeds dreigender houding aan richting Iran. Een ander deel van deze materie is dat het kapitalisme steeds meer de neiging heeft om bepaalde atoomwapens ook in handen van terroristen te spelen. Het atoommateriaal dat in de wereld gewoon is “verdwenen” vormt een constant groter wordende bedreiging. Te meer ook omdat dit soort spullen vaak “verdwijnen” richting islamitische terroristen die door het westen keer op keer worden gebruikt tegen zogenaamde vijandelijke regimes. Dit soort groepen kent geen enkel gewetensbezwaar als het gaat om de inzet van deze wapens, en tegen wie is ook niet belangrijk. Hoofdzaak; veel slachtoffers. Als ze genoeg van dit materiaal in handen hebben zullen ze het gebruiken. Verder is er natuurlijk ook nog de Amerikaanse en Europese dreiging richting Rusland en China. De oude uitspraak dat kapitalisme oorlog betekend is nog steeds van kracht. De dreiging op dit gebied neemt met de dag toe, en zeker niet af.

Maar ook onze gezondheid wordt door het kapitalisme bedreigd. Hoe komt het immers dat ziekten zoals kanker, Alzheimer, diabetes en de talloze allergieën steeds vaker voorkomen, zelfs bij mensen die nooit drinken, roken en gezond leven? De antwoorden liggen in ons voedsel en in de verontreinigde lucht. En precies daar is niet aan te ontkomen. We halen immers allemaal adem en wat we daarmee binnen krijgen maakt steeds vaker ziek. Veilig voedsel is al helemaal bijna niet te krijgen, zo als het recente eierschandaal heeft getoond. Het helpt ook niet als je vegetariër wordt of je eigen groenten gaat verbouwen. Ook vegetarisch eten wordt slachtoffer van het winstmotief, en de vervuiling slaat natuurlijk ook toe in je eigen tuin of volkstuin. Jaren geleden zei de Baader-Meinhof groep al: “Mach kaputt was dich kaputt macht”. Hoe waar zijn die woorden intussen gebleken, en het advies staat nog steeds als een huis. Het kapitalisme bedreigt ons leven, iedere dag, ieder uur, iedere minuut.

Hoe kunnen we het kapitalisme vernietigen en de dreiging wegnemen?

De beste manier om van het kapitalisme af te komen, is nog steeds een revolutie. Opstanden en massastakingen kunnen het systeem al snel in het nauw drijven. Helaas moeten we vaststellen dat op dit moment weinig mensen overtuigd genoeg zijn om een revolutie te beginnen. De onvrede is er, maar dat komt niet echt verder. In feite zijn we bezig om weer van de grond af te beginnen. Het kapitalisme mag in een diepe crisis zitten, het systeem weet zich nog steeds te verdedigen en lijkt voor veel mensen onverslaanbaar. Toch nemen de tegenstellingen toe, zoals we al zeiden. Daar komt nog bij dat het systeem steeds kwetsbaarder wordt door het vele gebruik van computers en elektrische systemen en mechanismen. Het digitale tijdperk is ook een kwetsbaar tijdperk, met veel ruimte voor sabotage. Groepen die uit zijn op chaos hebben nu veel meer kansen. Het wapen van de chaos is immers niet te onderschatten. Als er een echte protestbeweging op gang komt zal deze beweging niet alleen op straat actief zijn. Ook de digitale wereld zal als doel gekozen worden. Dat weet de heersende klasse ook, en de beveiliging neemt toe, maar uit zuinigheid worden vele deuren opgelaten, en precies daar zal goed van geprofiteerd kunnen worden.

Er zijn dus mogelijkheden om het kapitalisme op zijn minst te ontregelen en te saboteren. Die mogelijkheden moeten we dan ook zeker niet laten liggen. Maar om het kapitalisme echt te vernietigen zullen veel meer mensen in actie moeten komen. Die fase is nog niet bereikt. Hoe lang het zal duren om een echte mobilisatie van de grond te krijgen is nog niet te zeggen. Maar de mogelijkheden nemen toe, en het kan soms sneller gaan dan we nu denken. We moeten er dus constant klaar voor zijn, op alle terreinen.

Wat kunnen we op dit moment doen?

Tijdens de eerder vermelde discussie zei iemand dat de robotisering het probleem vanzelf zal oplossen. Die robotisering zal zo snel toenemen dat bijna niemand meer hoeft te werken, en dat een basisinkomen in de levensbehoeften zal voorzien. Voor deze theorie is wel wat te zeggen omdat er inderdaad steeds meer werkzaamheden mechanisch worden verricht zonder dat er mensen aan te pas komen. Het is ook opvallend dat er steeds vaker over het basisinkomen wordt gesproken, terwijl dit in het verleden altijd als een utopie en ongewenst van de hand werd gewezen. Nu wordt er serieus over gesproken, en er zijn zelfs experimenten. De heersende klasse ziet natuurlijk ook dat er grote veranderingen op til zijn, en zoekt uitwegen.

Maar dat betekend niet dat er een einde zal komen aan de kapitalistische uitbuiting. Ze zullen altijd een weg vinden om meer winsten uit de arbeidersklasse te persen, hoe groot de technische mogelijkheden ook mogen zijn. De bovengenoemde theorie betekend dus niet dat we achterover kunnen leunen en op beter tijden wachten. Zo lang het kapitalisme bestaat zal er uitbuiting en oorlog zijn. Op wat voor manier dan ook. Vernietiging van dit mensonterende systeem moet dus de prioriteit blijven.

Omdat er op dit moment nog geen draagvlak is voor een echte revolutie, kunnen we alleen maar de daden en misdaden van het systeem steeds weer onder de aandacht brengen. We moeten nooit moe worden van uitleggen hoe gevaarlijk het kapitalisme is, de informatie hiervoor is op grote schaal aanwezig. Ook moeten we er op blijven hameren dat er wel degelijk een alternatief is. Veel mensen zijn klaar voor iets anders, maar weten niet wat ze met dat gevoel aan moeten. Precies daar ligt de vruchtbare grond voor een echte mobilisatie. Als het moment aanbreekt waarop er een grote protestbeweging ontstaat, is het onze taak om onze ideologie en onze theorieën daar in te brengen. Opstand alleen is niet genoeg als de juiste handvaten, op het juiste moment, niet worden geboden.

Het kapitalisme vernietigen is een lange, taaie strijd waarbij nederlagen vaker voorkomen dan overwinningen. Maar het is een strijd die we moeten winnen. Dat is van levensbelang voor ons en voor de komende generaties. De antwoorden zijn er, en het is aan ons revolutionairen, om deze antwoorden steeds naar voren te blijven schuiven. Dan is de overwinning alleen nog maar een kwestie van tijd. 

donderdag 5 oktober 2017

FRANCO LEEFT NOG STEEDS IN SPANJE

We schreven recentelijk al over het onafhankelijkheidsreferendum in Catalonie, en over het feit dat Spanje de stemming had verboden. Precies wat je van “echte democraten” zou verwachten. Ondanks dit verbod besloten de regionale autoriteiten in Catalonie de stemming toch door te zetten. Een moedig besluit dat door de bevolking gedragen werd. Men wilde zich de wet niet laten voorschrijven door Madrid. Franco is immers al jaren dood, en men ging er vanuit dat met de dictator ook zijn fascistische methoden in een koud graf waren verdwenen. Op zondag 1 oktober ging de stemming ondanks alle druk toch van start, en konden we de proef op de som nemen.

In de voorafgaande week had Madrid al een aantal functionarissen in Catalonie laten arresteren, en er waren ook hier en daar invallen geweest. Daar kwam nog bij dat er duizenden Spaanse oproeragenten naar het gebied werden gestuurd, omdat de lokale politie weigerde om de orders van Madrid uit te voeren. De spanning was dus aardig opgevoerd en Spanje bleef hopen dat de stemming zou worden afgezegd. Maar dit bleek een misrekening. Op zondagmorgen gingen de stemlokalen gewoon open. De reactie bleef niet uit.

Madrid liet de stemsoftware onklaar maken, en een website die de stemming moest coördineren werd uit de lucht gehaald. Ook deze maatregelen hielpen echter niet. Er werd gewoon met de hand gestemd op papier, en waar de stembiljetten niet voorhanden waren draaiden de kopieerapparaten. Ook werd er een vervangende website geopend. Kortom; Catalonie liet het referendum niet lamleggen. Madrid speelde toen de laatste troef uit. De oproerpolitie werd er op uit gestuurd om stembureaus te sluiten en stembussen in beslag te nemen. Maar dit pikte de bevolking niet en de politie werd overal tegengewerkt of geblokkeerd. Nu werden de kettinghonden losgelaten. De oproerpolitie viel massaal mensen aan die niets meer wilde doen dan alleen maar hun stem uitbrengen. Er werd geschopt en geslagen, en met rubber kogels geschoten. Bijna 900 onschuldige mensen raakten gewond, sommige zwaar.

Het fascistische optreden van de Spaanse politie ging de hele zondag door en de beelden werden overal ter wereld getoond. Er was maar een conclusie mogelijk; de geest van Franco leeft nog steeds in Madrid. Waar mogelijk sloeg de bevolking terug, en op sommige plaatsen beschermde de brandweer de mensen tegen de politie. De fascisten in Madrid bleven beweren dat het referendum illegaal was en eigenlijk niet had plaatsgevonden. Maar in de avond kwamen de cijfers. Bijna 2.5 miljoen Catalanen hadden wel degelijk hun stem uitgebracht, en 90% had voor onafhankelijkheid gestemd. Dat was het antwoord op het politiegeweld en de fascistische methoden van de regering in Madrid. Als er eerder nog Catalanen waren die aan de noodzaak van het referendum twijfelden, dan had het politiegeweld en de intimidatie al deze twijfels weggevaagd. Catalonie wil Spanje niet meer; nu niet en ook niet in de toekomst.

Het werd uiteindelijk dus een mooie overwinning, niet alleen voor de regionale bestuurders, maar vooral voor het volk. De volgende stap zal een onafhankelijkheidsverklaring zijn. Het schuimbekken in Madrid zal dus nog wel een poosje door gaan. Men heeft de wil van het volk opnieuw onderschat, en zelfs een verlaging tot het gebruik van geweld tegen ongewapende mensen kon hier niets aan veranderen. De scènes die overal in de media verschenen herinnerden aan de rellen in Noord Ierland op het hoogtepunt van de “Troubles”. Het imago van Spanje heeft dus een behoorlijke deuk opgelopen, en ook dat is een overwinning.

Het moet duidelijk zijn dat dit eigenlijk veel verder gaat dan Spanje en Catalonie. Het laat weer eens zien hoe “democratisch’ de westerse regeringen eigenlijk zijn. Als er verkiezingen op het programma staan houden de systeempolitici steevast wanhopige pleidooien om ons naar de stembus te krijgen. Precies dat, naar de stembus gaan, was de wens van de Catalanen, en zij vonden de oproerpolitie tegenover zich. Het is het beste bewijs voor het feit dat de elite alleen maar vasthoudt aan de democratie als het hun uit komt. De democratie is immers de camouflage die ze gebruiken om hun machtswellust en misdaden te verbergen. Ze geven ons de illusie dat we iets te zeggen hebben. Alleen als we daadwerkelijk iets willen zeggen, iets wat hun macht en privileges in gevaar brengt, schakelen ze meteen de democratie uit. Dan verschijnt de politieknuppel, de rubberkogel en uiteindelijk het geweer. Dat is het ware gezicht van de westerse democratie. Het is een schijn vertoning om de elite aan de macht te houden, gesteund en gedragen door de kritiekloze en gelijkgeschakelde media.

Luister maar naar het oorverdovende zwijgen van de systeempolitici over het politiegeweld dat door Madrid is gebruikt. Luister maar naar het zwijgen van de Europese Unie die de zaak afdoet als een Spaanse aangelegenheid. Ze zwijgen allemaal omdat ze weten dat ze morgen in een gelijk geval hetzelfde zouden doen. Ook hier staat de oproeppolitie klaar als we op een dag zelf willen uitmaken hoe we geregeerd willen worden. Het enige te verwaarlozen commentaartje kwam van de rat Koenders, die zei dat hij zich ongemakkelijk voelde bij de beelden uit Catalonie. Maar het politiegeweld veroordelen deed hij natuurlijk niet.

Die veroordeling werd in Catalonie zelf dinsdag wel volmondig uitgesproken. Het hele land ging massaal in staking tegen het politiegeweld. Er waren ook gigantische demonstraties in verschillende steden. Zelfs FC Barcelona steunde het protest. Gelijktijdig werden Spaanse politieagenten, die naar Catalonie zijn gestuurd door Madrid, uit hun hotels gezet. De hoteleigenaren willen geen onderdak geven aan leden van de bezettingsmacht. Dat was ook het thema van de protesten; de bezettingsmacht van de Spaanse oproerpolitie zo snel mogelijk het land uit zetten. De geest is dus voorgoed uit de fles.

De lessen van dit alles zijn duidelijk; de systeemparlementen, of ze nu in Madrid of Den Haag staan, zijn niet onze parlementen. Zij vertegenwoordigen de elite en niet de bevolking. De wetten waar deze parlementen over beslissen zijn dan ook niet onze wetten, en er is geen enkele reden om ze te respecteren. Als de wil van het volk niet gehoord of gezien mag worden, is verzet de enige optie. Dat hebben de mensen in Catalonie goed begrepen. Als de actie eenmaal rolt, en de opstand gestalte krijgt, is de beweging niet te stoppen. Natuurlijk is onafhankelijkheid alleen niet genoeg. Ook het fundamentele probleem, het kapitalisme zelf, moet worden aangepakt. Maar wat er nu in Catalonie gebeurd is weer een stap in de juiste richting. Hopelijk zullen er nog veel van deze stappen volgen. Dan is de overwinning niet ver meer.